Διάδρομοι υψηλών ταχυτήτων

Μια πρόταση για τη ρύθμιση του συγκοινωνιακού προβλήματος κάνει ο κ. Νότης
Παρασκευόπουλος, συγκοινωνιολόγος:

«Όλα δείχνουν ότι το μέλλον της λειτουργίας των πόλεων θα βασιστεί σε ένα
αξιόπιστο σύστημα αστικών συγκοινωνιών. Για να γίνουν πραγματικότητα τα
παραπάνω πρέπει να παρθεί η βασική πολιτική απόφαση για την “πόλη των δύο
ταχυτήτων”. Με αυτή την απόφαση το διαθέσιμο οδόστρωμα θα χωρίζεται σε δύο
κατηγορίες. Τους διαδρόμους υψηλών ταχυτήτων και το κοινό οδόστρωμα. Στην
πρώτη κατηγορία θα κινούνται μόνο μέσα μαζικής μεταφοράς, νοσοκομειακά,
πυροσβεστικά, αστυνομικά, αυτοκίνητα ανώτατων κρατικών, καθώς και ταξί ειδικής
κατηγορίας. Το κοινό οδόστρωμα θα είναι διαθέσιμο για όλους. Δεν θα υπάρχει
δακτύλιος απαγορεύσεων (δεν θα έχει πια νόημα), ενώ στο τοπικό οδικό δίκτυο
(στις γειτονιές) συστήματα ήπιας κυκλοφορίας θα επιτρέπουν μεν σε όλους τη
διέλευση, αλλά θα απαγορεύουν υψηλές ταχύτητες.

Έτσι καθένας θα μπορεί ελεύθερα να αποφασίσει αν θα κινηθεί στο ένα ή στο άλλο
δίκτυο. Θα ξέρει ότι μπορεί, για παράδειγμα, να κατέβει από το Μαρούσι στο
Σύνταγμα σε 15-20 λεπτά της ώρας με τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή να πάει με το
Ι.Χ. του σε μία ώρα. Είναι βέβαιο ότι τότε πολλοί που σήμερα δεν διανοούνται
να αφήσουν το αυτοκίνητό τους, θα το κάνουν προς όφελος όλων.

Η επιτυχία των διαδρόμων υψηλών ταχυτήτων (όπως θα μετονομαστούν οι
λεωφορειόδρομοι) θα επιδιωχθεί με μέτρα αυτοαστυνόμευσης (λωρίδες ενάντια στη
βασική κυκλοφορία, φυσικά εμπόδια στην είσοδο των Ι.Χ.), αφού η ιδιοσυγκρασία
και η αντίληψή μας για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα των άλλων δεν
επιτρέπουν τη λειτουργία ενός τέτοιου συστήματος με τον αυτοπεριορισμό μας στα
νόμιμα (βλέπε π.χ. λεωφορειόδρομο της Λεωφ. Κηφισίας)».