ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάνα… μια μυρωδιά

Τις αγαπάμε αλλά τις αφήνουμε. Μαλώνουμε μαζί τους αλλά επιζητούμε τα μπράβο
τους. Καμιά φορά ευχόμαστε να ήταν διαφορετικές, όμως, στην ουσία, δεν
γνωρίζουμε ποιες πραγματικά είναι ­ οι μητέρες μας.

Διαβάζω στο Ίντερνετ μια σειρά σκέψεων που έγραψαν διάφοροι για τη σχέση με τη
μητέρα τους. Συγκρατώ τις φράσεις μιας γυναίκας. «Μπορεί να πακετάρει στην πιο
μικρή βαλίτσα όλα όσα χρειάζονται για διακοπές δύο εβδομάδων ­ και να βγουν
ατσαλάκωτα. Μπορεί να σκοτωνόμαστε αλλά όταν κάποιος με πειράξει είναι έτοιμη
να τα βάλει μαζί του, όποιος κι αν είναι. Η συμπεριφορά της έχει κάτι
στρατιωτικό ­ στην αφοσίωση, στην αποφασιστικότητα, στην έννοια του
καθήκοντος. Είναι το είδος του ανθρώπου που θα ήθελες να φυλάει τα νώτα σου
στη μάχη».

Δεν είναι το γονίδιο, αυτό που κάνει τη διαφορά, υποστηρίζει μια νεαρή κοπέλα
που μεγάλωσε σε θετή οικογένεια. «Πριν από λίγο καιρό η βιολογική μου μητέρα
προσπάθησε πιεστικά να έρθει σε επαφή μαζί μου έπειτα απο 18 χρόνια. Όμως δεν
υπάρχει ιδανική επανένωση ­ υπάρχει ένα κενό στη ζωή μας, μια αίσθηση
ανεπάρκειας που καλύπτεται μόνο από την αγάπη και το χάδι της γυναίκας που
χωρίς να μας συνδέει δεσμός αίματος, ξέρω ότι μπορεί να δώσει και τη ζωή της
για μένα, τη γυναίκα που με μεγάλωσε».

Κι ένας άνδρας: «Λένε ότι η μητέρα διαμορφώνει τη σχέση του γιού της με τις
γυναίκες. Έζησα αρκετά ερωτικά πάθη και γνωρίζω τη δύναμή τους. Τη στιγμή που
νιώθω μόνος όμως, νοσταλγώ εκείνο το χάδι ­ που είχε την απόλυτη παράδοση αλλά
και τη μεγαλύτερη προσδοκία. Και ήταν κι εκείνη η μυρωδιά της, ένας κόσμος από
μόνος του. Τα λουλούδια και τα σοκολατάκια που προσφέρονται αυτές τις ημέρες,
οι κάρτες που τα συνοδεύουν, τα ποιήματα και οι ευχές ξεχνιούνται γρήγορα. Αν
με ρωτούσαν τι είναι η μάνα, αυτό θα τους έλεγα: μια μυρωδιά».