ΕΓΡΑΨΑΝ

(περί τραγουδιών και εταιρειών)

Στις διάφορες δισκογραφικές εταιρείες (μικρές, μεγάλες, μικρομέγαλες)
δουλεύουν σίγουρα γύρω στα 500 άτομα. Δεν πιάνω τις καθαρίστριες. Οι
τηλεφωνήτριες όμως είναι κι αυτές μες στο κόλπο. Γιατί αυτές οι δροσερές φωνές
τελικά επωμίζονται σε πρώτη φάση (γιατί υπάρχει και δεύτερη και τρίτη) το
καθήκον να λένε καθημερινώς τα πολύ δυσάρεστα, πολύ σπάνια, μια φορά στα πέντε
χρόνια, τα ευχάριστα. Είναι θέμα για έρευνα αν μέσα σ’ αυτούς τους 500
ανθρώπους υπάρχουν τρεις ή τέσσερις που αγαπούν και τιμούν το ελληνικό
τραγούδι, που αγωνίζονται για την πρόοδό του και τιμούν τους δημιουργούς.

Όλα αυτά τα πανηγύρια που γίνονται κάθε τρεις και λίγο με χρυσές και
πλατινένιες πλακέτες δεν γίνονται επειδή δίνουν σημασία στο τραγούδι ούτε
επειδή αγαπούν τους συντελεστές. Όλα γίνονται επειδή πούλησαν τα τραγουδάκια.
Και επειδή πούλησαν, πρέπει, διάβολε, να δείξουμε κάποια ευγένεια. Η ευγένεια
είναι να κοροϊδεύουμε τούτα τα ίδια τραγούδια που βραβεύσαμε και να τιμούμε
μόνο εκείνους που “φαίνονται” στις τηλεοράσεις. Επόμενο είναι και εκείνοι που
δουλεύουν στις εταιρείες να καταλάβουν κάποια στιγμή το παιχνίδι. Να είναι
ευγενικοί και ταπεινοί και δούλοι μόνο σε πρόσωπα που “πουλάνε”. Εκτός και αν
εκείνος που πουλάει λιγότερο είναι μια ειδική περίπτωση μεγάλης επιφάνειας
και, κάνοντας μια εξαίρεση, του δείχνουν κάποιο “σεβασμό”.

(περιοδικό «Δίφωνο-Artis»)