ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θαλασσινοί θησαυροί…

Όποιος τη γνώρισε, όποιος ταξίδεψε στα χρώματά της, στις μπονάτσες και στις
φουρτούνες της, δεν μπορεί να την ξεχάσει. Όποιος συνάντησε τη γαλήνη της στο
χάραμα, τη σαγήνη της στο σούρουπο, την αφηρημένη όψη της στην ομίχλη, την
οργή της στα πολλά Μπωφόρ, μένει δεμένος μαζί της για πάντα. Η στεριά μοιάζει
φυλακή και οι τέσσερις τοίχοι ναυάγιο. Δεν είναι ν’ απορεί κανείς που στα
μάτια των ανθρώπων της θάλασσας (των ναυτικών και όχι μόνο…) μπορεί κανείς
να δει την αλήθεια, να μυρίσει τη ζωή και να αισθανθεί τη γλύκα της. Και στις
κουβέντες τους, ν’ ακούσει παραμύθια μαγικά… Κι όταν πια ρίξουν για τα καλά
τις άγκυρες, γυρνούν πίσω με τη σκέψη τους. Τους κοιτώ να στρέφουν το βλέμμα
στ’ ανοιχτά, στις άκρες του ορίζοντα, και να οδηγούν τα βήματά τους εκεί όπου
μπορούν να αισθανθούν την αύρα και την αλμύρα της, ακόμη κι όταν το μόνο που
βλέπουν είναι αγκυροβολημένα βαπόρια ή λαμαρίνες που σαπίζουν στο νερό.
Νοσταλγούν τα ταξίδια και για κάθε ιστορία μοναξιάς έχουν και μιαν άλλη
ιστορία γνώσης και εμπειρίας να διηγηθούν ή να κρύψουν στην καρδιά τους.

Μετρήθηκαν πολλές φορές μαζί της οι «θαλασσινοί». Μετρήθηκαν με τη θάλασσα
όπως μετρήθηκαν και με τη ζωή, ήδη από τα χρόνια του Οδυσσέα. Μέσα στην
απεραντοσύνη της υπολόγισαν την αξία της μικρής τους ύπαρξης και μέσα από τα
ταξίδια και τα λιμάνια της γνώρισαν όλα εκείνα που οι άλλοι, οι «στεριανοί»,
παλεύουν να δουν με τα μάτια της ψυχής τους, με ταξίδια της φαντασίας και του
μυαλού. Έμαθαν να διακρίνουν τα «μικρά» και τα «μεγάλα», φόρτωσαν την ψυχή
τους μυρωδικά και χρώματα κι άφησαν κακίες και μίση να βουλιάξουν.

Την έχει κι αυτή τη μαγική δύναμη η θάλασσα: να ποντίζει στον βυθό ό,τι
βαραίνει και ν’ αφήνει την καρδιά όμορφη κι ανάλαφρη, ικανή να ταξιδεύει στην
επιφάνεια κι από εκεί να βλέπει φώτα, λιμάνια, ανθρώπους, δειλινά και
αμμουδιές.