Το μεγάλο στοίχημα του ΚΚΕ

Εργατική Πρωτομαγιά. Το ΠΑΜΕ και φέτος ­ η φωτογραφία είναι από την περυσινή πορεία ­ έχει «αντιιμπεριαλιστικούς – αντιαμερικανικούς – αντινεοφιλελεύθερους στόχους». Η τραγωδία του σερβικού λαού που έζησε τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς είναι ακόμα νωπή. «Οι εργάτες δεν αγωνίζονται μόνο για καλύτερα μεροκάματα, αλλά και για ειρήνη», τονίζει το ΠΑΜΕ

Πέρασαν ­ για το Κομμουνιστικό Κόμμα ­ 32 χρόνια από τη διάσπαση του 1968 και
κάπου εννέα χρόνια από τη διάσπαση του 1991. Τα τραύματα και οι απώλειες ήταν
πολλά…

Σήμερα, πολύ περισσότερο και από τις εκλογικές μάχες που μεσολάβησαν, το ΚΚΕ
“παίζει” ένα μεγάλο χαρτί για την τύχη και το μέλλον του. Ορισμένοι μάλιστα,
ίσως δραματοποιώντας υπερβολικά εξελίξεις και γεγονότα, υποστηρίζουν πως οι
τελευταίες αποφάσεις του ΚΚΕ σε θέματα συμμαχιών και μετώπων θα αποδειχθούν ­
στην πράξη ­ αν είναι ή του “ύψους” ή του “βάθους”.

Λένε μάλιστα πως η απόφασή του για χωριστή από τη ΓΣΕΕ ­ σε επίπεδο κομμάτων,
μακριά από το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και τον ΣΥΝ ­ Πρωτομαγιά, είναι αυτή που ή θα
δώσει νέο αέρα στο ΚΚΕ και στις συμμαχίες που επιδιώκει ή θα το καθηλώσει στα
σημερινά επίπεδα επιρροής του, δοκιμάζοντας τη “μετωπική πολιτική” του.

Οι προβληματισμοί

“Δίκοπο μαχαίρι” ή “μονόδρομος” αυτή η επιλογή “να τραβήξει το κάρο”, που
δοκιμάζει πλέον τις αντοχές του, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Στο Κομμουνιστικό Κόμμα, που μαζί με το ΔΗΚΚΙ θα στηρίξει την αυριανή πρωινή
συγκέντρωση η οποία γίνεται στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης (πρώην Κοτζιά),
μπροστά στο Δημαρχείο της Αθήνας, οι συζητήσεις είχαν αρχίσει από καιρό.

“Εκεί που έφτασαν τα πράγματα δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να δημιουργηθεί
ένας ισχυρός ταξικός πόλος, ώστε να ενωθεί σε ταξική βάση το εργατικό κίνημα”,
είναι η σκέψη που επικράτησε στον Περισσό. “Γιατί η αλήθεια είναι ότι η ΓΣΕΕ
δεν είχε ενότητα τα τελευταία χρόνια. Ο καθένας έκανε τα δικά του. Έχουν
καταστεί όργανα χωρίς υπόληψη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Εγκλωβίζουν συνεχώς τους
εργαζόμενους. Τι κάνει για παράδειγμα ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Χρήστος
Πολυζωγόπουλος; Δεν ψηφίζει ό,τι αντεργατικό υπάρχει στα όργανα του ΠΑΣΟΚ και
στη συνέχεια μεταφέρει στην Εκτελεστική της ΓΣΕΕ αυτή τη γραμμή; Γι’ αυτό ήταν
επιτακτικό, έπρεπε να δημιουργηθεί ένας άλλος ταξικός πόλος για τους
εργαζόμενους”.

Οι συνδικαλιστές

Αυτός ο πόλος, γύρω από τον οποίο έχουν ήδη συσπειρωθεί πολλά σωματεία και
συνδικαλιστικές δυνάμεις τις οποίες επηρεάζει κυρίως το ΚΚΕ και δευτερευόντως
το ΔΗΚΚΙ ­ αυτό συνέβη και στις κινητοποιήσεις κατά την επίσκεψη του
Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα ­ είναι το ΠΑΜΕ, ένα Πανελλαδικό
Αγωνιστικό Μέτωπο Εργαζομένων.

Βεβαίως, ο χωριστός εορτασμός της Πρωτομαγιάς έφτασε τον κόμπο στο χτένι. Ή θα
διογκωθεί η συσπείρωση γύρω από το ΠΑΜΕ, φέρνοντας πλέον οριστικά σε δεύτερη
μοίρα τη ΓΣΕΕ, ή οι πολλές χωριστές συγκεντρώσεις θα συντείνουν σ’ έναν
γενικότερο εκφυλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, που ασφαλώς δεν πρόκειται
να ωφελήσει ούτε τους εργαζομένους ούτε τα “μικρά” κόμματα.

Αυτές τις μέρες πάντως έδωσαν και πήραν οι προβληματισμοί στην Αριστερά. Γιατί
να μην πάει και το ΚΚΕ (μαζί και με το ΔΗΚΚΙ, αλλά και τον ΣΥΝ) σε μία
συγκέντρωση που θα γινόταν μπροστά στη ΓΣΕΕ, όπως στα παλιότερα χρόνια, και
εκεί το Κομμουνιστικό Κόμμα με την εργατική του δύναμή και την οργανωτική
υπεροχή του να κυριαρχούσε;

Στις συζητήσεις ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος
αναπτύχθηκαν και διατυπώθηκαν πολλές σκέψεις. Και κατέληξαν στο συμπέρασμα,
ότι “δεν μπορείς πλέον να κουκουλώνεις τις αντιθέσεις και να προκαλείς
ψευδαισθήσεις και αυταπάτες στο εργατικό κίνημα”.

Οι διεκδικήσεις

Λένε μάλιστα ­ στο ΚΚΕ ­ πως “παλιότερα τουλάχιστον είχες να κάνεις με
ρεφορμιστικές δυνάμεις που πρόβαλαν κάποιες αντιστάσεις στην εργοδοσία,
αγωνίζονταν για βελτιώσεις του εισοδήματος των εργαζομένων”.

“Σήμερα όμως”, τονίζουν, “η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) όχι μόνον δεν διεκδικεί
κάτι για τον εργάτη, αλλά ούτε μία στοιχειώδη γιορτή για την Εργατική
Πρωτομαγιά δεν θέλει να διοργανώσει”.

Το ΠΑΜΕ, πάντως, ενώ κατάφερε να συσπειρώσει εργατικές δυνάμεις του ΚΚΕ και
του ΔΗΚΚΙ, δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να “ενωθεί” με τις συνδικαλιστικές
δυνάμεις που επηρεάζει ο ΣΥΝ.

Έτσι, ο χωριστός εορτασμός του Συνασπισμού στις 9 Μαΐου αποτελεί ένα μικρό
“αγκάθι” για τη μετωπική λογική του ΠΑΜΕ. Ασφαλώς ο Συνασπισμός, με τα
εσωτερικά του προβλήματα ­ άλλους να υποστηρίζουν ότι σέρνεται από το ΚΚΕ και
άλλους να λένε ότι σύρεται από το ΠΑΣΟΚ ­ προτίμησε, για να μην κατηγορηθεί
από κανέναν, να κάνει μόνος του την εκδήλωσή του στην Αθήνα, στον πεζόδρομο
της Κοραή.

Στο κείμενο 250 συνδικαλιστικών στελεχών που στηρίζουν αυτή την κίνηση του ΣΥΝ
και δόθηκε στη δημοσιότητα τονίζεται ότι κυρίως με ευθύνη των παρατάξεων ΕΣΑΚ
(ΚΚΕ) και ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς δεν γίνεται, για πρώτη
φορά, σε ενωτική βάση.

Στον Συνασπισμό, όταν τίθενται ερωτήματα γιατί να μη γίνει τουλάχιστον κοινός
εορτασμός σε συνεργασία με το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ, η απάντηση που δίνεται είναι
πως “δεν θέλαμε σε καμία περίπτωση να προσθέταμε άλλη μία συγκέντρωση στις
υπόλοιπες, αλλά να βοηθήσουμε σε ενωτικές διεργασίες στην κορυφή και στη βάση
των συνδικάτων και στην ανάγκη αυτόνομης ταξικής διεκδικητικής δράσης των
συνδικάτων”.

Συσπείρωση

Εκτιμούν μάλιστα στην Κουμουνδούρου ­ στα κεντρικά γραφεία του κόμματος ­ ότι
“η σημερινή αρνητική εικόνα πολυδιάσπασης του συνδικαλιστικού κινήματος είναι
αναντίστοιχη με τις ανάγκες των εργαζομένων και μάλιστα σε μία ιδιαίτερα
κρίσιμη περίοδο κατά την οποία θα ενταθούν οι επιθέσεις στα εργασιακά και
ασφαλιστικά δικαιώματά τους, λόγω της διατηρησιμότητας του δεύτερου κύματος
του «εκσυγχρονισμού» που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Εμείς κάναμε ό,τι ήταν
ανθρωπίνως δυνατόν για την ενότητα”.

Στο μεταξύ για το ίδιο θέμα το Γραφείο Συνδικαλιστικού του ΔΗΚΚΙ επισημαίνει
ότι “σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, επιβάλλεται η αγωνιστική συσπείρωση, η
συγκρότηση ευρύτερων εργατικών και κοινωνικών μετώπων, η ανασύνταξη και
ανασυγκρότηση των δυνάμεων της εργασίας, της δημιουργίας, του πολιτισμού, ώστε
να αντισταθούν και να αντεπιτεθούν ενάντια στο νεοφιλευθερισμό και το
νεοκαπιταλισμό”.

Ούτως ή άλλως, στο γύρισμα του 20ού αιώνα, και με αφορμή τον εορτασμό της
Εργατικής Πρωτομαγιάς, έμελλε να παιχτεί ένα μεγάλο στοίχημα για την Αριστερά
στην Ελλάδα, κυρίως για το ΚΚΕ, που είναι και η πλέον οργανωμένη σήμερα δύναμή
της, αλλά και για τον ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ. Η δοκιμασία με το ΠΑΜΕ θα είναι
καθοριστική και, ασφαλώς, άκρως ενδιαφέρουσα για όλες τις πλευρές”.