ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια εκδρομή

Νυχτώνει. Σε λίγο δεν θα βλέπουμε τίποτα. Η προοπτική στον ορίζοντα χάνεται κι
αυτό, ξέρουμε, πως δεν θα κρατήσει για πάντα.

Κι όμως, αυτή η προσωρινότητα τούτη την τελεσίδικη ώρα, δίνει στο τοπίο ένα
αρχαίο βάθος.

Στεριά και θάλασσα. Ουρανός και γη. Κοινοτοπίες, θα πεις.

Δεν σημαίνει όμως, ότι πρέπει να πουλήσω τη στιγμή αυτή της αναπόλησης, για να
βρω μια πρωτότυπη ιδέα, ή να πω μια συναρπαστική ιστορία.

Έχει και το κενό το αίσθημά του.

Λοιπόν, δεν ξέρω τι σκέφτομαι.

Δεν ξέρω τι περιμένω (να κατανοήσω κάπως τη ζωή…).

Δεν είμαι νοσταλγός κανενός.

Αν κάτι αναπολώ, είναι το όραμα ενός μέλλοντος.

Και αν κάτι θέλω να διατηρώ, είναι η διάθεση να είμαι παρούσα κάθε φορά που η
φύση δίνει το δικό της «παρών». Γιατί, πριν και μετά μπαίνουν οι
προτεραιότητες της καθημερινότητας. Ένας μακρύς κατάλογος με αριθμούς δίπλα.

Κι όλοι πληρώνουμε τα σπασμένα.

Δικά μας και άλλων.

Πολλά μικρά και μεγάλα.

Μπερδεμένα και αγχωτικά.

Αλλά σ’ αυτή την εκδρομή δεσπόζει μόνο το νησί και τ΄ αρχιπέλαγος. Και η πλάση
φανερώνεται μπροστά μας παντοτινή.

Γι’ αυτό, τώρα που κοιτάζω τον σκοτεινό ορίζοντα και δεν ψάχνω τον ουρανό στη
θάλασσα, ξέρω τι σημαίνει να είσαι μετέωρος. Κι επιτέλους, δεν ενοχοποιούμαι
γι’ αυτό.