Ο πλαστικός ήταν… «ωριλά»

Το όνειρο του 29χρονου Πέτρου ήταν να γίνει ηθοποιός. Είχε ήδη εγγραφεί στη
Δραματική Σχολή Αθηνών και παράλληλα εργαζόταν τα πρωινά σε ιδιωτική
επιχείρηση, όταν για λόγους αισθητικούς αποφάσισε να κάνει μία πλαστική
επέμβαση στο πρόσωπό του και να… διορθώσει το βλέφαρο στον δεξιό οφθαλμό
του.

Μόνο που ο γιατρός, ο οποίος εμφανιζόταν ως ειδικός πλαστικός χειρουργός
προσώπου, ήταν ωτορινολαρυγγολόγος! Και το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά αντάξιο
των προσδοκιών του ήταν, αφού ο γιατρός άφησε έντονα τα σημάδια στο πρόσωπο
του 29χρονου. Αντί να διορθωθεί το πρόβλημα στην εμφάνισή του, έγινε ακόμη
μεγαλύτερο. Για να κρύψει τις ουλές αναγκαζόταν να κυκλοφορεί διαρκώς φορώντας
καπέλο, γεγονός που στάθηκε η αιτία να χάσει ακόμη και τη δουλειά του, ενώ
αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και τις σπουδές του στη Δραματική Σχολή.

Ο “πρωταγωνιστής” αυτής της ιστορίας προσέφυγε στη Δικαιοσύνη και με αγωγή
του, που συζητήθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας, στρέφεται
κατά του γιατρού διεκδικώντας αποζημίωση για τη βλάβη που υπέστη ύψους
50.000.000 δραχμών.

Στην αγωγή του περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την περιπέτειά του, που του έχει
στοιχίσει πολύ ακριβά οικονομικά, και όχι μόνο… Στην είσοδο του ιατρείου του
ο εναγόμενος είχε την παραπλανητική και αναληθή πινακίδα “ειδικός πλαστικός
χειρουργός προσώπου – ωτορινολαρυγγολόγος”, ενώ στην πραγματικότητα είχε μόνο
τη δεύτερη ειδικότητα.

Τον Μάιο του 1996 ο γιατρός τον εξέτασε και του συνέστησε μάλιστα… χάριν
συμμετρίας να γίνει η ίδια επέμβαση και στο αριστερό βλέφαρο, καθησυχάζοντάς
τον ότι η επικείμενη επέμβαση ήταν απλή και δεν θα άφηνε κανένα σημάδι στο
πρόσωπο. Λίγους μήνες αργότερα έγινε η επέμβαση στο ιατρείο του και ύστερα από
τέσσερις μέρες τον επισκέφθηκε πάλι για να αφαιρέσει τις γάζες και να κόψει τα
ράμματα. Και τότε ήταν που αποκαλύφθηκε η αποτυχία των επεμβάσεων, αφού και οι
δύο τομές ήταν ευδιάκριτες και διά γυμνού οφθαλμού.

“Μόλις είδα αυτή την κατάσταση”, προσθέτει στην αγωγή του ο παθών,
“στενοχωρήθηκα υπερβολικά και οργισμένος είπα στον εναγόμενο “Τι μου έκανες
στο πρόσωπο; Με χαράκωσες. Εσύ μού είπες ότι δεν θα φαίνεται τίποτα””. Αυτός,
για να με αποφύγει, μού είπε να καλύπτω τις ουλές με “μέικ-απ” για να μη
φαίνονται. Μετά το απαράδεκτο αυτό ιατρικό γεγονός και την αδιάφορη
συμπεριφορά του γιατρού, επισκέφθηκα ιδιωτικούς πλαστικούς χειρουργούς και του
Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου, οι οποίοι μου είπαν ότι δεν μπορούν να ιαθούν οι
πληγές. Η ζωή μου έγινε κόλαση. Ήμουν αναγκασμένος να φορώ συνέχεια καπέλο για
να μη φαίνονται τα σημάδια. Τον Δεκέμβριο του 1997, επειδή εγώ δεν δεχόμουν να
βγάλω το καπέλο, με απέλυσαν από τη δουλειά μου, αλλά το σπουδαιότερο ήταν ότι
εγκατέλειψα τη Δραματική Σχολή, γιατί είχα γίνει ο περίγελως των σπουδαστών”.

Ο νεαρός κατέληξε τελικά σε άλλον πλαστικό, ο οποίος του συνέστησε ότι για να
αποκατασταθεί η παραμόρφωση του προσώπου του πρέπει να υποβληθεί σε νέα
χειρουργική επέμβαση με τη μέθοδο της χρήσεως προσθετικών ενεσίμων υλικών στις
ουλές και χρήση μόνιμου δερματογραφισμού, που στοιχίζει περίπου 2.000.000
δραχμές.

Πάντως, στο ποσό της διεκδικούμενης αποζημίωσης των πενήντα εκατομμυρίων
δραχμών ο ενάγων συνυπολογίζει τις απώλειες του εισοδήματός του, λόγω της
απόλυσής του, καθώς και όλα τα άλλα έξοδα που αναγκάστηκε να καλύψει με
δανεικά χρήματα από την αδερφή του, η οποία έχει αναλάβει τη συντήρησή του. Το
δικαστήριο επιφυλάχθηκε να εκδώσει την απόφασή του.