ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα… κορόιδα!

ΚορόΪδο. Κάπως έτσι αισθάνομαι τις τελευταίες ημέρες και μάλιστα το
διασκεδάζω. Σκέφτομαι το κατασπαταλημένο ταλέντο του κυρίου που νόμιζα πως
γνώριζα πολύ καλά ύστερα από τόσα χρόνια. Τώρα το φαντάζομαι με κάθε
λεπτομέρεια: κάθε φορά που αφού είχαμε εκτελέσει τις εντολές του και φεύγαμε
είτε λυπημένοι για την ατυχία του είτε κουνώντας το κεφάλι για τη… βλακεία
που τον έδερνε, εκείνος ευχαριστημένος είχε βρει λύση στο πρόβλημά του, χωρίς
να κάνει το παραμικρό και χαμογελούσε για τα κορόιδα. Το βλέπω αυτό το
χαμόγελο – ευχή για να ‘ναι καλά τα κορόιδα, ώστε να είναι καλύτερα εκείνος.
Το δικό μου παράδειγμα βεβαίως και δεν είναι μοναδικό. Με κάνει, όμως, για
άλλη μια φορά να σκέφτομαι πόσο εύκολα ορισμένοι άνθρωποι καταφέρνουν να
δημιουργήσουν για τους ίδιους εικόνες που απέχουν παρασάγγας από την
πραγματικότητα. Είναι εξίσου εντυπωσιακό το πώς καταφέρνουν τελικά να
ισορροπούν ανάμεσα στους δύο εαυτούς τους. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι όταν
πέσει η μάσκα. Όταν οι δύο όψεις του νομίσματος έρθουν να γίνουν μία ­ η
ψεύτικη είναι αυτή που συνήθως φεύγει. Τότε, είναι καταπληκτικό να
παρακολουθείς τις προσπάθειές τους να πείσουν και πάλι, αλλά και να νιώθεις
την αγωνία τους για το πώς θα αντιδράσουν τα επί χρόνια θύματά τους, τα…
κορόιδα.

Κάθε φορά, λοιπόν, που μου τυχαίνει μια τέτοια περίπτωση παθαίνω το ίδιο σοκ.
Τελικά, όμως, συνειδητοποιώ ότι όλοι εμείς, οι έξυπνοι του περιβάλλοντός τους,
δεν είμαστε παρά τα παιχνιδάκια τους για να καταφέρνουν τελικά με λίγο κόπο ­
πόσο κουράζει ένα δάκρυ; ­ να περνούν καλά.