Κακούργημα για 1.500 δρχ.

Στα είκοσι ένα του χρόνια ο Δημήτρης Μακρής για να εξασφαλίσει τη δόση του
έφτασε στο σημείο να κλέψει το ευτελές ποσό των 1.500 δραχμών, γιατί δεν ήθελε
να γίνει… ζητιάνος. Μόνο που το τίμημα αυτής της παραβατικής συμπεριφοράς
αποδείχθηκε πως ήταν για τον νεαρό τοξικομανή αντιστρόφως ανάλογο με τη…
λεία.

Δημήτρης Μακρής. Υποχείριο των ναρκωτικών, δεν ήθελε να γίνει ζητιάνος

Από τον περασμένο Ιούλιο, ο νεαρός τοξικομανής παραμένει κρατούμενος στις
φυλακές του Κορυδαλλού, κατηγορούμενος για ληστεία σε βαθμό κακουργήματος, ενώ
πριν από λίγο καιρό οι δικαστές του Συμβουλίου Εφετών της Αθήνας παρέτειναν
την προσωρινή του κράτηση, θεωρώντας ότι «από την επιθετικότητα, τη θρασύτητα
και την αναισχυντία που επέδειξε, καθώς και τη μεθοδευμένη ενέργειά του,
αναδύεται το συμπέρασμα ότι είναι άτομο στερούμενο ηθικών αναστολών,
εμφορούμενο από αντικοινωνικά αισθήματα».

Μέχρι σήμερα το αυστηρό πρόσωπο της Δικαιοσύνης ήταν αυτό που γνώρισε ο
Δημήτρης Μακρής, ο οποίος προσπαθεί μέσα στη φυλακή να ξαναβρεί τις χαμένες
του ισορροπίες και να ξεφύγει από τα ναρκωτικά, ελπίζοντας πως όταν γίνει η
δίκη του στις 9 Ιουνίου, οι δικαστές θα του δώσουν τη «δεύτερη ευκαιρία»…

Στο μεταξύ, ο Δημήτρης Μακρής, όπως προκύπτει και από τη βεβαίωση που
υπογράφουν η κοινωνική λειτουργός κ. Ευτυχία Παπατζανάκη και η ψυχολόγος
Παναγιώτα Σερέτη, μετέχει στο πρόγραμμα «Επεξεργασία εικόνας με χρήση
ηλεκτρονικού υπολογιστή».

«Κατά τη διάρκεια αυτού του προγράμματος ­ σύμφωνα με όσα αναφέρουν στη
βεβαίωσή τους ­ ο κατηγορούμενος επέδειξε συνεργατικότητα και
δημιουργικότητα». Και σε αντίθεση με τη γνώμη που έχουν σχηματίσει οι
δικαστικοί λειτουργοί, οι ίδιες βεβαιώνουν ότι «είναι άτομο με ιδιαίτερες
ευαισθησίες, που χρειάζεται ενθάρρυνση και υποστήριξη».

Ο Δημ. Μακρής στις 20 Ιουλίου 1999 μπήκε στο υποκατάστημα της Εθνικής
Τράπεζας, πλησίασε τον διευθυντή κ. Σπύρο Κοντογιάννη και κάθησε μπροστά στο
γραφείο του. Ο διευθυντής κοιτούσε με απορία τον άγνωστο νεαρό. Μέσα στα
επόμενα λεπτά την απορία του έλυσε ο παράξενος επισκέπτης. «Ληστεία… δώσε
μου ενάμισι χιλιάρικο», του είπε χαμηλόφωνα.

Ο δράστης για να γίνει πιστευτός, είχε φροντίσει και είχε ακουμπήσει
επιδεικτικά πάνω στο γραφείο του ένα ψεύτικο ­ όπως αποδείχθηκε ­ όπλο των 9
mm. Ο κ. Κοντογιάννης αμέσως πάτησε το κουμπί και ειδοποίησε την Αστυνομία,
ενώ είχε ήδη δώσει 1.300 δραχμές στον νεαρό τοξικομανή, ο οποίος
ικανοποιημένος σηκώθηκε να φύγει.

Την ώρα που πήγε να βγει από την τράπεζα έπεσε πάνω στους αστυνομικούς. «Είχα
ανάγκη αυτά τα χρήματα», τους είπε, «για να πάρω τη δόση μου». «Μα, γιατί δεν
τα ζητούσες», τον ρώτησαν κάποιοι και εκείνος αφοπλιστικά απάντησε ότι… δεν
ήθελε να γίνει ζητιάνος!

Όταν την επόμενη μέρα οδηγήθηκε στον ανακριτή, ζήτησε συγγνώμη για την πράξη
του, αλλά προέκυψε πως είχε αφαιρέσει από ένα ακόμη άτομο άλλες 1.500 δραχμές.
Ο δράστης ήταν για τη Δικαιοσύνη ­ σύμφωνα με το γράμμα του νόμου ­ εκτός από
επικίνδυνος και υπότροπος. Οι κριτές του αποφάνθηκαν από την πρώτη στιγμή πως
η τιμωρία που άξιζε στον νεαρό ληστή ήταν η φυλακή. Είναι άραγε αυτό το
καλύτερο μέσο σωφρονισμού για έναν τοξικομανή; Η πραγματικότητα έχει αποδείξει
το αντίθετο…