Μακρύς ο δρόμος της αποζημίωσης

«Ξεκάθαρη ευθύνη» του Δήμου αποτελεί τυχόν τραυματισμός του πολίτη εξαιτίας
μιας κακοτεχνίας, ή της κακής συντήρησης των υπαίθριων κοινόχρηστων χώρων που
ανήκουν στην αρμοδιότητά του. Όμως, παρ’ όλο που ο παθών μπορεί νόμιμα να
διεκδικήσει αποζημίωση, ο δρόμος της δικαίωσης είναι μακρύς…

Σκυφτοί. Και με το βλέμμα στο έδαφος πρέπει να προχωρούν εδώ οι περαστικοί για να μη βρεθούν προ εκπλήξεως και με τραυματισμούς από πιθανή πτώση

«Σε περιπτώσεις που ένας πολίτης τραυματίζεται εξαιτίας ενός κατεστραμμένου
πεζοδρομίου, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να προσφύγει στα Διοικητικά
Δικαστήρια, τα οποία είναι αρμόδια να εκδικάσουν παραλείψεις των οργάνων του
Δήμου, ή κακή συντήρηση των χώρων στους οποίους είναι υπεύθυνα», επισημαίνει η
γενική γραμματέας της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών, κ. Αγγελική Παπαπαναγιώτου
– Λέζα, τονίζοντας ότι «η κάθε υπόθεση κακής συντήρησης πεζοδρομίων εξετάζεται
κατά περίπτωση. Πρέπει ο πολίτης να είναι σε θέση ν΄ αποδείξει ­ είτε με
μάρτυρες, είτε με βεβαίωση της αστυνομικής αρχής ­ ότι τραυματίστηκε ή έπαθε
βλάβη και ότι γι΄αυτή τη βλάβη ευθύνεται ο Δήμος με παραλείψεις του».

Πλακάκια – πλάκες

Όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο δικηγόρος κ. Ευάγγελος Γαλετζάς, «αν ένας πολίτης
τραυματιστεί, για παράδειγμα από πλακάκια που δεν έχουν τοποθετηθεί σωστά πάνω
σε πεζοδρόμιο, ή από πλάκες που δεν έχουν αντικατασταθεί ύστερα από την
ολοκλήρωση ενός έργου, αυτό αποτελεί πλημμέλημα από την πλευρά του Δήμου». Ο
πολίτης σ΄ αυτή την περίπτωση μπορεί να διεκδικήσει αποζημίωση, το ύψος της
οποίας εξαρτάται «από τη βλάβη που έχει προκληθεί, αλλά και από τον βαθμό
συνυπαιτιότητας του παθόντος».

Με ακροβατικά. Και με υπομονή πρέπει να είναι οπλισμένοι οι περαστικοί για να καταφέρουν να διασχίσουν το πεζοδρόμιο χωρίς να πέσουν μέσα στο κενό και στα χώματα – Εργοτάξιο. Αυτό το πεζοδρόμιο θυμίζει εργοτάξιο… Χώματα, πέτρες και τσιμέντο έχουν εγκαταλειφθεί, ενώ οι ανυποψίαστοι περαστικοί είναι δύσκολο να προσέξουν ότι κούτες καλύπτουν ένα τεράστιο κενό…

Στην περίπτωση, όμως, «που μιλάμε για μισοτελειωμένα έργα, ή για ελλείψεις και
παραλείψεις σε έργα, τότε δεν φταίνε βέβαια τα συνεργεία, αλλά ο συντονιστής
των ενεργειών, δηλαδή ο Δήμος. Ένα έργο που ολοκληρώνεται με κακή εκτέλεση,
αποτελεί ξεκάθαρη ευθύνη του Δήμου», εξηγεί ο κ. Γαλετζάς.

Όμως, παρά το γεγονός ότι, όπως λέει ο κ. Γαλετζάς, «ο παθών δικαιούται να
διεκδικήσει αποζημίωση από τις γενικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα περί
αδικοπραξίας», η διαδικασία είναι συχνά χρονοβόρα, αφού, όπως εξηγεί η κ.
Παπαπαναγιώτου – Λέζα «ο Δήμος, ακόμη κι αν υποχρεωθεί να καταβάλει
αποζημίωση, έχει δικαίωμα ν΄ασκήσει έφεση μέχρι η υπόθεση να φτάσει στο
Ανώτατο Δικαστήριο (Συμβούλιο της Επικρατείας), πράγμα που σημαίνει ότι θα
περάσουν πολλά χρόνια ώσπου να εκδοθεί μια αμετάκλητη απόφαση».

Γραφειοκρατία – άγνοια

Δύο σε ένα… Αυτό το κενό στο πεζοδρόμιο χρησιμεύει και ως κάλαθος αχρήστων! Όπως και να’ χει, τα ψώνια μπορεί να αποδειχθούν μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη υπόθεση στο συγκεκριμένο σημείο – Πρόχειρα. Με χώματα και πέτρες διαφορετικών μεγεθών έχει καλυφθεί αυτή η σειρά από πλάκες που λείπουν. Τα συνεργεία του δήμου είχαν πολλή δουλειά ή αυτός ο… μοντέρνος τρόπος να καλύπτονται τα κενά θεωρείται πιο ασφαλής την ώρα που μπορεί να υποχωρήσει με την πρώτη βροχή και ο πεζός να βρεθεί στο κενό;

Οι χρονοβόρες διαδικασίες και η άγνοια φαίνεται πως είναι οι βασικοί
παράγοντες που αποτρέπουν πολλούς παθόντες απ΄ το να διεκδικήσουν αποζημίωση
σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπως λέει το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του
Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, κ. Δημήτρης Βερβεσός, μ΄ έναν καλό δικηγόρο ο
πολίτης μπορεί να διεκδικήσει μια πολύ σημαντική αποζημίωση. Συχνά όμως, η
ύπαρξη εμποδίων και ο χρόνος που απαιτείται για να εκδοθεί μια απόφαση,
λειτουργούν αποτρεπτικά και οι υποθέσεις δεν φθάνουν τελικά στο δικαστήριο».

Η αναμονή

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μια περίπτωση αγωγής αποζημίωσης κατά Δήμου
του Νομού Αττικής από πολίτη, ο οποίος περπατώντας σε πεζοδρόμιο του Δήμου
τραυματίστηκε σοβαρά πέφτοντας σε λακκούβα. Παρ’ όλο που ο παθών δικαιώθηκε
πρωτοβάθμια το 1996, αφού ο Δήμος «δεν είχε τοποθετήσει στο συγκεκριμένο
σημείο προστατευτικό κιγκλίδωμα, ή έστω προειδοποιητικό σήμα και ο φωτισμός
ήταν ελλιπής», η αποζημίωση (ύψους περίπου 2 εκατομμυρίων δραχμών) δεν έχει
ακόμα καταβληθεί κι αυτό επειδή ο Δήμος έχει ασκήσει έφεση.

Απαγορευμένη ζώνη. Από τη μια, μπάζα και σκουπίδια στο πεζοδρόμιο και από την άλλη, παρκαρισμένα αυτοκίνητα και εγκαταλελειμμένα μηχανάκια

Ωστόσο, το μήνυμα προς τους Δήμους είναι σαφές: αν δεν φροντίσουν για τη
συντήρηση των πεζοδρομίων και άλλων κοινόχρηστων χώρων, θα πρέπει να
ετοιμαστούν για αποζημιώσεις…