Τακτικές και γούρια

Στην αρχή ήταν ο Άρης, μετά ο ΠΑΟΚ, για να φτάσουμε στην εποχή του Ολυμπιακού
και του Παναθηναϊκού, με τη «σφήνα» της ΑΕΚ, το ’98. Αυτή είναι η πορεία των
ελληνικών ομάδων, από το 1988, χρονιά στην οποία η ΦΙΜΠΑ αποφάσισε να θεσπίσει
και πάλι το σύστημα του φάιναλ φορ. Οι ομάδες εναλλάσσονταν σε αυτές τις 12
διοργανώσεις, όχι, όμως και τα πρόσωπα. Αν τα αναζητήσετε, θα τα βρείτε από το
«Φλάντερς Έξπο» της Γάνδης, έως το ξενοδοχείο «Χίλτον» της Κωνσταντινούπολης
και το «Ολύμπια Χάλε» του Μονάχου. Τα έργα και οι ημέρες τους άλλαζαν, τόσο
εντός όσο και εκτός γηπέδων.

Από τα πρόσωπα που έγραψαν αυτήν την ιστορία ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης: Οι έξι
παρουσίες του σε φάιναλ φορ είναι η καλύτερη επιβεβαίωση για αυτό. Το…
πρόβλημα του Ιωαννίδη ήταν πάντα η… πρώτη φορά. Στη Γάνδη το ’88 είχε
απομονώσει την ομάδα του Άρη σε ξενοδοχείο λίγο έξω από την πόλη. Το μόνο που
δεν είχαν προσέξει ήταν το έμβλημα, η… μαύρη γάτα. Οι ελπίδες του Άρη εκείνη
τη χρονιά «πνίγηκαν» στα βρώμικα νερά των καναλιών της Γάνδης.

Τον επόμενο χρόνο, στο Μόναχο, ο Ιωαννίδης αλλάζει… τροπάριο. Το ξενοδοχείο
στο οποίο διαμένει η αποστολή του Άρη είναι σε κεντρικό σημείο, κόσμος μπαίνει
και βγαίνει, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο ημιτελικός με τη Μακάμπι
χάνεται στον καυγά του Γιαννάκη με τον Σιμς, έξι λεπτά πριν από το τέλος. Και
αν η επόμενη συμμετοχή στη Σαραγόσα θυμίζει καταστροφή, ο Ιωαννίδης επιστρέφει
δριμύτερος ως προπονητής του Ολυμπιακού.

ΣΤΟ ΤΕΛ ΑΒΙΒ

1. Η πρώτη συνάντηση του Ιωαννίδη με τον Ομπράντοβιτς σε τελικό ήταν στο Τελ Αβίβ. Το τρόπαιο πήγε στον Σέρβο… 2. … όπως και έναν χρόνο αργότερα, στη Σαραγόσα. Και τις δύο χρονιές ο Ολυμπιακός είχε νικήσει στον ημιτελικό τον ΠΑΟ, που σήμερα ο Ομπράντοβιτς οδηγεί στο τρόπαιο. 3. Ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς πριν οδηγήσει τον ΠΑΟ στο τρόπαιο είχε πετύχει το ίδιο με τη Λιμόζ στο φάιναλ φορ της Αθήνας. Εκεί που είχε αποτύχει ο Ίβκοβιτς… 4. … ο οποίος, όμως, κατέκτησε το Κύπελλο με τον Ολυμπιακό το ’97 στη Ρώμη

Τον Απρίλιο του 1994 η ελληνική… εκστρατεία στο Τελ Αβίβ είναι σε εξέλιξη.
Ολυμπιακός εναντίον Παναθηναϊκού και το «Γιαντ Ελιάου» κατακλύζεται από 5.000
Έλληνες που φτάνουν στην πρωτεύουσα του Ισραήλ με… αεροπλάνα και βαπόρια! Η
αποστολή του Ολυμπιακού επισκέπτεται το Πατριαρχείο, αλλά καμιά προσευχή δεν
βοηθά την ομάδα στον τελικό. Τα εξίμισι λεπτά χωρίς καλάθι, οι χαμένες βολές
του Πάσπαλι και το τρίποντο του Τόμσον δίνουν το τρόπαιο στην Μπανταλόνα.

Το κλίμα στα αποδυτήρια είναι απίστευτο. Μοναδική παραφωνία ο Σιγάλας που δεν
διστάζει να τα βάλει και με τον Ιωαννίδη. «Δεν ξέρω τι λες εσύ, εμείς θέλουμε
να πάρουμε το πρωτάθλημα», του λέει και καλεί τους συμπαίκτες του σε «ζντο».

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται έναν χρόνο αργότερα στη Σαραγόσα, όπου και πάλι ο
Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό.

Ο ‘Εντι Τζόνσον «κλέβει» τη νίκη από τους «πράσινους», αλλά και την παράσταση.
Η κραυγή του στην πόρτα των αποδυτηρίων, μετά το τέλος του τελικού, ακούστηκε
σε όλο το «Πρένθιπε Φελίπε». Στη συνέχεια, πέρασε και από τα αποδυτήρια των
«πρασίνων», για δύο λόγια παρηγοριάς στον Στόγιαν Βράνκοβιτς.

Όσο για το ‘ 98 στη Βαρκελώνη, ο Ιωαννίδης δείχνει ένα εντελώς διαφορετικό
πρόσωπο. Οι παίκτες της ΑΕΚ, μαθαίνουν τους δρόμους της πρωτεύουσας της
Καταλωνίας, αφού οι περίπατοι επιτρέπονται!

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει γράψει τη δική του ιστορία με τους τρεις τίτλους. Ο
πρώτος, με την Παρτιζάν, το 1992 στην Κωνσταντινούπολη, παρουσιάζει ιδιαίτερο
ενδιαφέρον.

Η ανάλυση των αντιπάλων κάθε βράδυ, στον πέμπτο όροφο του ξενοδοχείου
«Χίλτον», δεν ήταν ένα απλό «σκάουτινγκ». Δίπλα του, σε κάθε στιγμή, ήταν ο
μέντοράς του, ο Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο Ομπράντοβιτς ξέρει ότι οφείλει αυτόν τον
τίτλο στον δάσκαλό του. Και αυτή ήταν η αρχή, όσο για τον Ίβκοβιτς, η πρώτη
του συμμετοχή σε φάιναλ φορ, το 1993, στο Νέο Φάληρο με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν
επιτυχημένη. Ο Ίβκοβιτς άκουσε πολλά για τον τρόπο που έπαιξε ο ΠΑΟΚ στον
ημιτελικό με την Μπενετόν Τρεβίζο, αυτός που άκουσε, όμως, περισσότερα ήταν ο
Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, ήδη, δύο φορές Πρωταθλητής Ευρώπης με τη Γιουγκοπλάστικα,
όταν σήκωσε το κύπελλο με τη Λιμόζ. «Απόψε πέθανε το μπάσκετ», είχε πει ο
προπονητής της Μπενετόν, Πέταρ Σκάνσι, αναφερόμενος στο καταστροφικό παιχνίδι
της Λιμόζ.

Όσο για τον Μάλκοβιτς, ούτε που νοιάστηκε γι’ αυτά που του καταμαρτυρούσαν.
Στο τέλος, περίμενε τον Κούκοτς στα αποδυτήρια, ύστερα από απαίτηση του γιου
του, ο οποίος ζητούσε επίμονα τη φανέλα του Κροάτη φόργουορντ.

Ο Μάλκοβιτς, πάντως, είχε ζήσει το δικό του δράμα δύο χρόνια νωρίτερα στο
Παρίσι (’91), ως προπονητής της Μπαρτσελόνα. Είχε χάσει τον τίτλο από την Ποπ
’84 του Ζέλικο Παβλίσεβιτς, ουσιαστικά από τα δικά του παιδιά, αλλά όπως
έλεγαν οι Ισπανοί, αισθανόταν διαρκώς την ανάσα του Άιτο Ρενέσες, ο οποίος δεν
δίσταζε να του βάζει τρικλοποδιές…. Πέντε χρόνια αργότερα κατάφερε, πάντως,
να διαβεί θριαμβευτής τα Ηλύσια Πεδία με τον Παναθηναϊκό.

Όσο και αν φώναζαν οι Ισπανοί και περίμεναν στα… άγρια χαράματα τη ΦΙΜΠΑ να
κάνει δεκτή την ένστασή τους. Ο Μάλκοβιτς μετρούσε τον τέταρτο τίτλο του.

Επιστροφή στον Ίβκοβιτς. Ουσιαστικά, ήταν ο μοναδικός προπονητής που πήγε σε
φάιναλ φορ και είπε ευθέως: «Ήρθαμε για να το πάρουμε».

Το ’97 στη Ρώμη, ο Σέρβος τεχνικός ήταν σαν να… δίδασκε σε σεμινάριο
ψυχολογίας πριν από μεγάλα ματς. Οι παίκτες του ήταν σε απόλυτα χαλαρούς
ρυθμούς, με αποκορύφωμα τη…. σχολική εκδρομή στην παραλία, την παραμονή του
τελικού με την Μπαρτσελόνα. Γέλιο, αστεία, καφές, με τον Ίβκοβιτς να επιβλέπει
και να συμμετέχει…

Κάτι ανάλογο επιχείρησε και πέρυσι στο Μόναχο, αλλά δεν του βγήκε… Ίσως
επειδή στη Βαυαρία ήταν δύσκολο να βρεθεί η κατάλληλη παραλία…