[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Για πολλοστή φορά ύστερα από εκλογές η κοινή γνώμη καθίσταται μάρτυρας
«αδελφοκτόνων» συγκρούσεων στα κόμματα με αφορμή την εκ των υστέρων διεκδίκηση
εδρών που καταλήφθηκαν από πρόσωπα τα οποία λόγω επαγγελματικής, κυρίως,
ιδιότητας είχαν μεγαλύτερα περιθώρια διείσδυσης στο εκλογικό σώμα, με συνέπεια
η αναζήτηση του σταυρού προτίμησης να γίνεται με άνισους όρους.

Αυτή την ανισότητα θέλει να αποτρέψει η νομοθεσία που θέτει τα γνωστά κωλύματα
εκλογιμότητας. Και η ευθύνη για τη μετεκλογική διαδικασία των ενστάσεων
πολιτικά και νομικά δεν βαρύνει αυτούς που τις κάνουν, αλλά αυτούς που όφειλαν
να προστατεύσουν το σύστημα από παραχαράξεις.

Στην προκειμένη περίπτωση αναφύονται δυο βασικά ερωτηματικά σχετικά με τον
ρόλο που οφείλουν να παίζουν θεσμοί και πρόσωπα:

­ Τα κόμματα δεν οφείλουν να γνωρίζουν ποια από τα μέλη και στελέχη τους
δικαιούνται να θέσουν υποψηφιότητα όταν καταρτίζουν τα ψηφοδέλτιά τους;

Υποτίθεται ότι υπάρχουν και λειτουργούν πολυπλόκαμοι μηχανισμοί και όργανα που
διυλίζουν τους επίδοξους υποψήφιους, ώστε να επιλέγουν τους πλέον κατάλληλους.
Μέσα δε στα κριτήρια της καταλληλότητας θα έπρεπε να περιλαμβάνεται και εκείνο
της νόμιμης συμμετοχής στις εκλογές, ώστε και το κόμμα να (αυτο)προστατεύεται
από εσωτερικές μετεκλογικές έριδες και οι υποψήφιοι να αποφεύγουν τις
«αδελφοκτόνες» ενστάσεις και τριβές. Εκτός αν πρυτανεύει η λογική της
ψηφοσυλλογής ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών.

­ Οι ίδιοι οι επίμαχοι υποψήφιοι δεν οφείλουν να γνωρίζουν τη νομοθεσία περί
εκλογιμότητας κ.τ.λ. πριν υποστούν τη βάσανο της διεκδίκησης της λαϊκής ψήφου;
Γιατί αυτοί που διεκδικούν την ψήφο για να νομοθετήσουν μετά ως βουλευτές ­
και να αξιώνουν βέβαια από τον λαό τη συμμόρφωσή του στους νόμους που ψήφισαν
­ φαίνεται ότι αγνοούν και με την έννοια της γνώσης και με την έννοια της
περιφρόνησης τον θεμελιώδη νόμο που τους αφορά και αναφέρεται στα κωλύματα
εκλογιμότητας.

Στην περίπτωσή τους μάλιστα υπάρχει και εκδοχή της ηθελημένης περιφρόνησης του
κωλύματός τους, να γνώριζαν δηλαδή το κώλυμά τους και εν τούτοις να εξετέθησαν
στις εκλογές ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα τους ανακαλύψει (και αποκαλύψει).

Ό,τι και να συμβαίνει, πάντως, η ευθύνη για την όλη ανωμαλία στη σύνθεση του
Κοινοβουλίου βαρύνει αποκλειστικά όσους δεν φρόντισαν ­ από αδιαφορία,
ιδιοτέλεια, καιροσκοπισμό ή ανικανότητα ­ να τηρήσουν τη νομοθεσία.