Η δικαίωση του Ντεμπρέ

Ο γνωστός και από τη στήλη μας φιλέλληνας, φιλόσοφος, συγγραφέας,
δοκιμιογράφος, «μεδιολόγος» (επικοινωνιολόγος), επαναστάτης, σύντροφος του Τσε
Γκεβάρα και σύμβουλος για ένα φεγγάρι του Μιτεράν, ο Ρεζίς Ντεμπρέ, ξαναήρθε
στην επικαιρότητα της πολεμικής με το τελευταίο βιβλίο του για την πολεμική
τής επικαιρότητας.

Στον πρόλογο του βιβλίου του εξηγεί γιατί αναγκάστηκε να γράψει αυτό το νέο
δοκίμιο «L’ emprise» – «Η επήρεια» (;): ένας χρόνος συμπληρώθηκε από τότε που
«τόλμησε» να εκθέσει τις απόψεις του (στα πεταχτά, είναι αλήθεια) από το
βομβαρδιζόμενο Κοσσυφοπέδιο που επισκέφθηκε.

Και η αντίδραση των ΜΜΕ στον τόπο του, στη Γαλλία, σήμανε το λιντσάρισμά του.

Τι είχε πει τότε; Τίποτα που σε μας θα προκαλούσε μια ανάλογη αντίδραση. Όμως
για τη χώρα της καταγωγής του, που μετείχε σύσσωμη στην επιδοκιμασία των
ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών, εκείνη η ανοιχτή επιστολή του στον Πρόεδρο της Γαλλικής
Δημοκρατίας τού προσπόρισε το «ανάθεμα». Αίσχος, ντροπή, είναι απαράδεκτα αυτά
που λέει κτλ.

(Και τι έλεγε; Έλεγε ότι ίσως τα πράγματα δεν είναι όπως παρουσιάζονται από
τον δυτικοευρωπαϊκό Τύπο. Ότι ίσως υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα που
θέλουμε να την αγνοούμε. Ότι, δηλαδή, η εθνοκάθαρση εντάθηκε με τους
βομβαρδισμούς και, μαζί με τους αλβανόφωνους, υποφέρουν το ίδιο και οι
Σέρβοι).

Αυτό είπε, που θεωρήθηκε, εν καιρώ πολέμου, προβοκάτσια.

Τώρα, ένα χρόνο μετά, κατεβαίνει στο ρινγκ, σαν τον πυγμάχο που θέλησαν τα ΜΜΕ
να τον βγάλουν νοκ άουτ, χωρίς να το πετύχουν. Με το νέο βιβλίο του δεν
στοχεύει σε κανενός είδους φτηνή ρεβάνς, αλλά ως διανοούμενος που είναι
προσπαθεί να εξηγήσει τη βίαιη αυτή αντίδραση της νέας θρησκείας (των ΜΜΕ). Ως
επικοινωνιολόγος, ο οποίος εφηύρε κιόλας μια νέα επιστήμη που διδάσκεται σε
αρκετά Πανεπιστήμια, τη «mediologie» (επικοινωνιολογία), προσπαθεί να
ερμηνεύσει το φαινόμενο, άσχετα με τη δική του περίπτωση.

Κοντολογίς, παραλληλίζει τη νέα θρησκεία των ΜΜΕ με τη χριστιανική, τη
ρωμαιοκαθολική θα λέγαμε ακριβέστερα (ο ίδιος είναι προτεστάντης) και
προσπαθεί να βρει τους κοινούς άξονες και τη διαχωριστική γραμμή.

Ότι η πρώτη έχει την Πίστη, ενώ η δεύτερη έχει το Δίκαιο. Ότι η πρώτη έχει
ιερά και όσια (τους τάφους των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου), ενώ η δεύτερη
στερείται τέτοιων συμβόλων. Ότι η Ιερά Εξέταση είναι η κακή δημοσιογραφία, ενώ
οι Τζορντάνο Μπορύνο της δημοσιογραφίας καταδικάζονται και αυτοί στην πυρά
κτλ.

Απλοποιώ, ενώ το κείμενο είναι σύνθετο.

Ξεκινά βέβαια από μια στερεή βάση: ότι σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ακόμα
και των υπερμάχων των στρατηγών τα νικητήρια, «γενοκτονία» Αλβανών εκ μέρους
των Σέρβων δεν υπήρξε.

Με απόλυτο σεβασμό για τις πραγματικές γενοκτονίες του αιώνα (Εβραίων,
Αρμενίων, στη Ρουάντα, στην Ινδονησία κτλ) δικαιώνει την περσινή του
διαπίστωση ότι ο Μιλόσεβιτς δεν είναι Χίτλερ.

Τώρα τα ντοκουμέντα που ήρθαν στην επιφάνεια δικαιώνουν εκείνη την άποψή του.
Αντίθετα, σήμερα έχουμε εθνική κάθαρση από την ανάποδη. Από τις 12 Ιουνίου
1999 και μετά (έως τις 27 Φεβρουαρίου 2000), υπήρξαν 4.121 επιθέσεις εναντίον
Σέρβων και Μαυροβουνιωτών, 96 εναντίον Αλβανών και 137 εναντίον άλλων
εθνοτήτων.

Για την ίδια χρονική περίοδο, από τους 821 αγνοούμενους οι 757 είναι Σέρβοι
και Μαυροβουνιώτες, οι 37 Αλβανοί και οι 27 άλλων εθνοτήτων κτλ.

Στο Κόσοβο Μετόχι καταστράφηκαν από τον UCK 1.134 εκκλησίες, 102 Μοναστήρια,
έξι οστεοφυλάκια, 96 πύργοι και 15 παλάτια.

Σήμερα, όλοι συμφωνούν με αυτές τις διαπιστώσεις. Πέρσι, όμως, τέτοια εποχή
στην Ευρώπη του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ, η θαρραλέα στάση του Ντεμπρέ
(αντίστοιχη μ’ εκείνη του Ζολά για την υπόθεση Ντρέυφους) όχι μόνο δεν
περνούσε, αλλά καταδίκαζε τον αιρετικό στο πυρ το εξώτερον.

Στην εφημερίδα «Φιγκαρό» του Σαββάτου, ερωτάται η γνώμη κορυφαίων
δημοσιογράφων για τη νέα καταγγελία (ΜΜΕ= Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία των
περασμένων αιώνων, όχι μόνο του Μεσαίωνα με την Ιερά Εξέταση) για το νέο
βιβλίο του Ντεμπρέ.

Απαντούν πολλοί, με τον σεβασμό που τους επιβάλλει η ακεραιότητα του προσώπου
(παραιτήθηκε απ’ όλες τις θέσεις και τα δημόσια αξιώματα που του
προσφέρθηκαν), μάλλον επικριτικά. Δεν τους αρέσει ο παραλληλισμός παπά και
δημοσιογράφου. (Παρ’ ότι και οι δύο και βαφτίζουν και βγάζουν τους
επικήδειους). Ο Χατζηνικολάου ωστόσο της γαλλικής τηλεόρασης, ο Πατρίκ Πουάβρ
ντ’ Αρβόρ, καταθέτει: «Έκανα την απερισκεψία να τον καλέσω πέρυσι στο κεντρικό
δελτίο του σταθμού (TF1). Και η κριτική που δέχθηκα ακόμα με συνοδεύει. Τι τον
ήθελες αυτόν το παρία, τον εχθρό του έθνους, τον… κτλ. Όχι μόνο δεν το
μετάνιωσα, αλλά χαίρομαι που σήμερα η ιστορία τον δικαιώνει».

«Η δική μας Ρώμη, η δική μας Μέκκα, η δική μας Ιερουσαλήμ», γράφει κάπου στο
βιβλίο του ο Ρεζίς Ντεμπρέ, «όπου το προσκύνημα επιδέχεται μιαν ορισμένη
(μερική) επιείκεια ονομάζονται Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον και Ατλάντα» (όπου και η
έδρα του CNN).