Άνοιξαν αγκαλιές για τα 4 ορφανά

Άνοιξαν ξαφνικά οι ουρανοί, αλλά αυτήν τη φορά δεν ήρθαν πάλι βροντές και
αστραπές, δεν ήρθε η καταιγίδα! «Βρέχει» ελπίδα από την περασμένη Παρασκευή,
«βρέχει» ζεστά γενναιόδωρα αισθήματα και μικρές μεγάλες πράξεις μέσα κι έξω
από το σπιτικό των τεσσάρων ορφανών παιδιών ­ της Βίκυς, του Γιώργου, του Ηλία
και του Παναγιώτη.

Πάος Καλαβρύτων. Ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι από την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τη Μακεδονία, τα νησιά, απλοί και φτωχοί άνθρωποι οι περισσότεροι απ’ όλη την Ελλάδα, δείχνουν προσωπικό ενδιαφέρον και ρωτούν να μάθουν τις ανάγκες των παιδιών

Η ανθρωπιά νίκησε τον θάνατο, την ορφάνια, την απομόνωση. Και η Πάος
Καλαβρύτων, ένα φτωχό ορεινό χωριουδάκι που ελάχιστοι γνώριζαν, έγινε σε όλους
γνωστή, αφού το δράμα που έκρυβε έκανε αναρίθμητες καρδιές να χτυπήσουν
γρηγορότερα…

Δεν είναι πια το ίδιο μόνα τα παιδιά τού Κώστα και της Λουίζας Σακκέτου.
Έχασαν σε λιγότερο από δύο χρόνια και μάνα και πατέρα, αλλά η σκιά της διπλής
ορφάνιας δείχνει τώρα λιγότερο απειλητική.

Μόνα τους συνεχίζουν να ξυπνούν το πρωί, μόνα τους ετοιμάζονται και μόνα
ξεκινούν για το Δημοτικό του χωριού τα δύο μικρότερα, το Γυμνάσιο και το
Λύκειο της Δάφνης τα δύο μεγαλύτερα. Αλλά δεν έχει τη γνωστή πικρή γεύση το
κάθε τους ξημέρωμα… Ένας ούριος άνεμος φυσάει εδώ και λίγες ημέρες στο
χωριό, που δροσίζει αλλά δεν παγώνει. Ο τσιμεντένιος τοίχος της άγνοιας και
της απομόνωσης «ράγισε» μετά το δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ» της περασμένης
Παρασκευής.

Επιδρομή με κάμερες

Πολύ πριν κυκλοφορήσουν οι εφημερίδες στα περίπτερα, έβρισκε χώρο φιλοξενίας
το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» σε πρωινές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές,
αναμεταδιδόταν το τραγικό πρόβλημα επιβίωσης των παιδιών και ο αριθμός ­ για
βοήθεια ­ που ανοίχθηκε στην Αγροτική Τράπεζα (1280100579583), στο
υποκατάστημα της Κλειτορίας Καλαβρύτων. Μέχρι το μεσημέρι η Πάος είχε
«αποκλεισθεί» από τηλεοπτικές κάμερες και συνεργεία. Άφωνα τα τέσσερα παιδιά
γνώριζαν τα καλά και τα κακά της δημοσιότητας και ακόμα δεν ξέρουμε αν ήταν
περισσότερα τα καλά από τα άσχημα ή το αντίστροφο.

Η επιλογή της 17χρονης Βίκυς (όπως και του 15χρονου Γιώργου) να μη μιλήσει, να
μη στηθεί μπροστά στις κάμερες και να μη γίνει «διάσημη» μέσα από την ορφάνια
και τις πολλαπλές ευθύνες που επωμίσθηκε, δεν έγινε τελικά σεβαστή. Όταν πήγα
στο χωριό, αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο απ’ όλα ήταν η περηφάνια και η
αξιοπρέπεια του κοριτσιού, που με μια απίστευτη ωριμότητα και χωρίς καθόλου να
παρεκκλίνει ή να «παζαρεύει» την αρχική της θέση, επέλεξε να μην τραβήξει την
προσοχή του κόσμου, κοινοποιώντας (με όποιο τρόπο) τον πόνο και την απόγνωσή
της.

Χτύπημα κάτω από τη ζώνη

Η Βίκυ έθεσε όρους για το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», όπως και αργότερα για τα
ρεπορτάζ στα κανάλια. «Κρύφτηκε», απέφυγε τις κάμερες όσο μπορούσε, αλλά οι
κάμερες είναι αδηφάγες, εστίασαν στο πρόσωπό της μέσα και έξω από το σχολείο
(να ανεβαίνει σκάλες, να κατεβαίνει σκάλες, να μιλάει με τους συμμαθητές της)
και την έδειξαν στα βραδινά δελτία.

Δεν θα το ανέφερα, αν δεν μάθαινα ότι αυτή η παραβίαση ­ της θέλησης και της
αξιοπρέπειάς της ­ ήταν χτύπημα κάτω από τη ζώνη για τη Βίκυ, που όταν είδε
τον εαυτό της στην οθόνη έκρυψε το πρόσωπό της στις παλάμες της ντροπιασμένη
και ακόμη δεν έχει ξεπεράσει τα άκομψα αστεία και πειράγματα κάποιων
συμμαθητών της. Το τίμημα τελικά ήταν μεγαλύτερο από ό,τι θα περίμενε
κανείς…

Υπάρχουν βέβαια και πολλά καλά ­ αγνοώ όμως αν θα κάνουν τη Βίκυ να
αποξεχαστεί και να χαμογελάσει. Τα τηλέφωνα της Κοινότητας, του Δήμου Παΐων,
του μοναδικού τοπικού καφενείου, του σπιτικού των παιδιών, αλλά και των
συγγενών τους χτυπούν διαρκώς.

Ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι από την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τη
Μακεδονία, τα νησιά, απλοί και φτωχοί άνθρωποι οι περισσότεροι απ’ όλη την
Ελλάδα, δείχνουν προσωπικό ενδιαφέρον και ρωτούν να μάθουν τις ανάγκες των
παιδιών και με ποιον τρόπο (πέρα από κατάθεση χρημάτων στην τράπεζα) μπορούν
να βοηθήσουν. «Είναι συγκινητικό για μας να ενδιαφέρονται τόσοι άνθρωποι» μού
εξομολογήθηκε χθες το μεσημέρι η Βίκυ.

Μεγάλη κινητοποίηση

Αμέριστη συμπαράσταση. Μια γυναίκα προσφέρθηκε να ζήσει κοντά στα τέσσερα ορφανά, βοηθώντας τα καθημερινά

Συγκινημένος από την ανταπόκριση του κόσμου και ο Γιάννης Σακκέτος, πρόεδρος
της Κοινότητας: «Είναι αμέτρητοι οι άνθρωποι που κινητοποιήθηκαν για τα παιδιά
τής Πάου.

Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να ελέγξουμε πώς κινείται ο λογαριασμός των παιδιών
στην Αγροτική Τράπεζα. Αλλά αυτό που ξέρω, είναι ότι καταθέτουν άνθρωποι
φτωχοί από το υστέρημά τους, αγρότες και κτηνοτρόφοι οι περισσότεροι, όπως
εμείς. Κινητοποιήθηκαν όμως και τοπικοί σύλλογοι και σωματεία της ευρύτερης
περιοχής…».

Ένας άνθρωπος από τον Πύργο πήγε με το αυτοκίνητό του στο χωριό, γεμάτος δώρα.
Στο σπίτι των παιδιών φθάνουν τρόφιμα, λάδι, καινούργια ρούχα και συγκινητικές
προσφορές κάθε είδους. Μια γυναίκα προσφέρθηκε να ζήσει κοντά τους, βοηθώντας
τα καθημερινά ­ υπάρχει μια σκέψη μήπως βρεθεί κάποια τέτοια σταθερή βοήθεια
για να μπορέσει η Βίκυ να τα βγάλει πέρα και με το σχολείο της. Καθηγητές του
Λυκείου και του Γυμνασίου προσφέρθηκαν να βοηθήσουν όσο μπορούν τη Βίκυ και
τον Γιώργο. Η θεία των παιδιών, η Ευγενία Σακκέτου, μάνα πέντε μικρών παιδιών,
μένει ξάγρυπνη και για τα παιδιά τού Κώστα και της Λουΐζας Σακκέτου: «Είναι
δυνατά παιδιά, θα τα βγάλουν πέρα.

Είμαι σίγουρη ότι θα βρουν τον δρόμο τους. Όλα είναι προικισμένα παιδιά. Να
ξεπεράσουν μόνο αυτό το σοκ της δημοσιότητας, δεν είμαστε άνθρωποι
συνηθισμένοι σε τέτοια…».