ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο έλεγχος των παιδιών

Από τους γονείς μέχρι τους πολιτικούς, κι από τους εκπαιδευτικούς μέχρι
τους γιατρούς, η κοινωνία που δίνει φάρμακα στα υπερκινητικά παιδιά της είναι
καταδικασμένη.

Ντένις ο τρομερός. Αν ζούσε σήμερα στην Αγγλία ή την Αμερική, θα του έδιναν Ritalin

Ο Λη Μίλαρ ήταν ένα άρρωστο παιδί. Πολύ άρρωστο. Συγκεκριμένα, του άρεσε να
πέφτει πάνω στους ανθρώπους, κοιμόταν ελάχιστα και ήθελε συνεχώς να παίζει.
Όταν έγινε πέντε ετών, η μητέρα του δεν άντεξε άλλο και τον πήγε στον γιατρό.
Εκείνος τον εξέτασε και διέγνωσε μια πολύ σοβαρή πάθηση: «έλλειψη
συγκέντρωσης/ διαταραχή υπερκινητικότητας», γνωστή με τα αρχικά ADHD. Ήταν
φανερό ότι το παιδί έπρεπε να υποβληθεί αμέσως σε εντατική θεραπεία. Του
παρασχέθηκε λοιπόν Ritalin, ένα ψυχοφάρμακο συγγενές προς την κοκαΐνη και το
σπιντ, τόσο δυνατό ώστε να χαρακτηρίζεται στην Αγγλία ναρκωτικό Α’ κατηγορίας
και τόσο επικίνδυνο ώστε στη Δανία να έχει απαγορευτεί. Σε λίγο καιρό, ο
μικρός Λη είχε γίνει τόσο επιθετικός ώστε η μητέρα του δεν τον άφηνε μόνο τη
νύχτα από φόβο μήπως σκοτώσει τον αδελφό του. Ο γιος της ήταν πλέον ένας
τοξικομανής, που πέρασε πολύ δύσκολες μέρες μέχρι να απεξαρτηθεί.

Ο Λη Μίλαρ είναι ένα από τα 190.000 παιδιά στη Βρετανία που παίρνουν σήμερα
ψυχοφάρμακα επειδή είναι ζωηρά. Εκτός από το Ritalin, πολύ δημοφιλή είναι
ακόμη το Dexadrine και το Clonadine. Όλα είναι επικίνδυνα. Όλα προκαλούν
εθισμό. Όλα έχουν παρενέργειες: απώλεια βάρους, κατάθλιψη, καθυστέρηση στην
ανάπτυξη και, σε μια περίπτωση που έγινε γνωστή στην Αμερική, θάνατο από
καρδιακή προσβολή. Οι γιατροί που δίνουν τέτοια φάρμακα σε μικρά παιδιά
(πολλές φορές από το τηλέφωνο, χωρίς καν να τα δουν!) υποστηρίζουν ότι τα
βοηθούν έτσι να διάγουν μια φυσιολογική ζωή και να αναπτύξουν φιλίες. Στην
πραγματικότητα, σκοτώνουν τον αυθορμητισμό τους, καταστρέφουν την υγεία τους
και τα μετατρέπουν σε πρόβατα, ανίκανα να απειλήσουν στο μέλλον το σύστημα. Ο
εκπρόσωπος της εταιρείας Novartis, που παρασκευάζει το Ritalin, μιλά με
οικονομικούς όρους: «Πρέπει να αξιολογήσουμε τον κίνδυνο έναντι του
αποτελέσματος. Όταν υπάρχουν παρενέργειες, συνήθως εξαφανίζονται με την αλλαγή
της δοσολογίας. Μακροπρόθεσμες παρενέργειες δεν έχουν γίνει γνωστές». Προφανώς
δεν έχει ο ίδιος παιδιά ή, αν έχει, τα μισεί. Σε αντίθετη περίπτωση θα είχε
παραιτηθεί, προτιμώντας να υπερασπιστεί την ψυχική τους υγεία παρά τον μισθό
του.

Όπως πάντα, πρωτοπόρος και σ’ αυτόν τον τομέα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στη
χώρα αυτή, τρία εκατομμύρια παιδιά παίρνουν σήμερα ψυχοφάρμακα. Σύμφωνα με τον
δρα Πήτερ Μπρέγκιν, τον γνωστότερο επικριτή του ψυχιατρικού κατεστημένου από
«μέσα», η Βρετανία είναι καταδικασμένη να ακολουθήσει το παράδειγμα της
Αμερικής, να ζήσει την ίδια εθνική τραγωδία. Εμείς, τουλάχιστον, ανυπότακτοι,
απρόβλεπτοι, και βεβαίως αντιαμερικανοί, μπορούμε να ακολουθήσουμε διαφορετικό
δρόμο; Και να αφήσουμε τα παιδιά μας ελεύθερα να παίζουν όσο θέλουν;