Η ναζιστική θηριωδία και ο Ράου

Η πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου της Γερμανίας Γιοχάνες Ράου και η έκφραση
της οδύνης του για το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, βρίσκεται σε οξύτατη αντίθεση
προς όσα η ομοσπονδιακή του κυβέρνηση μεθοδεύει.

Το νομοσχέδιο που έχει ήδη εκπονηθεί και προβλέπει την καταβολή, κατ’ ανώτατο
όριο, αποζημιώσεως… 300 περίπου μάρκων (50.000 δραχμών) για κάθε μήνα
καταναγκαστικής εργασίας στους ομήρους του ναζιστικού καθεστώτος, εφόσον
βρίσκονται ακόμη στη ζωή (ή στους διαδόχους τους μόνο για όσους έχουν πεθάνει
τον τελευταίο χρόνο), θέτει οριστικό τέλος στο θέμα των γερμανικών
επανορθώσεων. Στο άρθρο 16 ορίζει κατά λέξη ότι: «Τυχόν περαιτέρω απαιτήσεις
σε σχέση με εθνικοσοσιαλιστικά αδικήματα αποκλείονται»!

Ο κ. Γιοχάνες Ράου, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ήταν ανεπίτρεπτη η τοποθέτησή του για τις αξιώσεις των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας ενόσω εκκρεμεί το θέμα ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης. Η ανεξαρτησία της είναι ανεπίδεκτη επηρεασμού από «διπλωματικές νότες» που μόνον άβουλους ιθαγενείς θα μπορούσαν να έχουν αποδέκτες

Η ψήφιση του ως άνω νομοσχεδίου, θα ήταν χωρίς σημασία και η σαφής
προειδοποίηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Στεφανόπουλου (για τις
υποχρεώσεις της Γερμανίας από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που
διαπράχθηκαν στο ελληνικό έδαφος) θα ανάγκαζε την κυβέρνηση του κ. Ράου να «μη
μιλάει για σκοινί στο σπίτι των κρεμασμένων», υπό μία, όμως, προϋπόθεση: ότι
το Πρωτοδικείο Καλαβρύτων, δεν θα είχε προκαλέσει την απροσδόκητη έκπληξη με
την απορριπτική απόφασή του που αναγνώρισε «δικαίωμα ετεροδικίας» υπέρ του
γερμανικού δημοσίου.

Ακριβώς δε επειδή το δικαστήριο της μαρτυρικής πόλεως, ξέχασε ίσως ότι το
άρθρο 26 §3 του Συντάγματος ορίζει πως η απόφασή του θα έπρεπε να εκτελεστεί
«στο όνομα του ελληνικού λαού», η γερμανική κυβέρνηση πίστεψε ότι ασκώντας
αναίρεση κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, θα πετύχαινε την
αναγνώριση της «ετεροδικίας» από τον Άρειο Πάγο, ώστε οι αξιώσεις των θυμάτων
να κριθούν στο «όνομα του γερμανικού λαού»! Τότε τα γερμανικά δικαστήρια,
εφαρμόζοντας τους γερμανικούς νόμους, θα απαντούσαν ίσως ότι οι αξιώσεις τους,
εφόσον έχουν «σχέση με εθνικοσοσιαλιστικά αδικήματα, αποκλείονται»!

Αλλά το παράδοξο είναι ότι και τα γερμανικά δικαστήρια και διακεκριμένοι
Γερμανοί νομομαθείς, αποδοκιμάζουν και τις απόψεις του Πρωτοδικείου Καλαβρύτων
και τους αναιρετικούς λόγους που το γερμανικό δημόσιο προβάλλει με την
αναίρεσή τους στον Άρειο Πάγο.

Πρόσφατη απόφαση του Πρωτοδικείου της Καρλσρούης απορρίπτει αίτημα Έλληνα
μετανάστη για αξιώσεις αποζημιώσεώς του από «εθνικοσοσιαλιστικά αδικήματα» που
έλαβαν χώρα στην Ελλάδα, δεχόμενο ότι δικαιοδοσία έχουν τα εθνικά μας
δικαστήρια. Και ονόματα καθηγητών του αναστήματος του Νόρμαν Πεχ ή του Μπούχαρ
Χες υπογράφουν επαινετικές μελέτες για την απόφαση του Διστόμου,
αποκαλύπτοντας και ψέγοντας την ομοσπονδιακή τους κυβέρνηση για τη
«διπλωματική της διαμαρτυρία» που έχει επιδώσει στην ελληνική κυβέρνηση, ενώ
εκκρεμεί το θέμα στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Ο κ. Γιοχάνες Ράου, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ήταν ανεπίτρεπτη η τοποθέτησή
του για τις αξιώσεις των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας ενόσω εκκρεμεί το
θέμα ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης. Η ανεξαρτησία της είναι ανεπίδεκτη
επηρεασμού από «διπλωματικές νότες» που μόνον άβουλους ιθαγενείς θα μπορούσαν
να έχουν αποδέκτες.

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, που καλείται να αποφασίσει υπό τη σκιά της
απαράδεκτης προεδρικής και διπλωματικής παρεμβάσεως στο δικαιοδοτικό της έργο,
βρίσκεται αναμφισβήτητα μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση. Η εισήγηση του
εισαγγελέα κ. Δημόπουλου, η έκθεση του εισηγητή – αρεοπαγίτη κ. Γεωργίλη και
οι έγγραφες τοποθετήσεις αρεοπαγιτών επί της αιτήσεως της γερμανικής
κυβερνήσεως, εγγυώνται την ορθότητα της αναμενόμενης κρίσεως του Ανωτάτου
Δικαστηρίου της χώρας. Μιας κρίσεως στην οποία θα κατέληγε και το Δικαστήριο
των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αν οι οικογένειες των
θυμάτων του Διστόμου είχαν αναγκαστεί να προσφύγουν σ’ αυτό.

Ο Ιωάννης Σταμούλης είναι δικηγόρος, πρώην ευρωβουλευτής