Σαν… τεστ κοπώσεως

Με τεστ κοπώσεως έμοιαζε η προχθεσινοβραδινή αναμετάδοση των εκλογικών
αποτελεσμάτων, κυρίως όταν το πρωί ψηφίζεις στον τόπο σου και το βράδυ
παρακολουθείς τα αποτελέσματα μέσω δορυφορικής ΝΕΤ από ξένο τόπο.

Ο ελληνικός λαός από το 1974 και μετά ψηφίζει ακριβοδίκαια. (Όχι ότι πριν δεν
έπραττε το ίδιο, αλλά πριν από το ’67 υπήρχε η βία και η νοθεία, ψήφιζαν τα
δέντρα και οι νεκροί, πράγματα άγνωστα στο σημερινό ανανεωμένο ηλικιακά
εκλογικό σώμα).

Γι’ αυτό όμως ακούγοντας σχολιασμούς από εκπροσώπους κομμάτων μιας κάποιας
ηλικίας για «τρομοκρατία» (των δύο μεγάλων κομμάτων προς τα μικρότερα),
θλιβόμουν για λογαριασμό τους. Οι λέξεις διατηρούν τη σημασία τους όταν τις
χρησιμοποιούμε σωστά.

Δεν ξέρω πώς μετέδωσαν τα αποτελέσματα τα ιδιωτικά κανάλια, αλλά η ΕΡΤ στάθηκε
άψογη. Και στις προβλέψεις της και στη διεξαγωγή των διαλόγων με τους
καλεσμένους της.

Το εθνικό κανάλι βρέθηκε για ακόμα μια φορά στο ύψος της αποστολής του. Το
δίδυμο Παναγιωταρέα – Μαχαίρα με σωστές εκμαιευτικές ερωτήσεις έπαιρνε τις
απαντήσεις που θέλαν να ακούσουν οι τηλεθεατές.

Γενικά, μια πολιτισμένη ευρωπαϊκού επιπέδου, όπως λέγαμε άλλοτε για τα
προϊόντα («εφάμιλλο του ευρωπαϊκού»), προεκλογική καμπάνια, ψηφοφορία με
θαυμάσιο καιρό, μαζική προσέλευση στις κάλπες (έτσι για να θυμίζουμε στους
ξένους ότι όχι μόνο η λέξη πολιτισμός, αλλά και πολιτική βγήκαν από τον τόπο
μας) και μια ισάξια αναμετάδοση, όπου τον πρώτο ρόλο είχε η εικόνα και τον
δεύτερο ο λόγος, αφού βλέπουμε τηλεόραση και δεν ακούμε ραδιόφωνο. Πολύ χάρηκα
που είδα κάποια στιγμή να περνά από το πάνελ κι ο φίλος μου Θοδωρής Καλούδης,
που μαζί είχαμε κάνει την πρώτη αναμετάδοση των δημοτικών εκλογών το 1982 από
την ΕΡΤ. (Τότε που είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Δεν καταλαβαίνω πώς
πρασίνισε στην τηλεοπτική οθόνη η Ελλάδα και βγαίνει να χάνουμε τις δημοτικές
εκλογές!»).

Και τώρα στο θρίλερ. (Σωστά ο Αλέκος Παπαδόπουλος διευκρίνισε «του Χίτσκοκ»).
Πώς μπήκαν τα πρόσωπα στα γενικά επιτελεία τους και πώς έπειτα από μερικές
ώρες βγήκαν. Λαμπερή η Ντόρα, ακτινοβολούσε μπαίνοντας γνήσια κοριτσίστικη
σχεδόν χαρά. Βγαίνοντας είχε χάσει τη λάμψη κι έμεινε η ομορφιά της θλίψης
της. Ακόμα και το «κομμένο» στη φυσιογνωμία του Κώστα Καραμανλή είχε την
ανθρωπιά του, στο τέλος. Ο λόγος του, στο Ζάππειο, σύντομος όσο έπρεπε,
περιεκτικός.

Από την άλλη, στη Χαριλάου Τρικούπη τα πρόσωπα μπήκαν σφιγμένα, αλλά όχι
πικρά. Το ενδεχόμενο που είναι αναμενόμενο άφηνε πάντα τα περιθώρια της
αναστρέψιμης πορείας.

Από νωρίς το βράδυ στο πλατό της ΕΡΤ ο Θόδωρος Πάγκαλος τόνισε το παράδοξο του
ισχύοντος εκλογικού συστήματος και μίλησε για την πρότασή του. Μια πρόταση που
πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη αφού παντού στην Ευρώπη υπάρχουν κυβερνήσεις
συνασπισμού. Μόνο η Ελλάδα έχει ακόμα τον δικομματισμό, κι αυτό είναι
κατάλοιπο πολιτικής υπανάπτυξης (της πρώην προσωπολατρίας, που ευτυχώς χάρη
στον Κώστα Σημίτη την ξεπεράσαμε επιτέλους). Η Νέα Δημοκρατία δεν πρόλαβε να
δείξει τα δόντια της, παρά μόνο στο μεσοδιάστημα εκείνο της ευφορίας που
προηγήθηκε της ανατροπής. Είδα πάλι τις σκληρές φάτσες, με τα κοφτερά μυτερά
δοντάκια, να θέλουν να δαγκώσουν, σε πλήρη αντίθεση με τα καλοσυνάτα πρόσωπα
της ηγεσίας τους (Καραμανλή – Μπακογιάννη). Ώς το απαράδεκτο του εκπροσώπου
τους κυρίου Σπηλιωτόπουλου που λόγω απειρίας πήγε να σπείρει τον πανικό του
διχασμού, κατηγορώντας ευθέως το υπουργείο Εσωτερικών ότι δεν συνεργάζεται με
τον εκπρόσωπό τους…

Κι ευτυχώς που είχε την ευαισθησία ο υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, ο
καθηγητής κ. Γεώργιος Κουμάντος, να βγει αμέσως στην οθόνη και να μας εξηγήσει
περί τίνος επρόκειτο. Είπε πως η αποσπασματική μετάδοση των αποτελεσμάτων
κινδύνευε να δημιουργήσει λάθος εντυπώσεις, ενώ μια πιο αντιπροσωπευτική της
επικρατείας ανακοίνωση, θα ερχόταν μεν πιο αργά, αλλά θα προφύλαγε συνάμα και
τους τηλεθεατές από μάταιους ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις.

Και τελικά έκανε αυτό που απαιτούσε η Νέα Δημοκρατία, για να δικαιωθεί πλήρως
στην αρχική επιλογή του.

«Όσο ξημερώνει τ’ αγγούρι μεγαλώνει». Θυμάμαι αυτό το σύνθημα που φώναζαν οι
οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, καθώς ανέβαιναν προς το Καστρί, τον Ιούνη του ’85. Κι εκεί
το γύρισμα της νύχτας είχε τα ίδια αποτελέσματα με προχθές. Μα εκείνοι ήταν
«αυριανιστές», και τώρα ευτυχώς το ΠΑΣΟΚ ξεκαθάρισε το τοπίο του.

Όσοι ήταν να φύγουν φύγαν εγκαίρως, δημιουργήσαν άλλα κόμματα και υπέστησαν τη
μοίρα του κοτόπουλου που απομακρύνεται από τη μάνα κλώσσα και γίνεται βορά του
γερακιού.

Ωστόσο, το ακριβοδίκαιο της προχθεσινής κάλπης σημαίνει πως ο λαός έστειλε
σαφές μήνυμα: αφού και με λίγες δεκάδες χιλιάδες ψήφους έχετε την απόλυτη
πλειοψηφία στη Βουλή, πάρτε την. Αλλά σας δίνουμε τόσες μόνο ψήφους όσες σας
χρειάζονται για να κυβερνήσετε άνετα. Ούτε μία παραπάνω.

Σκεφτείτε ότι το Μάαστριχτ, που δεν είναι δεκτό από την πλειοψηφία των
ευρωπαϊκών λαών (όχι κρατών, για λαούς μιλάμε, για μια «Ευρώπη των λαών») δεν
μπορεί να αποτελέσει μονόδρομο. Ναι στην ΟΝΕ, όχι στην Ευρώπη των τραπεζών.
Τελικά, «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος». (Με «χρήματα» εννοούσαν τα
«πράγματα»). Αλλά αν το πάρουμε κυριολεκτικά, έτσι είναι. Ο άνθρωπος μετρά την
τσέπη του. Όχι το αντίστροφο.