30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΟΣ – ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Ιούλιο του 1937.

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: Στην Κοκκινιά.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στις ανθρώπινες αξίες.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Τον θείο του, Γιάννη Γιάκαλο, που έφυγε πικραμένος.

ΑΚΟΥΕΙ: Όλες τις μουσικές.

ΑΝΤΙΔΡΑ: Στην υποκρισία.

Πρόσωπο της επικαιρότητας στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού ο δεξιοτέχνης του
μπουζουκιού Κώστας Παπαδόπουλος, πραγματοποιεί εμφανίσεις ως κορυφαίος σολίστ
με το μουσικό σχήμα «Τρίχορδο» στη μουσική σκηνή «House Of Art», στην Πλατεία
Κουμουνδούρου. Παράλληλα, εμφανίζεται με μικρή ομάδα μουσικών στο «Hobo» του
Χαλανδρίου, όπου εντυπωσιάζει με αυτοσχεδιασμούς σε οργανικά κομμάτια και
γνωστά ρεμπέτικα, λαϊκά και έντεχνα τραγούδια.

ΕΡ.: Το τρίχορδο εκτός από μπουζούκι;

ΑΠ.: Είναι μουσικό σχήμα, από μπουζουξήδες και άλλους μουσικούς, σε κοινές μας
εμφανίσεις στο «House Of Art».

ΕΡ.: Η διαφορά τρίχορδου με τετράχορδο;

ΑΠ.: Το ένα είναι αυθεντικό, το άλλο ερμαφρόδιτο.

ΕΡ.: Σ’ ενοχλεί ο όρος μπουζουξής;

ΑΠ.: Όπως δεν θ’ ακουγόταν ωραία κιθαριτζής ή βιολιτζής, έτσι δεν είναι σωστό
το μπουζουξής.

ΕΡ.: Σε εκφράζει απόλυτα το τρίχορδο;

ΑΠ.: Είναι η συνέχεια της ψυχής μου, ο ήχος της ψυχής μας.

ΕΡ.: Πώς αποφασίσατε να βγείτε τέσσερις σολίστες του μπουζουκιού μαζί;

ΑΠ.: Ήταν ανάγκη έκφρασης.

ΕΡ.: Αποδέχεται το κοινό μουσική μπουζουκιού χωρίς λόγια;

ΑΠ.: Συμμετέχει και ξετρελαίνεται.

ΕΡ.: Ρεμπέτικο, λαϊκό ή έντεχνο;

ΑΠ.: Το ένα, η συνέχεια του άλλου.

ΕΡ.: Βαμβακάρης ή Τσιτσάνης;

ΑΠ.: Δύο κολοσσοί στον χώρο τους.

ΕΡ.: Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης;

ΑΠ.: Και οι δύο. Δύναμη ψυχής και υψηλή αισθητική.

ΕΡ.: Κινηματογράφος, θέατρο ή τηλεόραση;

ΑΠ.: Θέατρο.

ΕΡ.: Βλέπεις ποδόσφαιρο;

ΑΠ.: Ναι, είμαι Ολυμπιακός.

ΕΡ.: Εκατομμύρια πενιές με τον Λάκη Καρνέζη, 35 χρόνια στην ηχογράφηση;

ΑΠ.: Τρισεκατομμύρια…

ΕΡ.: Παρακολουθείς τη δισκογραφία σήμερα;

ΑΠ.: Βεβαίως.

ΕΡ.: Το ελληνικό τραγούδι σήμερα;

ΑΠ.: Σε κακό δρόμο.

ΕΡ.: Γιατί ξανακούγονται επίμονα τα παλιά τραγούδια το 2000;

ΑΠ.: Είναι ανάγκη έκφρασης που επιβάλλεται από τη δυστοκία δημιουργίας.

ΕΡ.: Υπάρχουν σήμερα δυνατές λαϊκές φωνές;

ΑΠ.: Υπάρχουν λαϊκές φωνές, αλλά χωρίς το χρώμα των παλιών λαϊκών
τραγουδιστών.

ΕΡ.: Πηγαίνεις σε νυχτερινά κέντρα;

ΑΠ.: Όχι.

ΕΡ.: Το «Hobo» στο Χαλάνδρι γιατί σε τραβάει τα τελευταία χρόνια;

ΑΠ.: Ο κόσμος έρχεται να ακούσει αυθεντική μουσική.

ΕΡ.: Επιμένεις στους μικρούς χώρους;

ΑΠ.: Ναι. Στα μεγάλα μαγαζιά σε τρώνε τα… σκυλιά!

ΕΡ.: Το ντεμπούτο της κόρης σου Μαρίας ως μουσικού;

ΑΠ.: Με κατέπληξε και με συγκινεί.

ΕΡ.: Ο ελεύθερος χρόνος σου;

ΑΠ.: Στο εξοχικό της Κινέττας.

ΕΡ.: Τι παίζεις στις συντροφιές με το μπουζούκι;

ΑΠ.: Αποφεύγω να παίζω.

ΕΡ.: Τι νοσταλγείς από την εποχή της δόξας του λαϊκού τραγουδιού;

ΑΠ.: Τους μεγάλους συνθέτες και τους μεγάλους τραγουδιστές.

ΕΡ.: Υψηλών εντάσεων μουσικός, χαμηλών τόνων άνθρωπος. Πώς συμβαίνει αυτό;

ΑΠ.: Θέμα ιδιοσυγκρασίας.

ΕΡ.: Τι θυμάσαι από την Κοκκινιά;

ΑΠ.: Ότι κουβαλούσα το μπουζούκι του θείου μου Γιάννη Γιάκαλου, που εθεωρείτο
ντροπή να κρατάς τέτοιο όργανο.

ΕΡ.: Τι σε ενώνει και τι σε χωρίζει με τον Λάκη Καρνέζη;

ΑΠ.: Το μπουζούκι!

ΕΡ.: Η πιο μεγάλες σου στιγμές;

ΑΠ.: Οι εμφανίσεις μου στα «Δειλινά» της οδού Κέας και της Γλυφάδας.

ΕΡ.: Τι σε πικραίνει και τι σε ενθουσιάζει στην Ελλάδα του 2000;

ΑΠ.: Πολλά με πικραίνουν, σχεδόν τίποτα δεν με ενθουσιάζει.

ΕΡ.: «Γιάννη μου το μαντίλι σου» και «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας». Τι κοινό
έχουν;

ΑΠ.: Την ίδια μουσική ρίζα.

ΕΡ.: Πώς το διαπιστώνεις;

ΑΠ.: Από τις μουσικές εμπειρίες μου.

ΕΡ.: «Ζεϊμπέκικος χορός»;

ΑΠ.: Τίτλος ενός ορχηστρικού μου. Με συγκινεί.