Οι βόμβες έγιναν του χεριού της

«Στα δευτερόλεπτα αγωνίας, σε απόσταση αναπνοής από τη βόμβα, η σκέψη μου
τρέχει στις δύο κόρες μου, στους ανθρώπους που με αγαπούν και περιμένουν να
επιστρέψω. Παραμερίζω τους φόβους μου με την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Και
μόνο όταν τελειώσουν όλα, ανακουφισμένη πια παίρνω στο τηλέφωνο τα παιδιά μου.
Ποτέ πριν, για να μην ανησυχήσουν για τη μητέρα τους».

Πηνελόπη Ναύτη. Η δουλειά του πυροτεχνουργού μου ταιριάζει γιατί είναι ένας τομέας που συνδυάζει τη δράση αλλά και την κοινωνική προσφορά

Δώδεκα χρόνια, αντιμέτωπη με τον κίνδυνο, με την καταστροφή, με την
τρομοκρατία, με τις βομβιστικές επιθέσεις. Μια νέα γυναίκα αστυνομικός σε ένα
επικίνδυνο παιγνίδι, με λεπτούς χειρισμούς, όπου το παραμικρό λάθος μπορεί να
αποβεί μοιραίο.

Αστυφύλακας Πηνελόπη Ναύτη, πυροτεχνουργός στο ειδικό Τμήμα Εξουδετέρωσης
Εκρηκτικών Μηχανισμών της Ασφάλειας Αττικής (ΤΕΕΜ) με ειδικότητα στην
ανίχνευση και στην εξουδετέρωση βομβών.

Μια ξεχωριστή παρουσία στην Ελληνική Αστυνομία. Μοναδική γυναίκα
πυροτεχνουργός στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Με μοναδική εξαίρεση την
Αγγλία, όπου οι μετρημένες στα δάχτυλα γυναίκες πυροτεχνουργοί υπάγονται σε
ειδικές μονάδες κομάντος του Στρατού.

Ο δυναμισμός της για την απόφαση ζωής να ενταχθεί σε αυτήν την επικίνδυνη
υπηρεσία εντυπωσίασε τους αξιωματούχους της Ιταλικής Αστυνομίας και το 1989 τη
βράβευσαν ως μοναδική γυναίκα αστυνομικό πυροτεχνουργό στην Ευρώπη αλλά και
για τη συμβολή της στη σύλληψη ενός ενόπλου στο αεροδρόμιο.

Ένα εκρηκτικό 24ωρο

Τα σημάδια της καταστροφής από την ισχυρή έκρηξη ήταν έντονα στο δρόμο εκείνο
το μεσημέρι. Κατεστραμμένα αυτοκίνητα, διαλυμένες βιτρίνες καταστημάτων και
σωροί από σπασμένα τζάμια διαμερισμάτων. Η κόκκινη απαγορευτική κορδέλα της
αστυνομίας κρατούσε μακριά τους έντρομους πολίτες από το βομβαρδισμένο τοπίο.
Στην απαγορευμένη ζώνη, ανάμεσα σε ένστολους αστυνομικούς, ξεχώριζε αμέσως.
Μια νέα ψηλή γυναίκα, με καλοχτενισμένα κόκκινα μαλλιά, κομψό σακάκι και
παντελόνι, φορώντας γάντια, έψαχνε προσεκτικά στα χαλάσματα. Είχαν προηγηθεί
προληπτικοί έλεγχοι και ακολούθησαν και άλλα περιστατικά με εκρήξεις βομβών,
με ελέγχους για απειλητικά τηλεφωνήματα στο εξοντωτικό εικοσιτετράωρο της
βάρδιας της. «Έφυγα από το σπίτι μου στις 9 το πρωί και επέστρεψα στις 9 το
πρωί της επόμενης ημέρας. Ήταν μια ακόμα ταραγμένη νύχτα της Αθήνας, γεμάτη
άγχος, αγωνία και τρέξιμο. Εξουθενωμένη έπεσα να κοιμηθώ».

Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και τίποτα δεν πρόδιδε την κούραση του
εικοσιτετραώρου που πέρασε. Γλύκανε ακόμα περισσότερο, όταν πέρασαν από το
κατώφλι του διαμερίσματός της, επιστρέφοντας το μεσημέρι από το σχολείο, οι
δύο κόρες της, η 9χρονη Ελένη και η 12χρονη Γεωργία. «Πρέπει να τις βοηθήσω
στα μαθήματα. Δεν είναι εύκολο να συνδυάσεις μια σκληρή δουλειά με φορτωμένο
ωράριο 24ώρου στις 2 βάρδιες υπηρεσίας την εβδομάδα με την οικογένεια. Τα
παιδιά μου βρίσκονται σε τρυφερή αλλά δύσκολη ηλικία και προσπαθώ να είμαι
δίπλα τους. Στη δουλειά μου προστίθεται και άλλος ένας παράγοντας, ο
σημαντικότερος που επηρεάζει την οικογενειακή μου ζωή. Ο κίνδυνος. Πάντα
υπάρχει το ρίσκο να μην επιστρέψεις. Η μικρή μου κόρη μόλις τώρα αρχίζει να το
συνειδητοποιεί, η μεγάλη όμως καταλαβαίνει και αγωνιά».

Από την Τροχαία

Τα δύο πρώτα χρόνια της στην Αστυνομία η Πηνελόπη Ναύτη τα πέρασε στην
Τροχαία. «Κυρίως ήταν δουλειά γραφείου και μόνο Σαββατοκύριακα, αργίες ή σε
έκτακτες περιπτώσεις, για να καλυφθούν ανάγκες, έκανα περιπολία στους
δρόμους».

Η δουλειά γραφείου δεν την κάλυπτε και από τότε αναζητούσε διεξόδους.
«Επιθυμία μου ήταν να καταταγώ στην Άμεση Δράση, αλλά τότε δεν έπαιρναν
γυναίκες. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει στην Αστυνομία και οι γυναίκες
έχουν ευκαιρίες».

Η πρώτη ευκαιρία για να υπηρετήσει σε πιο μάχιμη υπηρεσία της δόθηκε δυο
χρόνια αργότερα, όταν χρειάσθηκε να καλυφθούν κενά στην Υπηρεσία Ασφαλείας του
αεροδρομίου. Στην αρχή υπηρέτησε στον έλεγχο συναλλάγματος, αργότερα όμως ο
διοικητής της την επέλεξε να συμμετέχει σε μια από τις δύο ομάδες ελέγχου.
«Ήμασταν δύο γυναίκες ανάμεσα σε 16 άνδρες συναδέλφους.

Ήταν μια εμπειρία πολύτιμη γιατί κάναμε ελέγχους στους χώρους του αεροδρομίου
για ύποπτα αντικείμενα. Δεν υπήρχε τότε Υπηρεσία Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών
Μηχανισμών και η αστυνομία «δανειζόταν « πυροτεχνουργούς από τον Στρατό».

Στα τέλη του 1987, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης αποφάσισε να ιδρύσει στην
αστυνομία ειδικό τμήμα πυροτεχνουργών και μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης
στο εξωτερικό των πρώτων αξιωματικών προκηρύχθηκε διαγωνισμός.

«Πληροφορήθηκα για την νέα υπηρεσία και άρχισα να το σκέφτομαι. Τόσο καιρό
άλλωστε ασχολιόμουν με τον εντοπισμό των ύποπτων αντικειμένων, γιατί να μην
μάθω περισσότερα ώστε να μπορώ και να τα εξουδετερώνω. Με είχαν επηρεάσει οι
σκηνές βίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από τις επιθέσεις τρομοκρατών και
ήθελα να συμβάλω στις προσπάθειες για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Ήταν
ένας τομέας που συνδύαζε και τη δράση αλλά και την κοινωνική προσφορά. Αυτό
ακριβώς που έψαχνα. Η δουλειά του πυροτεχνουργού μου ταίριαζε».

Με αποθάρρυναν

Όταν έμαθαν οι συνάδελφοί της και η οικογένειά της για την απόφασή της
προσπάθησαν να την αποτρέψουν.

«Το έχεις σκεφθεί καλά; Μια γυναίκα σε τέτοια υπηρεσία; Αυτή η δουλειά είναι
μόνο για άνδρες, μου έλεγαν. Εγώ όμως είχα πάρει ήδη τις αποφάσεις μου και δεν
έκανα πίσω».

Ίσως οι υπεύθυνοι που συνέταξαν την προκήρυξη να μην μπορούσαν να φαντασθούν
ότι μια γυναίκα θα επέλεγε τέτοια υπηρεσία. Δεν έκρυβαν την έκπληξή τους όταν
την είδαν να καταθέτει τα χαρτιά της. «Είχα φτιάξει οικογένεια και μάλιστα
είχα αποκτήσει και την πρώτη μου κόρη. Από τα τεστ παρατηρητικότητας πέρασα με
πολύ καλούς βαθμούς και μου έδωσαν συγχαρητήρια».

Θυμάται ακόμα τις ερωτήσεις του ψυχολόγου, στην επιτροπή αξιωματικών που έδωσε
συνέντευξη. «Έχεις οικογένεια, παιδί, δεν σκέφτεσαι τους κινδύνους; με ρώτησε.
Εγώ του απάντησα ψύχραιμα. Το παιδί μου το υπεραγαπώ, αλλά αυτή η δουλειά με
ενδιαφέρει. Είναι επιλογή μου. Κίνδυνοι υπάρχουν παντού, ακόμα και στο δρόμο
που προχωράμε μπορεί να πέσουμε θύματα τροχαίου, να μας συμβεί κάποιο
ατύχημα».

Με 40 άνδρες

Η αποφασιστικότητα και ο δυναμισμός της έκαμψαν τις όποιες αναστολές των
αρμοδίων και την επέλεξαν.

Ήταν η πρώτη γυναίκα και μέχρι σήμερα η τελευταία που τόλμησε να περάσει το
κατώφλι αυτής της υπηρεσίας. Μια γυναίκα ανάμεσα σε 40 άνδρες συναδέλφους της
που υπηρετούν στα ΤΕΕΜ. «Για να πω την αλήθεια, αισθάνομαι σαν τη μύγα μες στο
γάλα. Θα μπορούσαν να ενταχθούν και άλλες γυναίκες αστυνομικοί σε αυτήν την
υπηρεσία, αλλά δεν το αποφασίζουν».

Η ίδια, όπως διευκρινίζει, δεν αντιμετώπισε στην υπηρεσία της προβλήματα λόγω
του φύλου της, διακρίσεις ή προκαταλήψεις από τους άνδρες συναδέλφους της.

«Ξεκινήσαμε μαζί από τη βασική εκπαίδευση και καταταγήκαμε σε μια υπηρεσία
που ήταν ακόμα στα σπάργανα. Οι δυνατότητές μου να ανταποκριθώ στις ανάγκες
της υπηρεσίας φάνηκαν από την αρχή στην εκπαίδευση. Το είχα πάρει εγωιστικά
και έριξα το βάρος στην εκπαίδευσή μου, ενώ αργότερα συνέχισα και στην
Αμερική. Οι συνάδελφοί μου με αποδέχθηκαν ως μέλος της ομάδας. Από τις πρώτες
επιχειρήσεις πήρα το βάπτισμα του πυρός, όπως και οι άνδρες συνάδελφοί μου».

Αποστολές με κίνδυνο

Στις αποστολές της η κ. Πηνελόπη Ναύτη φορά την ειδική στολή του
πυροτεχνουργού, βάρους 40 κιλών, και το επόμενο βήμα είναι να τοποθετήσει τον
διασπαστή για την ελεγχόμενη έκρηξη του εκρηκτικού μηχανισμού.

«Δεν μπορείς να αγνοήσεις τον κίνδυνο. Βασική αρχή στη δουλειά μας είναι να
μην τον παραγνωρίζουμε και να προσέχουμε. Να έχουμε πάντα ένα κράτημα.

Η μεγάλη σιγουριά, η απόλυτη εξοικείωση με το αντικείμενο μπορεί να σου
στοιχίσει τη ζωή. Βαδίζεις στα τυφλά καθώς δεν ξέρεις τι μηχανισμό κρύβει το
ύποπτο αντικείμενο που έχεις μπροστά σου, δεν βλέπεις το ρολόι για να ξέρεις
πότε θα εκραγεί. Βέβαια, μετά τόσα χρόνια έχω αποκτήσει πείρα και γνωρίζω το
αντικείμενο».

Πολλά έχουν τύχει στις βάρδιες της, έχει εξουδετερώσει βόμβες, στη βάρδια της
έγινε η αιματηρή τρομοκρατική επίθεση – παγίδα στο εμπορικό κέντρο Κολωνακίου
και, όπως λέει, κάθε περιστατικό είναι ξεχωριστό και τα συναισθήματα ανάμεικτα
­ αγωνία, άγχος και μετά ανακούφιση.

Παρά τη σκληρή και επικίνδυνη δουλειά δεν έχει μετανιώσει για την επιλογή της.
«Θα συνεχίσω την πορεία μου σε αυτήν την υπηρεσία. Ούτε λεπτό δεν μου έχει
περάσει από το μυαλό να αλλάξω υπηρεσία, να τα παρατήσω. Τα χρόνια δεν με
έχουν κουράσει και συνέχεια ανακαλύπτω ενδιαφέροντα σε αυτήν την υπηρεσία».