ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μόνο θαυμασμός

Μιλούσαν γι’ αυτήν πάντα ψιθυριστά και τρομαγμένα. Δεν είχε όνομα… Ήταν η
“παλιαρρώστια”, ήταν το “θεριό”, ήταν “εκείνο”, “το”… Δεν τολμούσε κανείς να
βάλει τα γράμματα στη σειρά και να τη σχηματίσει τη λέξη. Δεν το καταλάβαινα.
Ούτε ως παιδί ούτε μεγαλύτερη… Κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει, μέχρι να
βρεθεί δίπλα, μέχρι να νιώσει τον τρόμο των γραμμάτων στη συγκεκριμένη σειρά:
κ-α-ρ-κ-ί-ν-ο-ς. Κάθε γράμμα και κραυγή απόγνωσης. “Αδύνατον. Δεν μπορεί…”.

Κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει μέχρι να νιώσει το μάταιο της κάθε
προσπάθειας, τη μυρωδιά του θανάτου που έχει ήδη ξεκινήσει και τίποτε δεν
μπορεί να τον σταματήσει στη διαδρομή… Μέχρι να νιώσει την απόλυτη αδυναμία,
την πτώση στο κενό… Το “θεριό” έχει πάρει πια διαστάσεις επιδημίας, σαν την
πανώλη ή τη χολέρα… “Από κάτι πρέπει να πεθαίνουμε…”. Αυτό λέει η λογική.
Μα εκείνο δεν έχει λογική. Χτυπά μικρούς και μεγάλους, ανθρώπους που κάπνιζαν,
ανθρώπους που δεν είχαν ανάψει τσιγάρο ποτέ, ανθρώπους που ζούσαν κοντά στη
φύση, κι άλλους που έμεναν στις μεγαλουπόλεις…

Χτυπά με δύναμη ύπουλη, με σημάδια αδρά, δύσκολα να αποκωδικοποιηθούν όσο
υπάρχει ­ αν υπάρχει ­ καιρός. Κι όμως… Η μάχη απέναντι στο “θεριό” είναι
πιο δυνατή από εκείνο. Το είδα στα μάτια των ανθρώπων… Όλοι μαζί εκείνοι που
παλεύουν, γιατροί, ασθενείς, συγγενείς, φίλοι, είναι πιο δυνατοί… Η δύναμη
της ψυχής, της ψυχής που τολμά να δώσει φωνή στη λέξη ή της ψυχής που τη
σπρώχνει στο κομμάτι του μυαλού που διαγράφει, αυτή είναι που τελικά κερδίζει,
ακόμη κι απέναντι στο θάνατο…

Ενέργεια και γνώση, συνείδηση κι αντίληψη για τα “μικρά” και τα “μεγάλα”, τα
“σημαντικά” και τα “ασήμαντα”, εκτίμηση για τη ζωή ­ αυτά αφήνει πίσω της η
“παλιαρρώστια”. Και στους ανθρώπους που τη ζουν, που τη βλέπουν στον καθρέφτη
και την αναγνωρίζουν ή απλά νιώθουν τη φθορά που προκαλεί δεν τους αρμόζει η
λύπηση… Θαυμασμός μόνο τους ταιριάζει… Για το θάρρος τους να τα βάλουν με
το “θεριό”, για τη δύναμη της ψυχής τους που παλεύει για τη ζωή, που παλεύει
για να δείξει σ’ εμάς, τους υγιείς (ακόμα…) τι πραγματικά αξίζει και τι όχι…