Η «παλιά φρουρά»…

Με ανάκληση της «παλιάς φρουράς» των σοσιαλιστών από την εφεδρεία, ο Γάλλος
πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν προσπαθεί να δώσει «νέα πνοή» στην κυβέρνησή του,
με την ελπίδα να κερδίσει τις προσεχείς προεδρικές εκλογές.

Μίνι ανασχηματισμός. Ο πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν συνομιλεί με τον Λοράν Φαμπιούς υπό το βλέμμα του προέδρου της Βουλής Ντανιέλ Βαγιάν

Με επείγουσα μετάγγιση «παλιού αίματος» μοιάζει ο ανασχηματισμός της
κυβέρνησης Ζοσπέν, ο οποίος απέπεμψε, μεταξύ άλλων, τους υπουργούς Παιδείας
και Οικονομικών για να βάλει στη θέση τους δύο «αστέρια» των σοσιαλιστών που
είχαν λάμψει την περίοδο του Φρανσουά Μιτεράν.

Ο Λοράν Φαμπιούς μπαίνει στην κυβέρνηση αναλαμβάνοντας τα υπουργεία
Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας, ενώ ο Τζακ Λανγκ αναλαμβάνει το υπουργείο
Παιδείας, εγκαταλείποντας έτσι την προσπάθειά του να γίνει δήμαρχος του
Παρισιού. Σε μία περίοδο που ο Ζοσπέν θεωρείται αποδυναμωμένος λόγω της
αποτελμάτωσης των μεταρρυθμίσεων, ο ανασχηματισμός βάζει την κυβέρνηση σε θέση
μάχης για να προωθηθούν οι αλλαγές στη φορολογία και την εκπαίδευση ­ στόχος
ομολογημένος ­ αλλά και για να διεκδικήσει ο Γάλλος πρωθυπουργός με καλύτερους
όρους την Προεδρία της χώρας στις εκλογές του 2002 ­ στόχος ανομολόγητος.

Με τον ανασχηματισμό επανέρχονται οι «μιτερανικοί» στο προσκήνιο και
διευρύνεται το ιδεολογικό και πολιτικό φάσμα της κυβέρνησης. Τώρα, θα
περιλαμβάνει στους κόλπους της όλες τις τάσεις του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Για όποιον ανησυχούσε για τη «μοναξιά» του Λιονέλ Ζοσπέν, σίγουρα ο
σοσιαλιστής πρωθυπουργός έσπασε την απομόνωσή του με τον καλύτερο τρόπο.
Ύστερα από την «πλουραλιστική» Αριστερά, ένα «πλουραλιστικό» Σοσιαλιστικό
Κόμμα. Αντίθετα με τον Ζακ Σιράκ που ήθελε να κυβερνάει μόνος, κρατώντας στο
περιθώριο τους ανθρώπους τού Μπαλαντίρ και του Σεγκέν, στην πραγματικότητα ο
Ζοσπέν παρουσιάζει έναν συνασπισμό. Όχι χωρίς θάρρος. Γιατί τώρα, από μία
κατάσταση που βρισκόταν υπό τον έλεγχό του ­ με τους αφοσιωμένους απερχόμενους
υπουργούς Ντομινίκ Στρος-Καν και Κλοντ Αλέγκρ ­ περνάει σε ένα πιο κλασικό
αλλά και πιο επικίνδυνο σύστημα ισορροπιών, στο οποίο περιλαμβάνεται ακόμη και
ο πιθανός εσωκομματικός του αντίπαλος, ο Λοράν Φαμπιούς.

Αυτά συμβαίνουν στη Γαλλία, όπου δεν αναγνωρίζονται στους κυβερνώντες τα
επιτεύγματα που αναγνωρίζονται αλλού: η έξοδος από την κρίση, η επιστροφή στην
ανάπτυξη (4%), η υποχώρηση της ανεργίας. Στην Αμερική, η χαμηλή ανεργία έκανε
τον Μπιλ Κλίντον να μοιάζει ισάξιος με τον Ρούσβελτ. Στην Ισπανία, η ανάπτυξη
έκανε πιο δημοφιλή τον Αθνάρ. Όμως, στη Γαλλία, με μια ισχυρή Δεξιά, η
Αριστερά πρέπει πάντα να αγνωνίζεται για κάτι παραπάνω. Άλλωστε, απέναντι σε
έναν πρόεδρο που έχει περάσει ξεκάθαρα στην επίθεση εναντίον της κυβέρνησης,
δημιουργώντας παράλληλα τις συνθήκες για μια μοναδική υποψηφιότητα της Δεξιάς
στις προεδρικές εκλογές, τη δική του, δικαιολογημένα ο Ζοσπέν παίρνει θέση
μάχης.

Επιστρατεύοντας τον Λοράν Φαμπιούς και τον Τζακ Λανγκ, δύο ανθρώπους του
Μιτεράν που η βάση του κόμματος αποκαλεί «ελέφαντες», ο Λιονέλ Ζοσπέν
παραβιάζει δύο αρχές που καθόριζαν μέχρι τώρα τις επιλογές του: να μη διορίζει
υπουργούς τους έμπιστους του πρώην προέδρου και να αποφεύγει την εμπλοκή της
κυβέρνησής του στα σκάνδαλα της εποχής Μιτεράν, γράφει η «Φρανγκφούρτερ
Αλγκεμάινε».

Η κίνηση του Ζοσπέν υπαγορεύτηκε τόσο από την έλλειψη προσώπων όσο και από
καθαρά πολιτικούς υπολογισμούς: μετά την παραίτηση του Στρος Καν χρειαζόταν
στο σημαντικό υπουργείο Οικονομικών ένα ηχηρό όνομα, που να αντιπροσωπεύει τη
σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα του κόμματος, δεν ήταν εύκολο λοιπόν να παρακάμψει
τον Φαμπιούς. Ο Λανγκ αναλαμβάνει το δυσκολότερο καθήκον, να επαναφέρει στις
τάξεις του κόμματος τους δασκάλους, τους καθαυτό εκλογικούς «πελάτες» των
σοσιαλιστών. Το τίμημα γι’ αυτό μπορεί να είναι η εκ νέου αναβολή της
εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ζοσπέν δεσμεύει δύο αντιπάλους στην κυβερνητική
πειθαρχία ­ αν αυτό είναι αρκετό για να τους εξουδετερώσει, θα φανεί τους
επόμενους μήνες. Ο στόχος που επιδιώκει είναι ξεκάθαρος: για να κερδίσει τις
προεδρικές εκλογές του 2002 χρειάζεται μια επιτυχημένη κυβέρνηση, που θα βγει
νικήτρια από τις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν λίγο νωρίτερα. Και κατά τα
φαινόμενα, μέχρι τότε το μεταρρυθμιστικό έργο της κυβέρνησης θα περάσει σε
δεύτερη μοίρα. Στο προσκήνιο θα βρίσκεται το πολιτικό μάρκετινγκ και σε αυτό
είναι δοκιμασμένα ταλέντα τόσο ο Λανγκ όσο και ο Φαμπιούς.