Επιστρέφω στην Αθήνα και αύριο

«Αν ήταν κάποιοι σοβαροί θα ήμουν στην Αθήνα από το καλοκαίρι», εξομολογείται στον Σωτήρη Βετάκη ο Ντίνο Ράτζα

Με τον Ντίνο Ράτζα, έναν παίκτη γεμάτο τίτλους και παράλληλα άνθρωπο με
πλούσιο ψυχικό κόσμο που αποδεδειγμένα, πλέον, λειτουργεί με το συναίσθημα,
μπορείς να μιλάς ώρες ατέλειωτες. Χθες στο λόμπι του ξενοδοχείου όπου
διαμένει, η συζήτησή μας κράτησε πάνω από μία ώρα, αλλά δεν χρειάστηκαν
περισσότερα από 10 λεπτά για να πειστούμε ότι ο Κροάτης άσος δεν θα αρνιόταν
να επιστρέψει στον Παναθηναϊκό ή σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Αθήνας, που θα
του ικανοποιήσει πρώτα τον ψυχισμό του και μετά την τσέπη του.

Πέρασαν 310 ημέρες από το ξημέρωμα εκείνης της Παρασκευής που ο Ράτζα με πέντε
βαλίτσες και τη σύντροφο του Βίκυ αγκαλιά έφυγε για την Κροατία. Με
συναισθήματα που πάλευαν μέσα του: Απογοήτευση, ευτυχία, ευγνωμοσύνη,
στεναχώρια, πίκρα, χαρά.

Τώρα; Δύο ημέρες στην Αθήνα φαίνεται πως άλλαξαν τα πάντα.

«Έχω περάσει δύο υπέροχα χρόνια στην Ελλάδα. Θα μου μείνουν αξέχαστα παρά τα
όσα συνέβησαν, γιατί τελικά δεν μπορείς να ζεις με τα δυσάρεστα».

­ Περίμενες, όμως, ότι θα έκρυβε τόση ψυχολογική φόρτιση η επιστροφή σου;

«Ήξερα τι θα γίνει, το φανταζόμουν, αλλά μερικές φορές το να ζεις την
πραγματικότητα είναι διαφορετικό από να τη φαντάζεσαι. Ήρθε κάποιος στο
αεροδρόμιο και μου έδωσε λουλούδια και μια κάρτα στα κροατικά. Με περίμενε
χθες έξω από την προπόνηση. Στο «Άμμος» ήρθε ο Αλβέρτης, ο Άκης
(Παναγιωταράς), ο Τζεντίλε. Κατέβηκα στο κέντρο και συνέχεια με σταματούσαν
και μου ζητούσαν να γυρίσω πίσω. Μου έδειξαν πόσοι είναι εκείνοι που με
αγαπούν».

­ Και τι τους έλεγες; Θα γυρίσεις;

«Ποτέ δεν λέω όχι. Άλλωστε, ακόμα και το καλοκαίρι που πέρασε, αν κάποιοι ήταν
πιο σοβαροί και πιο γρήγοροι θα ήμουν εδώ».

­ Για τον Ολυμπιακό λες;

«Και για τον Παναθηναϊκό».

­ Μίλησες με τον κ. Π. Γιαννακόπουλο;

«Όχι, εγώ. Μίλησε με τον μάνατζέρ μου. Αποφάσισαν, όμως, να προχωρήσουν με τον
Ρέμπρατσα».

­ Ο Ολυμπιακός τι λάθος έκανε;

«Με πήραν πολλά τηλεφωνήματα, αλλά ποτέ ο προπονητής ή ο πρόεδρος ή ο
αντιπρόεδρος. Διάφοροι που ήθελαν να διαπραγματευτούμε πολλά. Εγώ, όμως, έχω
μια τιμή. Τόσο κοστολογώ τον εαυτό μου και δεν μπορώ να την κατεβάσω ούτε ένα
σεντς. Δεν δέχομαι να πάρω λιγότερα λεφτά από άλλους. Ή, λοιπόν, θα μου δώσουν
τα λεφτά που θέλω και το κίνητρο που χρειάζομαι ή θα παίξω κάπου χωρίς λεφτά.
Τζάμπα. Θα διαλέξω, όμως, εγώ που. Όταν, λοιπόν, συμφώνησα με τη Ζαντάρ, μου
τηλεφώνησε από τον Πειραιά ο κατάλληλος άνθρωπος. Ήταν, όμως, αργά».

­ Δεν είναι μικρή η Ζαντάρ για έναν Ράτζα;

«Ίσως ήταν. Έχει, όμως, ιστορία και του χρόνου θα παίξει στην Ευρωλίγκα. Με
έχουν σαν Θεό και περνάω υπέροχα. Και να εξηγήσω βέβαια ότι δεν παίζω τσάμπα.
Αλλά για αυτά που αξίζω νομίζω ότι είναι σαν να παίζω τσάμπα.

­ Πέρυσι είχες πει ότι θα παίξεις για έναν ακόμη χρόνο. Η… απόσυρση
αναβάλλεται;

«Ενδεχομένως. Μία πλευρά του εαυτού μου, μου λέει να σταματήσω και μία άλλη
ότι είμαι σε τέτοια κατάσταση που είναι κρίμα να μη συνεχίσω. Αν πρέπει να σου
πω κάτι πιο συγκεκριμένο θα σου πω ότι κατά 60% θα συνεχίσω και κατά 40% θα
σταματήσω».

­ Η Βίκυ τι λέει. Έχει άποψη;

«Σαφώς και έχει, αλλά η απόφαση είναι δική μου. Και εκείνη είναι κάπου
ανάμεσα, πάντως. Αλλά αν της έλεγα ότι θα έρθω εδώ να παίξω, θα ήθελε να
συμβεί από αύριο».

­ Άλλος ένας λόγος, λοιπόν, για να έρθεις.

«Μα και εγώ αγάπησα την Ελλάδα. Όταν ήρθα σου είπα ένιωσα ένα απερίγραπτο
συναίσθημα. Όταν ανέβαινα στην Κηφισίας με το αυτοκίνητο και είδα πάλι τα
γνωστά μέρη συγκινήθηκα. Δεν είχα καταλάβει ή μάλλον δεν είχα συνειδητοποιήσει
πόσο μου λείπει η Ελλάδα, οι φίλοι μου, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού. Μέχρι που
ήρθα… Μπορώ να ζήσω και εγώ από αύριο ξανά στην Αθήνα…».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Τι κρύβω πίσω από την… πόρτα μου

Ο κορυφαίος ξένος παίκτης που πέρασε από την Ελλάδα, δάκρυσε στη θέα φίλων του
που έτρεξαν να τον συναντήσουν ή έσπευσε εκείνος να τους βρει. «Τρελάθηκα όταν
είδα τον Ντίνο να κλαίει μόλις αντίκρυσε εμένα και τη Βίκυ. Πήγα και τον είδα
στην Αιόλου, όπου τώρα δουλεύει», είπε συγκινημένος ο άσος της Ζαντάρ μιλώντας
για τον φιλαράκο του, ο οποίος είναι Ολυμπιακός και δούλευε σερβιτόρος στο
καφέ «Άμμος», όπου σύχναζε στην Κηφισιά. Γι’ αυτόν αψήφησε την ανυπόφορη
κίνηση της Αθήνας!

«Ξέρω ότι οι περισσότεροι νομίζουν πως είμαι απόμακρος, σνομπ και απρόσιτος.
Όμως, όλοι όσοι με γνωρίζουν καλύτερα μου λένε πάντα το ίδιο πράγματι. Πως δεν
είμαι αυτό που δείχνει η… πόρτα. Από πίσω είμαι κάτι το εντελώς διαφορετικό.
Αλλά ειλικρινά, θέλω και νομίζω πως καταφέρνω να είμαι αυτός που είμαι. Δεν
μπορώ να είμαι πρόσχαρος και φιλικός με όλους. Δεν μπορώ να κάνω δημόσιες
σχέσεις», σκιαγραφεί τον ψυχικό του κόσμο ο 33χρονος Ράτζα, που πρόσφατα έγινε
και συγγραφέας.

«Η ιδέα ήταν του φίλου μου, του Μπιόγκραντ που ήταν διαιτητής μπάσκετ και
πλέον είναι δημοσιογράφος. Ήξερε τα περισσότερα από τη ζωή μου, μιλήσαμε
πολλές φορές, του εξήγησα κάποια πράγματα για τις απόψεις μου, του εξιστόρησα
αστεία και άλλα πολλά και έτσι γράφτηκε. Σαφώς και δεν το έκανα για τα λεφτά,
αφού η τιμή του είναι περίπου 2.000 δραχμές».

ΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΑ

Θα ήθελα να πιω έναν καφέ με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο

Ο Ράτζα έφυγε ηττημένος από την αγαπημένη του Αθήνα, αφού η ΑΕΚ έκοψε τον δρόμο της Ζαντάρ για τον τελικό, τα συναισθήματά του, όμως, για την πόλη που υπεραγαπά παραμένουν αναλλοίωτα

Ενα από τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει ο Ράτζα στην Αθήνα θα ήταν να πιει
καφέ με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Η συζήτηση ήταν αναπόφευκτο να μη στραφεί
στο επεισόδιο με τον υιό του κ. Π. Γιαννακόπουλου και τα συναισθήματα που έχει
για την οικογένεια που διοικεί τον Παναθηναϊκό. Άλλωστε, η επίσκεψη στον
Θανάση Γιαννακόπουλο στην εντατική του νοσοκομείου στο Ζάγκρεμπ είναι
πρόσφατη.

«Δεν μπορώ να πω τίποτα κακό για την οικογένεια Γιαννακόπουλου. Μου έδωσαν τα
πάντα και εγώ αισθάνομαι πως τους έδωσα τα πάντα. Την καρδιά μου και ό,τι
καλύτερο είχα. Δεν ήταν δυνατόν να μην τον επισκεφτώ, όταν είχε τέτοιο
πρόβλημα και μάλιστα ήταν στη χώρα μου. Άνθρωποι είμαστε…».

­ Πώς ήταν η συνάντηση;

«Πολύ φιλική. Χάρηκα που τον είδα να είναι καλά και νομίζω ότι ένιωσε έκπληξη
που με είδε. Πιστεύω ότι χάρηκε που πήγα και που είδε τη Βίκυ. Με φίλησε και
είχαμε μια εγκάρδια συνομιλία περίπου μισής ώρας».

­ Έχω την εντύπωση ότι θα ήθελε και εκείνος να επιστρέψεις στον
Παναθηναϊκό.

«Μου το είπε. Μου είπε ότι θα ήθελε να με δει ξανά με την πράσινη φανέλα».

­ Και τι είπες;

«Τίποτα. Τι να πω; Έχουμε δύο μήνες μπροστά μας για το καλοκαίρι. Άλλωστε,
πήγα για να τον δω, να του συμπαρασταθώ και όχι για να μιλήσουμε για δουλειές.
Όπως θα πήγαινα και στον κ. Παύλο Γιαννακόπουλο», απαντάει και αμέσως σπεύδει
να εξηγήσει.

«Κοίταξε να δεις. Δεν ξέρω αν ο Δημήτρης είναι ακόμη τσαντισμένος από τότε.
Εγώ, πάντως, δεν είμαι. Είπα πολλές φορές ότι δεν ήξερα ποιος ήταν. Αν το
ήξερα δεν θα έκανα ό,τι έκανα. Ήταν μια κακιά στιγμή…».

­ Αν τον συναντούσες τώρα τι θα του έλεγες;

«Μα, συγγνώμη για ό,τι έγινε. Δεν σε γνώρισα, ήμουν κουρασμένος. Θα του ζητήσω
να κάτσει να πιούμε καφέ παρέα, γιατί δεν έχω πρόβλημα μαζί του και ελπίζω να
μην έχει και εκείνος. Ήταν σε λάθος σημείο, λάθος χρόνο. Όλοι κάνουμε λάθη.
Κάναμε και οι δύο. Ξέρεις δεν είναι ό,τι καλύτερο να μιλάς και μάλιστα άσχημα
σε έναν παίκτη ύστερα από έναν αγώνα. Η αδρεναλίνη είναι στο κόκκινο πριν από
το τζάμπολ, πόσο μάλλον μετά το ματς. Νικήσαμε τον Ολυμπιακό, έστω και αν δεν
καλύψαμε τη διαφορά. Παίζαμε μόνο εγώ και ο Ντέγιαν αν θυμάσαι. Δεν είχαμε
βοήθεια. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε… Δεν αντέδρασα σωστά, αλλά και την Κυριακή
να σου πω τι έγινε σπίτι. Χάσαμε από την Τσιμπόνα και θέλησε η Βίκυ να μου
μιλήσει για τον αγώνα. Της είπα να σταματήσει και ότι θα μιλήσουμε για το ματς
όταν εγώ θελήσω. Ήταν μια κακή στιγμή, λοιπόν».

­ Για την περίπτωση του Πανιωνίου τι έχεις να πεις. Όλοι υποθέτουν πως η
παρουσία του Σούμποτιτς είναι ικανή να σε οδηγήσει στη Νέα Σμύρνη.

«Ω, δεν ξέρω. Είμαι φίλος με τον Πίξι. Μιλάμε συχνά, δύο ημέρες ήμασταν
συνέχεια μαζί και χαίρομαι να έχει επιτυχίες. Θα ήθελα να τον βοηθήσω, αλλά
δεν υπάρχει προς το παρόν ενδιαφέρον».

­ Τι λες να μη σε θέλει στην ομάδα ή να μην ικανοποιήσεις τον Πανιώνιο;

«Και η Ζαντάρ θέλει τον Τζόρνταν, αλλά δεν έχει τα λεφτά».

ΟΤΑΝ ΑΠΟΣΥΡΘΩ

Δεν θα χάνω τα λεφτά μου όπως ο Φάνης και ο Παταβούκας στο Χρηματιστήριο

Βόλτες με το κότερο του, ταξίδια στην Ευρώπη και αγώνες του Παναθηναϊκού στην
Αθήνα, θα περιλαμβάνει το μενού του… συνταξιούχου Ντίνο Ράτζα. Ο Κροάτης θα
παίζει μπάσκετ όσο το διασκεδάζει και μετά θα γίνει… τεμπέλης.

«Το καλοκαίρι θα τη βγάζω στο κότερο. Τον χειμώνα θα ταξιδεύω στην Ευρώπη.
Θα έρχομαι με τον γιο μου να βλέπω τον Παναθηναϊκό, θα πηγαίνω στη Ρώμη που,
επίσης, μου αρέσει. Θα τον πηγαίνω στην Ντίσνεϊλαντ.

­ Και μπάσκετ; Μακριά;

«Δεν μπορώ να γίνω κόουτς. Δεν αντέχω την πίεση και το πρόγραμμα. Εγώ θέλω
να ξεκουραστώ. Ίσως αργότερα να δουλέψω με ψηλά παιδιά και να τους μάθω
ορισμένα πράγματα. `Η να γίνω βοηθός του μάνατζέρ μου στην Ευρώπη.

­ Ναι αλλά ύστερα από 2-3 χρόνια πιστεύω ότι θα βαρεθείς.

«Δεν είμαι καλός για μπίζνες. Τι να κάνω ό,τι ο Παταβούκας και ο Φάνης; Να
χάνω τα λεφτά μου στο Χρηματιστήριο. Όχι δεν μπορώ. Προτιμώ να βαρεθώ τις
βόλτες και την ξεκούραση. Μετά θα δούμε».

­ Για την Εθνική θα κάνεις κάτι;

«Όχι βέβαια. Δεν το αντέχει το σώμα μου».

­ Η Κροατία με τόσα αστέρια, δεν έχει επιτυχίες.

«Για τους λόγους που έλεγα το καλοκαίρι. Δεν μπορείς να μαζέψεις πέντε
παίκτες και να νικάς. Πρέπει να δουλέψουν 2-3 μήνες μαζί και μετά θα φανούν τα
αποτελέσματα».

­ Το ίδιο δεν ισχύει για τους Γιουγκοσλάβους;

«Ρώτα τον Ντέγιαν, πόσους μήνες νωρίτερα μαζεύονται. Εγώ δεν το μπορώ. Το
1995 στην Αθήνα πήραμε το τρίτο μετάλλιο. Χάσαμε με δύο πόντους από τη
Λιθουανία του Σαμπόνις και του Μαρτσουλιόνις. Δεν ήταν μικρή ομάδα. Όμως και
τότε συγκεντρωθήκαμε 2-3 εβδομάδες πριν από τους αγώνες. Δεν γίνεται έτσι
δουλειά… Αυτό είναι το πρόβλημα και όχι το κλίμα. Έχουμε καλές σχέσεις, αλλά
δεν μαζευόμασταν νωρίς».