ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ United Colors of Communism

Ρήξη με το κλασικό κομμουνιστικό μοντέλο. Αναζήτηση μιας νέας ταυτότητας.
Το κόμμα του Ρομπέρ Υ παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός.

Λιζ Λόντον: «Είμαι υπερήφανη για το παρελθόν μου και τίποτα δεν μπορεί να αφαιρέσει αυτή την υπερηφάνεια»

Την επομένη του 30ού συνεδρίου του, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα έχει πάντα
γραμματέα του τον Υ, που επανεξελέγη προχθές με 97%. Παραμένει
αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό, πάνω απ’ όλα όμως παραμένει
κομμουνιστικό. Εξακολουθεί να πιστεύει στην πάλη των τάξεων και την
επαναστατική προοπτική, χωρίς να φοβάται να επισημαίνει τις ευθύνες των
προηγουμένων ηγεσιών του για την τύφλωσή του μπροστά στον σταλινισμό. Είναι
πάντα ανοιχτό στους λευκούς, τους μαύρους, τους ροζ, τους ομοφυλόφιλους, τους
μετανάστες, τις φεμινίστριες. Όπως λέει ο Γάλλος ιστορικός Μαρκ Λαζάρ, είναι
ένα κόμμα United Colors of Communism. Αυτή είναι και η γοητεία του.

Το συνέδριο της Μαρτίγκ, κοντά στη Μασσαλία, δεν είχε ούτε σφυρί ούτε δρεπάνι.
Μοναδικό του σύνθημα ήταν τα ποιήματα του Αραγκόν. Είχε όμως δυνατές στιγμές.
Όπως εκείνη που εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία ένα κείμενο στο οποίο τονίζεται
ότι «το μοντέλο που ακολούθησε η Μόσχα αναπαρήγαγε τα συστήματα εξουσίας και
γέννησε καταπιεστικά συστήματα που παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και
προκάλεσαν εκατομμύρια νεκρούς». Η συγκλονιστικότερη στιγμή όμως ήταν όταν
ζήτησε τον λόγο μια ηλικιωμένη κυρία που καθόταν στην πτέρυγα των
προσκεκλημένων. Στην αίθουσα επικράτησε απόλυτη σιωπή, παρ’ όλο που ελάχιστοι
γνώριζαν ότι η κυρία αυτή είχε πολεμήσει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες της
Ισπανίας, ήταν ηγετικό στέλεχος της γαλλικής αντίστασης στον ναζισμό και χήρα
του Άρθουρ Λόντον, του Τσέχου πολιτικού, διανοούμενου και συγγραφέα της
«Ομολογίας», του αγαπημένου «Ζεράρ», που έπεσε θύμα των στημένων δικών του
σταλινισμού.

«Αισθάνομαι υπερήφανη για το κομμουνιστικό μου παρελθόν, για τους αγώνες υπέρ
της ειρήνης και κατά των αποικιοκρατικών πολέμων, για την υπεράσπιση της
ισπανικής Δημοκρατίας που είχαν εγκαταλείψει οι δυτικές δημοκρατίες, για τη
μάχη κατά του ναζισμού», είπε η 84χρονη Λιζ Λόντον. «Στον αγώνα αυτόν, όμως,
δεν είδαμε αυτά που γίνονταν πίσω από την πλάτη μας. Δεν είδαμε ότι οι
σταλινικές πρακτικές μετατρέπονταν σε κρατική πολιτική που έθαβε την ελπίδα.
Δεν είδαμε να γεννιέται και να μεγαλώνει το τέρας. Ο Ζεράρ κι εγώ ξέραμε πάντα
ότι ο σταλινισμός δεν είχε καμιά σχέση με τον σοσιαλισμό, ότι τα εγκλήματα δεν
είχαν καμιά σχέση με τη γενναία δουλειά εκατομμυρίων κομμουνιστών μαχητών.
Προδοθήκαμε. Η Ομολογία είναι το δράμα ενός κομμουνιστή που παγιδεύτηκε στην
πίστη του και μπόρεσε να καταγγείλει την παγίδα χωρίς να απαρνηθεί την πίστη».

Όρθιοι οι 900 σύνεδροι, άλλοι χειροκροτώντας κι άλλοι κλαίγοντας, άκουσαν τη
Λιζ Λόντον να καταλήγει: «Με τον σύζυγό μου, που πέθανε το 1986, πιστεύαμε
πάντα ότι η ανανέωση του κομμουνισμού θα ήταν το έργο των ίδιων των
κομμουνιστών. Η καταδίκη από το κόμμα σας του σταλινικού του παρελθόντος με
γεμίζει χαρά. Είκοσι χρόνια μετά την παράδοση της κομματικής μου ταυτότητας,
αποφασίζω σήμερα να επιστρέψω στο κόμμα. Και σας ζητώ να με δεχθείτε».