Τι πρέπει ν’ αλλάξει

Ύστερα από τις παλινδρομήσεις της περιόδου Γιέλτσιν, ένα σταθερό χέρι είναι
ευπρόσδεκτο στο Κρεμλίνο.

Πολλά είναι αυτά που πρέπει να αλλάξουν στη σημερινή Ρωσία. Η οικονομία
παραπαίει. Το εμπόριο ελέγχεται από τη μαφία. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να
συλλέξει φόρους. Εκατομμύρια Ρώσοι ζουν μέσα στη φτώχεια, με προσδόκιμο ζωής
μόλις 58 ετών για τους άνδρες. Εκτός από τα προσόντα ενός ρεαλιστή
διαχειριστή, ο Πούτιν φαίνεται να διαθέτει και κάποια δημοκρατικά
διαπιστευτήρια, από τότε που, ως βοηθός του μεταρρυθμιστή δημάρχου της
Πετρούπολης Ανατόλι Σομπτσάκ, είχε συντελέσει στη θεμελίωση μιας
καπιταλιστικής οικονομίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Όμως, οι μέχρι
τώρα ενέργειές του δείχνουν ότι θα μπορούσε να ακολουθήσει και μια διαφορετική
πορεία.

Ένας «υγιής» Αντρόποφ

Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μία νέα, υγιέστερη εκδοχή του Γιούρι Αντρόποφ, του
Σοβιετικού ηγέτη που στις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε προσπαθήσει να
βγάλει τη Ρωσία από το κώμα στο οποίο είχε περιπέσει επί εποχής Λεονίντ
Μπρέζνιεφ. Ο Πούτιν έχει ξεκαθαρίσει ότι πρωταρχικοί στόχοι του είναι η
αποκατάσταση του κρατικού μηχανισμού και η δημιουργία μιας ευνομούμενης
κοινωνίας. Υποστηρίζει ότι η επίθεση στην Τσετσενία ήταν αναγκαία για να
προληφθεί η διάλυση της Ρωσίας. Θεωρεί αρνητικό τον τρόπο με τον οποίο η Ρωσία
εγκατέλειψε την Ανατολική Ευρώπη.

Δεν υπάρχει μοντέλο δημοκρατικής διακυβέρνησης για τη Ρωσία. Ο Βλαντίμιρ
Πούτιν έχει την ευκαιρία να είναι και δημοκρατικός και αποτελεσματικός. Θα
γίνει άραγε αυτό ή θα μετατρέψει πάλι το Κρεμλίνο σε οχυρό;