[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Προεκλογική ή όχι η εξαγγελία του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Κ. Λαλιώτη, ότι επιτέλους
ξεμπλοκάρονται οι διαδικασίες ώστε να μπορέσουν να πολεοδομηθούν εκτάσεις
οικοδομικών συνεταιρισμών, ξαναφέρνει στην επικαιρότητα ένα καυτό κοινωνικό
πρόβλημα: τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, εδώ και πολλές
δεκαετίες, στην περίφημη ­ και εν πολλοίς αμαρτωλή ­ περιπέτεια των λεγόμενων
οικοδομικών συνεταιρισμών, περιπέτεια στην οποία μπήκαν για να εκπληρώσουν το
όνειρο της απόκτησης κατοικίας, δηλαδή ενός κοινωνικού αγαθού το οποίο ­ με
βάση το ισχύον Σύνταγμά μας ­ αποτελεί φροντίδα του κράτους. Επειδή όμως αυτή
η συνταγματική επιταγή ουδέποτε εκπληρώθηκε, χιλιάδες πολίτες αναγκάστηκαν να
βρουν τρόπους στέγασής τους και στην προσπάθειά τους αυτή πάρα πολλοί
στράφηκαν στους οικοδομικούς συνεταιρισμούς. Μόνο που, ακόμη και στην
περίπτωση αυτή, το κράτος ήταν και πάλι επιδεικτικά απόν με αποτέλεσμα οι
πολίτες να πέσουν θύματα της κερδοσκοπίας στη γη και των γνωστών αετονύχηδων
που άρχισαν να πωλούν δάση, δασικές εκτάσεις, περιοχές του Δημοσίου,
αρχαιολογικούς χώρους κ.λπ. ως οικοδομήσιμες περιοχές σε συνεταιρισμούς.

Το μέγεθος του προβλήματος που έχει δημιουργηθεί είναι τεράστιο και απαιτεί
θαρραλέες αποφάσεις για να βρεθεί λύση. Ακόμη και αν μερικοί από τους πολίτες
που αγόρασαν μερίδια σε τέτοιους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, το έπραξαν εν
γνώσει τους ότι παρανομούν, λύση πρέπει να δοθεί. Όχι βέβαια με καταστροφή των
δασών που απέμειναν ή με κτίσιμο μέσα σε ρέματα ή αρχαιολογικούς χώρους. Οι
σύγχρονες πολεοδομικές αντιλήψεις και πρακτικές επιτρέπουν την εξεύρεση λύσης
χωρίς βλάβη του περιβάλλοντος και χωρίς «κόντρες» με το Συμβούλιο της
Επικρατείας.

Και αν η πρόσφατη ανακίνηση του θέματος από τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ φαίνεται
προεκλογική, πρέπει, αμέσως μετά την 9η Απριλίου, να ληφθούν οι αναγκαίες
αποφάσεις, οι οποίες καλό θα ήταν να προκύψουν από διακομματική συνεννόηση
ώστε να γίνουν αποδεκτές από όλους και να λήξει μια εκκρεμότητα που ­ σε
πολλές περιπτώσεις ­ υπάρχει πάνω από 30 χρόνια. Μόνο που μέσα στις αποφάσεις
αυτές θα πρέπει να περιέχεται και μία που θα εξασφαλίζει ­ με συγκεκριμένα
μέτρα ­ ότι δεν θα δημιουργηθούν στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις.