Κοινή πολιτική στο ασφαλιστικό

Η Ελλάδα θα κληθεί να ακολουθήσει τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην
εφαρμογή ενός κοινού σχεδίου για την αναμόρφωση και την εξυγίανση των
ασφαλιστικών συστημάτων.

Το σχέδιο θα εκπονήσει ομάδα υψηλού επιπέδου, με συμμετοχή εκπροσώπων όλων των
κρατών-μελών. Την εντολή για τη σύστασή της αναμένεται να δώσει, την Πέμπτη,
το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Λισαβώνας, αλλά οι σχετικές λεπτομέρειες έχουν ήδη
συμφωνηθεί σε χαμηλότερο επίπεδο.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν υποχρεωτικά ότι θα εφαρμοσθεί ένα κοινό μοντέλο
ασφαλιστικού συστήματος για όλα τα κράτη-μέλη.

Όμως, θα τεθούν κάποιες κοινές κατευθύνσεις, οι οποίες θα αφορούν τη
βιωσιμότητα των συστημάτων και θα καθιερωθούν πιθανότατα μηχανισμοί
παρακολούθησης των εξελίξεων στα κράτη – μέλη.

Στο πλαίσιο αυτό, η μελέτη για το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, η οποία θα
συνταχθεί μέχρι τον Σεπτέμβριο, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού θα
αποτελέσει την ελληνική συνεισφορά στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πλαισίου.

Ανάλογες μελέτες θα συντάξουν και θα συνεισφέρουν και τα άλλα κράτη – μέλη.
Παράλληλα, θα αποτελεί και σημείο αναφοράς για τις παρεμβάσεις των ευρωπαϊκών
οργάνων στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος.

Ούτως ή άλλως, η αναμόρφωση του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος θα αρχίσει
να συζητείται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αμέσως μετά τις εκλογές, εν όψει της
απόφασης για την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

Είναι ένα από τα θέματα τα οποία η Επιτροπή θεωρεί κρίσιμα για να αποφανθεί
ότι η Ελλάδα προχωρεί πράγματι στις απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις
και ότι διασφαλίζει έτσι τη “διατηρησιμότητα” του χαμηλού της πληθωρισμού.

Αλλά και τα άλλα θέματα της ατζέντας του διαλόγου, εν όψει της ένταξης στην
ΟΝΕ, έχουν πλέον αρχίσει να διαφαίνονται.

Σ’ ένα κείμενο που ενέκρινε την περασμένη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σε
ένα άλλο της Επιτροπής Οικονομικής Πολιτικής, επισημαίνονται οι «αδυναμίες»
της διαρθρωτικής πολιτικής της Ελλάδας, έτσι όπως τις χαρακτηρίζουν,
τουλάχιστον, τα κοινοτικά όργανα. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι σ’ αυτές θα
επικεντρωθεί και ο διάλογος με την Κομισιόν κατά το δίμηνο Απριλίου – Ιουνίου.

Τα σημεία αυτά στα οποία αναφέρονται τα δύο κείμενα είναι τα εξής:

Ιδιωτικοποιήσεις

1 Επιτάχυνση και διεύρυνση ιδιωτικοποιήσεων. «Η ιδιωτικοποίηση δημοσίων
επιχειρήσεων σημείωσε πρόοδο», τονίζει η Επιτροπή, «αλλά το ποσοστό των
μετοχών που κατέχει το Δημόσιο παραμένει υψηλό».

Είναι σαφές ότι η Επιτροπή θα έβλεπε με θετικό μάτι την κατάργηση του ορίου
του 51% που διατηρεί το Δημόσιο στις σημαντικές ΔΕΚΟ. Κάτι που σκέφτεται,
άλλωστε, και το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

Απελευθέρωση

2 Απελευθέρωση αγορών. «Η διαδικασία απελευθέρωσης εξελίσσεται με
βραδύτερους ρυθμούς απ’ ό,τι στα άλλα κράτη-μέλη», σημειώνει το κείμενο της
Κομισιόν.

Δημόσια έργα

3 Συμμετοχή ιδιωτών στα δημόσια έργα. Η άποψη των κοινοτικών οργάνων
είναι ότι ένα μέτρο σαν αυτό, που έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται στην Ελλάδα,
θα βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπηρεσιών.

Επιχειρηματικότητα

4 Απλούστευση διαδικασιών για τη σύσταση νέων επιχειρήσεων. Η Επιτροπή
θεωρεί το μέτρο αυτό σημαντικό για να αναπτυχθεί η επιχειρηματικότητα, η οποία
συμβάλλει στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Και παρατηρεί ότι παρά τις σχετικές συστάσεις της από το 1999, η Ελλάδα δεν
πραγματοποίησε καμία πρόοδο στο θέμα.

Αγορά κεφαλαίων

5 Ανάπτυξη της αγοράς επιχειρηματικών κεφαλαίων και κεφαλαίων
αντιστάθμισης κινδύνου (venture capital και risk capital). Τα μέτρα αυτά
αποσκοπούν επίσης στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, αφού τα σχετικά
κεφάλαια χρηματοδοτούν επιχειρήσεις. Η Επιτροπή σημειώνει ότι «η αγορά
κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου στην Ελλάδα παραμένει υπανάπτυκτη». Επίσης,
σημειώνει ότι «οι επενδύσεις επιχειρηματικών κεφαλαίων στην Ελλάδα παραμένουν
οι χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα κίνητρα που δόθηκαν».

Ευελιξία στην εργασία

6 Μεγαλύτερη ευελιξία της αγοράς εργασίας. Κατά την άποψη της
Επιτροπής, το αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης στην αγορά εργασίας του 1998 ήταν
πολύ περιορισμένο. Αυτό κατά την άποψή της οφείλεται τόσο σε προβλήματα
εφαρμογής, όσο και στο περιορισμένο πεδίο, το οποίο κάλυψε. Για παράδειγμα,
σημειώνει, οι μεταρρυθμίσεις δεν εφαρμόζονται στο δημόσιο τομέα ούτε αφορούν
την περιοριστική νομοθεσία για την προστασία της απασχόλησης ούτε τους υψηλούς
μισθούς για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.

«Συνεπώς η ευελιξία της ελληνικής αγοράς εργασίας παραμένει περιορισμένη σε
σημαντικούς τομείς». Είναι προφανές ότι όλα αυτά τα θέματα, το κατώτερο
ημερομίσθιο, οι περιορισμοί στις απολύσεις, αλλά και το ευέλικτο ωράριο στο
δημόσιο τομέα αποτελούν θέματα που η Επιτροπή θεωρεί ανοιχτά, προς
διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά.