Με ντεσιμπέλ στο φουλ

Ήταν μία απ’ αυτές τις μέρες όπου όλα σε κουράζουν. Δουλειά με ένταση,
παιδί με ένταση, κίνηση με ένταση, σύζυγος με ένταση και πάει λέγοντας. Ο
γείτονας φώναζε την κόρη του από το πρωί. Το τηλέφωνο βάραγε ασταμάτητα.
Κάποια στιγμή το τράβηξα από τον τοίχο και αισθάνθηκα την ικανοποίηση μιας
μικρής αλλά σημαντικής νίκης. Και να θέλουν… δεν μπορούν να με βρουν. Χα.
Αλλά οι θεοί είχαν άλλα στο μυαλό τους φαίνεται, διότι μόλις που είχα αρχίσει
να ονειρεύομαι, καθώς έριχνα έναν σπανιότατο απογευματινό υπνάκο, ο συναγερμός
του απέναντι αυτοκινήτου χτύπησε. Ώρες ώρες, όπως σίγουρα γνωρίζετε κι εσείς,
δεν υπάρχει έλεος.

Μέσα σε αυτό το στρεσαρισμένο κλίμα λαχταρούσα ένα καλό φαγητό, ένα γεύμα που
δεν θα το ετοίμαζα εγώ, με τα βρώμικα πιάτα αλλονών ευθύνη (βλ. διπλανή
στήλη!). Ήθελα να πάω κάπου που μπορούσα να φθάσω με τα πόδια, για να…
εξατμιστεί το άγχος με το περπάτημα. Μένω (λόγω διαφόρων αναπόφευκτων
καταστάσεων) στα βόρεια προάστια και έτσι λοιπόν καταλήξαμε εκείνο το βράδυ
πρόσφατα στο καινούργιο Ρ.J.’s, επί της Λεωφ. Κηφισίας, λίγο μετά το Α-Β.

Η διαφήμιση με έκανε να πιστεύω ότι θα πήγαινα σε ένα γνήσιο steak house, σε
ένα μέρος δηλαδή ήσυχο και ξεκούραστο, όπου τα φαγητά θα ήταν οικεία, χωρίς
δύσκολες αποφάσεις. Δεν ήθελα να σκεφθώ τίποτε άλλο πέρα από το πώς ήθελα
ψημένη την μπριζόλα μου.

Με το που μπήκαμε, κατάλαβα ότι για μας, τουλάχιστον εκείνο το βράδυ και
μάλλον για πολλά βράδια ακόμα, η επιλογή δεν ήταν κατάλληλη. Ντούγκα, ντούγκα,
ντούγκα, ντούγκα. Η μουσική εισβολή ήταν αλύπητη. Καθώς μπαίναμε, προσπεράσαμε
το τραπέζι όπου ο αρμόδιος υπουργός γιόρταζε την αίτηση ένταξης της Ελλάδας
στην ΟΝΕ. Το πήρα για θετικό στοιχείο. Τόσο σοβαρός άνθρωπος, κάτι ξέρει που
τρώει εδώ.

Ήμασταν ντυμένοι απλά, χωρίς καμία από τις απαραίτητες φαβορί μάρκες των
βορειοπροαστιώτης και έτσι, με την πρώτη ματιά, μας έστειλαν στη… Σιβηρία
(το τελευταίο τραπέζι στην πιο απόμακρη γωνία).

Τουλάχιστον η μουσική δεν ήταν τόσο δυνατή εκεί. Όπως κάνουν όλοι σε ένα
εστιατόριο, παραγγείλαμε: τη σαλάτα Καλιφόρνιας (με μπέιμπι καλαμπόκι και
πρασινάδα), μια τάρτα φορμαέλας, ένα σουφλέ μελιτζάνας, steak, κοτόπουλο,
σολομό και καρπάτσιο (ο φίλος, ακόμα πιο κουρδισμένος από μένα, το ήθελε για
κυρίως πιάτο). Δεν μπορώ να πω ότι τα φαγητά ήταν ιδιαίτερα κακά, αλλά ούτε
ιδιαίτερα καλά. Η σαλάτα ήταν της προκοπής, η τάρτα φορμαέλας όμορφη και καλά
παρουσιασμένη, το σουφλέ μία από τις εκατοντάδες κοινότατες εκδοχές των
ψευτοσουφλέ που φουσκώνουν στους αθηναϊκούς φούρνους (και ξεφουσκώνουν στα
στομάχια των Αθηναίων). Το καρπάτσιο ήταν αξιοπρεπές. Το δικό μου κρέας ήταν
άνοστο, αλλά εν πάση περιπτώσει τρωγόταν. Το κοτόπουλο ήταν… νοσοκομέ με
αίγλη, ο σολομός καλός.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι ούτε η κουζίνα ούτε το είδος του μαγαζιού αυτού,
αλλά τελικά ο προσδιορισμός της ταυτότητάς του (π.χ. όποιος γνωρίζει τα
αντίστοιχα Ρ.J. s στο εξωτερικό θα σοκαριστεί). Τούτο εδώ δεν έχει καμία σχέση
με παραδοσιακό steak house (κατ’ αρχάς οι ποικιλίες των steak είναι λίγες,
αλλά των χάμπουργκερ πολλές). Όπως είπα, το μενού δεν είναι προσβλητικό. Αυτό
που σίγουρα θα προσβάλει οποιονδήποτε θελήσει να φάει ως άνθρωπος εδώ είναι η
ένταση της ντίσκο μουσικής.

Κάτω στο μπαρ νεαρά παιδιά και γιάπηδες (προφανώς χωρίς παιδιά) έπιναν και
χόρευαν. Διασκέδαζαν, και με το δίκιο τους. Εμείς, όμως, οι βαρεμένοι
βορειοπροαστιώτες που θέλαμε απλώς να δειπνήσουμε υποφέραμε. Ζητήσαμε από τον
μετρ να ανακουφιστούμε λίγο από τα ντεσιμπέλ, αλλά μας ενημέρωσε με χαρωπές
χειρονομίες ότι κύριοι, αυτό δεν γίνεται. «Μην ξαναρθείτε εάν δεν σας αρέσει»,
ήταν η απάντησή του. Πού πήγε η Ελλαδίτσα των παλιών καλών τρόπων; Όλο και
περισσότερο αναρωτιέμαι. Τέλος πάντων, για να μη γίνω βαρετή με το παράπονό
μου, ένα θα σας πω: το Ρ.J. ‘s θα έπρεπε να λέγεται D.J.’s.

D.J.’s, Κηφισίας 322, Νέο Ψυχικό, 6716.790, 6714.054.