[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Κάρολος Μαρξ έπεσε έξω σε όλες σχεδόν τις προβλέψεις του. Όλες εκτός από ­
τουλάχιστον ­ μία: ότι οι καπιταλιστές είναι ικανοί να πουλήσουν στους
προλετάριους ακόμα και το σκοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουν. Ο Μαρξ βέβαια
δεν είχε την πρόνοια να προσθέσει στους καπιταλιστές και τα κόμματα που
εκφράζουν το καθεστώς. Αν το είχε κάνει, τότε στην Ελλάδα την προηγούμενη
εβδομάδα θα είχαμε ένα κλασικό παράδειγμα επιβεβαίωσης της μαρξιστικής…
θεωρίας: ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, τα δύο κατ’ εξοχήν δηλαδή καθεστωτικά
κόμματα, επιδόθηκαν σε έναν αυτοκτονικό ανταγωνισμό για το ποιος θα πλήξει πιο
δραστικά το Χρηματιστήριο. Αδιαφορώντας αν με αυτόν τον τρόπο προσφέρουν όπλα
στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους, αδιαφορώντας ακόμα και για το ότι
υπονομεύουν τις δικές τους πιθανότητες να ασκήσουν μια αποτελεσματική
οικονομική πολιτική. Όποιος εκ των δύο και αν εκλεγεί στην κυβέρνηση. Και
μπορεί μεν στην Ελλάδα να έχουμε μάθει να μην παίρνουμε τοις μετρητοίς τις
προεκλογικές υπερβολές των κομμάτων, δεν είναι καθόλου βέβαιο όμως ότι το ίδιο
ισχύει και για τους ξένους εταίρους μας. Τι θα σκέπτονται, για παράδειγμα, οι
περίφημοι «ξένοι θεσμικοί», αυτοί που προσπαθούσε να καλοπιάσει λίγες
εβδομάδες πριν ο Γιάννος Παπαντωνίου στο Λονδίνο, όταν διαβάζουν ότι στην
Ελλάδα η αντιπολίτευση (μπορεί και) ρίχνει τις τιμές των μετοχών; Ασφαλώς όχι
τα καλύτερα για την… «ωριμότητα» των αγορών στην Ελλάδα. Δεν τα γνωρίζουν
αυτά οι κ.κ. Σημίτης και Καραμανλής; Ασφαλώς και τα γνωρίζουν. Οι προεκλογικές
σκοπιμότητες όμως αποδεικνύονται πιο σημαντικές. Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν
θα είναι και η τελευταία. Γιατί αν κάτι έχει δείξει η 25ετία που πέρασε, είναι
η αβάσταχτη ελαφρότητα των θεσμών. Στο παραμικρό έκτακτο γεγονός, πόσο μάλλον
σε συνθήκες κρίσης, το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε διαδικασίες αποσύνθεσης
όπου το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» αναδεικνύεται σε υπέρτατη πολιτική αρετή.
Εκφράζοντας ένα ανάλογο φαινόμενο για τον χώρο του ποδοσφαίρου ένας προπονητής
είχε κάποτε πει ότι στην Ελλάδα η απόσταση που χωρίζει τον θρίαμβο από την
τραγωδία είναι πολύ μικρή. Πόσο μεγάλη είναι άραγε η απόσταση του ποδοσφαίρου
από την πολιτική;