Το ολοήμερο σχολείο

Για τη λειτουργία του ολοήμερου σχολείου γράφει η κ. Ζωή Θ. Σπυροπούλου,
πεζογράφος και σχολική σύμβουλος της 9ης Περιφέρειας Αθηνών:

«Ο Ι.Ε. Πυργιωτάκης στο άρθρο του της 17ης Φεβρουαρίου στα “ΝΕΑ” αναφέρεται
στα σχολεία διευρυμένου ωραρίου και στα ολοήμερα με πλήρες ωράριο. Στη
διάρκεια της θητείας μου έχω παρακολουθήσει τη λειτουργία και των δύο τύπων
σχολείων, έχω παραβρεθεί σε θυελλώδεις συνελεύσεις και κόντρες γονέων ­ πολλές
φορές υποκινούμενες από τα κόμματα ­ υπέρ ή κατά αυτών των σχολείων, που έχω
υποστηρίξει με πάθος. Υπάρχουν σχολεία διευρυμένου ωραρίου που το μεράκι
εμπνευσμένων δασκάλων θαυματουργεί. Εκείνο που προέχει κατ’ εμέ είναι:

1) Αντικειμενική ενημέρωση γονέων και δασκάλων για την αναγκαιότητα, τη
σπουδαιότητα και κυρίως για τη φιλοσοφία του ολοήμερου σχολείου και την
κοινωνική αποστολή του.

2) Τα προγράμματα και η κατανομή των ωρών στο διδακτικό προσωπικό. Τα μαθήματα
της πρωινής ζώνης να μην αναμειγνύονται με την απογευματινή μελέτη. Διότι η
αλλαγή 6-8 τάξεων και τμημάτων την εβδομάδα από τους δασκάλους έχει σαν
αποτέλεσμα ­ με αυτές τις αλλαγές, που δεν συμβαίνουν ούτε στα Λύκεια ­ οι
δάσκαλοι να μην είναι σε θέση να γνωρίζουν ούτε τους μαθητές τους ούτε το
αντικείμενο το οποίο καλούνται να διδάξουν, με αποτέλεσμα τα σχολεία αυτά να
μην προσφέρουν ποιοτικό έργο.

Απαντώντας στον κ. Πυργιωτάκη, θέλω να πω, συγκρίνοντας τα σχολεία διευρυμένου
ωραρίου με τα ολοήμερα, πιστεύω πως το πρόβλημα δεν είναι πώς θα ονομάσουμε
αυτά τα σχολεία αλλά:

1) Τι προγράμματα θα εκπονηθούν, από ποιους και με ποια κριτήρια.

2) Ποιοι θα εφαρμόσουν αυτά τα προγράμματα των Ο.Σ. Δάσκαλοι με πάθος και
μεράκι για τη δουλειά τους, δάσκαλοι επιλεγμένοι με ποιοτικά κριτήρια.

3) Τι υλικό υποστήριξης θα ακολουθήσει αυτά τα προγράμματα (βιβλία – εποπτικά
μέσα κ.λπ.).

4) Ποιοι θα καθοδηγήσουν τους δασκάλους σ’ αυτό το δύσκολο έργο, οι
πανεπιστημιακοί «υπεύθυνοι του έργου» όπως αποκαλούνται, που ερίζουν αναμεταξύ
τους για το αρχηγηλίκι και τη δόξα, δείχνοντας πρόσφατα ζωηρό ενδιαφέρον για
τα κοινοτικά προγράμματα ­ ευθέως ανάλογο με τις κοινοτικές επιδοτήσεις ­ ή οι
σχολικοί σύμβουλοι που αγνοήθηκαν, σπλάγχνο από τα σπλάγχνα των δασκάλων,
υποστηρικτές και βοηθοί τους στο δύσκολο έργο τους;

Γιατί οι τομές στην Παιδεία δεν γίνονται από ένα δύο άτομα, αλλά είναι
συλλογική προσπάθεια όλων των φορέων της εκπαίδευσης.

Αβασάνιστα και στο πόδι, δεν σώζεται η Παιδεία. Δεν έχουμε το δικαίωμα ν’
αποτύχει και η τρίτη μεταρρύθμιση. Η πρώτη εμποδίστηκε από τη δικτατορία του
Μεταξά, η δεύτερη από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η τρίτη από ποιους;

Γιατί το ολοήμερο σχολείο δεν είναι μια τωρινή ανακάλυψη.

Τον θεσμό του ολοήμερου σχολείου θα τον χαρακτήριζα ως μια καινοτομία από τα
παλιά.

Ίσως είναι η συνέχιση και δικαίωση των προσπαθειών φωτισμένων εκπαιδευτικών,
όπως του Μίλτου Κουντουρά, του σχολείου του Βόλου, του σχολείου Εργασίας και
άλλων προσπαθειών ανώνυμων δασκάλων που γέννησε ο τόπος μας».