Η λειτουργία του ΕΣΥ

Ερωτήματα για τη λειτουργία του ΕΣΥ θέτει ο κ. Β. Λαοπόδης, διευθυντής
χειρουργός ΕΣΥ, επισκέπτης καθηγητής Χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του
Πανεπιστημίου YALE και γραμματέας του Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ.

«1) Ποιος θα πληρώσει την εξυγίανση των οικονομικών των νοσοκομείων ώστε να
“καταστούν ανταγωνιστικά”;

Σήμερα, το μέσο ημερήσιο κόστος νοσηλείας, όπως προκύπτει από τον τελευταίο
προϋπολογισμό, είναι 95.000 δρχ.

Από αυτό το ποσό το 55% περίπου καλύπτει μισθοδοσία του προσωπικού και
επιδοτείται 100% από τον κρατικό προϋπολογισμό, ένα 20% καλύπτεται από τα
κλειστά νοσήλια ­ από 15.000 – 25.000 ημερησίως ανάλογα της θέσης και του
τομέα (χειρουργικό ή παθολογικό) ­ τα οποία είναι αυτά που πληρώνουν τα
ασφαλιστικά ταμεία αλλά και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, και το
υπόλοιπο 25% καλείται να το καλύψει ποικιλοτρόπως (από έσοδα, οικονομίες,
ορθολογιστικές διαχειρίσεις κ.λπ.) το νοσοκομείο και που στο τέλος καταλήγει
και σε κάποιο ποσοστό χρέους.

Δηλαδή εάν π.χ. ιδιωτικοποιηθούν τα νοσοκομεία ή γίνουν “αυτόνομες
επιχειρήσεις υψηλής αποτελεσματικότητας”, τότε υποχρεωτικά θα πρέπει να
αυξηθούν στο τριπλάσιο, τετραπλάσιο ή εξαπλάσιο τα νοσήλια.

Αυτό θα έχει 2 τραγικές συνέπειες ή θα υποχρεωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία να
αυξήσουν τις εισφορές για να αντεπεξέλθουν στις νέες τιμές, με αποτέλεσμα την
αύξηση του κόστους εργασίας, άρα μείωση της ανταγωνιστικότητας και συνεπώς
ανεργία ή θα υποχρεώσουμε τον πολίτη να πληρώσει τις νέες τιμές από την
“τσέπη” του.

2) Τι σημαίνει “γενναιόδωρη επιλεκτική χρηματοδότηση” εκείνων των κοινωνικών
ομάδων που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο υψηλό κόστος των υπηρεσιών Υγείας
σε αντιδιαστολή της “μίζερης καθολικής χρηματοδότησης” όλων των ασφαλισμένων
όπως είναι σήμερα;

Προφανώς όσοι θεωρούν ότι υπάρχουν υπηρεσίες που θα πληρώνονται μέσα από τα
γενικά φορολογικά έσοδα, για ορισμένες κατηγορίες πολιτών, θα μπορέσουν να
παρακολουθήσουν την εξέλιξη και την ποιότητα όσων θα συγκεντρώσουν τις
ελεύθερες ροές χρηματοδότησης χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς δεν γνωρίζουν ή
δεν ομολογούν ότι θα συμβεί το αντίθετο.

Δηλαδή εκεί που θα κατευθυνθούν οι ελεύθεροι πόροι, εκεί θα πάει και η
ποιότητα. (Γνωστά τα παραδείγματα από άλλα συστήματα, με πρώτο εκείνο των ΗΠΑ
αλλά και οι θεωρητικές τεκμηριώσεις για τη σχέση του δημόσιου τομέα και της
αναποτελεσματικής ζήτησης στο γενικότερο επίπεδο των διαφορών ιδιωτικών και
δημόσιων υπηρεσιών). Επ’ ευκαιρία επειδή στους συντάκτες της πρότασης
περιλαμβάνονται και αρκετά στελέχη ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, θα ήθελα
να απαντηθεί από τη μεριά τους και το εξής: Μέχρι σήμερα τα ιδιωτικά
ασφαλιστικά συμβόλαια πωλούν τις υπηρεσίες των νοσοκομείων χωρίς να πληρώνουν
δραχμή σ’ αυτά. Δηλαδή όταν σε ασφαλίζουν, υπάρχει όρος μέσα στο συμβόλαιο
ότι… εάν νοσηλευθείς σε δημόσιο νοσοκομείο και δεν δηλώσεις ότι έχεις
ιδιωτική ασφάλεια αλλά πληρώσεις με το κλασικό σου Ταμείο (ΙΚΑ, ΟΓΑ, Τράπεζες
κ.λπ.), τότε λαμβάνεις ένα “δώρο” από 100.000 έως 500.000 για την αντιμετώπιση
των “έκτακτων και απρόβλεπτων” γεγονότων και έτσι η ιδιωτική ασφαλιστική
εταιρεία που αντί για π.χ. 10 ημέρες νοσηλείας έπρεπε να πληρώσει
10Χ95.000=950.000, θα πληρώσει μόνο από 100.000-500.000 δρχ. με το ανάλογο
βέβαιο όφελος.

Με ενδιαφέρον θα άκουγα τις απαντήσεις όλων όσων εμπλέκονται στην ιστορία
αυτή, π.χ. πόσο θα αυξηθούν τα ασφάλιστρα των ιδιωτικών ασφαλίστρων συμβολαίων
εάν πάψουν να πωλούν (χωρίς κανένα δικαίωμα έως τώρα) τις υπηρεσίες των
δημόσιων νοσοκομείων.

Τελειώνοντας, έχω να πω τα εξής: Το σημερινό σύστημα χρηματοδότησης
(εργαζόμενοι – εργοδότες – κράτος) και η αναδιανομή του πλούτου μέσα από τη
γενική φορολόγηση και τη χρηματοδότηση του συστήματος περίθαλψης είναι το
τελευταίο ανάχωμα για τη διατήρηση της κοινωνίας της αλληλεγγύης και της
ασφάλειας».

Σ.Σ.: Στο δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ» την 1.3.2000 με τίτλο «Μάνατζερ και νοσοκομεία
– επιχειρήσεις για σύγχρονο ΕΣΥ» και πάνω από το κείμενο με τα ονόματα των
ειδικών που συμμετείχαν σε επιστημονική συνάντηση, ετέθη από λάθος ο τίτλος
«Ποιοι υπογράφουν» αντί του ορθού «Ποιοι συμμετείχαν».