Πληθαίνουν σήμερα οι αγωνιώντες για την Ευρώπη

Ευνόητη είναι η αισιοδοξία για τα ευρωπαϊκά πράγματα, που διακατέχει τον
καθηγητή κ. Π. Κ. Ιωακειμίδη («ΤΑ ΝΕΑ», 25 Φεβρουαρίου). Ως εκπρόσωπος της
χώρας στην αρξάμενη διαδικασία για τη θεσμική αναμόρφωση της Ε.Ε., θα ήταν
αφύσικο να θεωρεί άχαρη και μάταιη την αποστολή του.

Σφάλλει όμως, σπεύδοντας να αμφισβητήσει με το αρθρίδιό του ­ κατάπληκτος
μάλιστα!.. ­ όσους επισημαίνουν ότι η Ευρώπη διανύει μιαν επικίνδυνη φάση
παρακμής. Και πάντως αστοχεί με τα επιχειρήματα που επικαλείται για να τους
αντικρούσει. Δεν πρωτοτυπεί ο υπογραφόμενος, εκφράζοντας με το πρόσφατο,
σχεδόν 700σέλιδο, βιβλίο του* την αγωνία του για την αποδυνάμωση της
Ευρωπαϊκής Ιδέας και για τα εγκληματικά λάθη που κατά τα τελευταία χρόνια
ναρκοθετούν την πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Έχουν προηγηθεί πολλοί,
κατ’ εξοχήν έγκυροι ­ από τους πρώτους και ο Ζακ Ντελόρ ­ που κρούουν τον
κώδωνα του κινδύνου. Και πληθαίνουν σήμερα οι αγωνιώντες.

Όχι βέβαια από την πλευρά των ευρωσκεπτικιστών (αυτοί μάλλον ενθουσιασμένοι
βλέπουν την Ε.Ε. να εξελίσσεται σε μια διευρυμένη αγορά), αλλά από όσους
πονούν για την Ευρώπη. Αγωνιούν όσοι θεωρούν ότι η πολιτική της ένωση είναι ο
μόνος τρόπος για να διατηρήσει την αυτονομία της στην επερχόμενη
παγκοσμιοποίηση υπό την αμερικανική ηγεμονία.

Με κατηγορηματικότητα, που κάθε άλλο παρά χαρακτηρίζει το πόνημά μου ­
σχολαστικά παραθέτω και όλες τις αντίθετες γνώμες ­ ο ακάματος εμπειρογνώμων
του υπουργείου Εξωτερικών θεμελιώνει την αισιοδοξία του σε τέσσερα στοιχεία:
πρώτον, στη στρατηγική σημασία του ευρώ, δεύτερον, στην επιδιωκόμενη
διαμόρφωση αυτόνομης αμυντικής πολιτικής, τρίτον, στην αναζήτηση ενός
«συνταγματοποιημένου» πολιτικού συστήματος και, τέταρτον, στην προοπτική τής
διεύρυνσης της Ε.Ε. με 12 επιπλέον χώρες.

Εκτός του ότι όλα αυτά αποτελούν ακόμη ευσεβείς πόθους για ένα μέλλον
απροσδιόριστο, η σκληρή πραγματικότητα εξαερώνει τις ελπίδες.

Οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» είναι επαρκώς ενήμεροι στο ότι: πρώτον, έναν χρόνο
μετά την περσινή θριαμβευτική εξαγγελία του ενιαίου νομίσματος, έχει
καταρρακωθεί το κύρος και η αξία του ευρώ, ενώ θριαμβεύει το δολάριο (πράγμα
που τους επιτρέπει ακόμη και να αρνούνται Ευρωπαίο διοικητή τού ΔΝΤ, όπως ήταν
η παράδοση), δεύτερον, οι Αμερικανοί έχουν ήδη καταστήσει σαφές (με φερέφωνό
τους μάλιστα τον ίδιο τον κ. Χαβιέ Σολάνα) ότι δεν θα ανεχθούν την έστω και
συμβολική αυτονομία από το ΝΑΤΟ (ετοιμάζοντας ακόμη και τερατώδεις λύσεις για
την τραγωδία του Κοσόβου μετά την αναζωπύρωσή της), τρίτον, ούτε μία από τις
15 χώρες της Ε.Ε. έχει ξεκάθαρες απόψεις για τη θεσμική αναμόρφωση ούτε τη
δυνατότητα να τις επιβάλλει, αφού ενταφιάσθηκε από τις μεγάλες χώρες το πνεύμα
της Ιδρυτικής Συνθήκης (και προτιμήθηκε η ΟΝΕ αντί της πολιτικής ένωσης, που
παραπέμπεται στις καλένδες) και, τέταρτον, η διεύρυνση θα αποβεί όχι μόνο
φενάκη για όσες χώρες θα αρχίσουν να προσχωρούν, αλλά και υποβάθμιση για τα
ήδη κράτη-μέλη που θα υπαχθούν σε μια καινούργια «ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική», η
οποία αντιστρατεύεται ­ είναι ήδη φανερό ­ την ομοσπονδιακή συγκρότηση της
Ευρώπης, όπως την οραματίζονταν οι Ιδρυτές Πατέρες της.

Από τον εφησυχασμό και την αυτοϊκανοποίηση πιστεύω ότι οι κασσανδρικές φωνές
έχουν εγερτήρια αξία για την Ευρώπη των λαών.

Ο Τ. Λαμπρίας είναι πρώην ευρωβουλευτής

* «Η Ευρώπη φάντασμα ­ Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και του αμερικανικού
ηγεμονισμού», εκδόσεις «Ποταμός»