Είμαστε εγκλωβισμένοι;

Προκαλεί εντύπωση η συνταγή που ανακάλυψαν πολλά κυβερνητικά στελέχη και
βουλευτές για να βγουν από τη δύσκολη θέση στις προεκλογικές συζητήσεις.
Εμφανίζονται σαν παρατηρητές και όχι ως οι δημιουργοί των προβλημάτων.

«Βεβαίως και είναι πολύ κακό που υπάρχουν άνεργοι, που υποφέρουν οι
συνταξιούχοι, που ταλαιπωρούνται οι πολίτες με τα καθημερινά τους προβλήματα
κ.λπ., αλλά πρέπει να δούμε τι προτάσεις έχουν τα κόμματα γι’ αυτό». Είναι
κοινή επωδός τους.

Αποφεύγουν να πουν ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη πολιτική τα χρόνια που πέρασαν,
που οδήγησε π.χ. στην απόγνωση εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους, που
υπονόμευσε το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που δημιούργησε τους νεόπτωχους και έκανε
τους πλούσιους πλουσιότερους με τις θυσίες των πολλών.

Είναι επίσης φανερό ότι οι συγκεκριμένες δεσμεύσεις που ανέλαβαν απέναντι
στους Ευρωπαίους με το αναθεωρημένο πρόγραμμα σύγκλισης, οδηγούν σε όξυνση
παρά σε επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Δυστυχώς, με τη συνέχιση αυτής της πολιτικής θα περάσουμε μεταξύ άλλων από
μεγαλύτερη ανεργία, από αποσταθεροποίηση του ασφαλιστικού συστήματος και από
περαιτέρω μείωση του κράτους πρόνοιας. Με δεδομένη την ταύτιση των βασικών
κατευθύνσεων πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., σε περίπτωση αυτοδυναμίας ενός
από τα δύο κόμματα, δεν μπορεί να ασκηθεί ουσιαστική αντιπολίτευση από το
δεύτερο. Αυτή θα εξαντλείται στην αμφισβήτηση της διαχειριστικής και μόνο
ικανότητας της κυβέρνησης και όχι στην αλλαγή των βασικών κατευθύνσεων της
πολιτικής της.

Ισχυρή αυτοδυναμία θα σημάνει περισσότερη αλαζονεία απ’ όση ζήσαμε τελευταία.

Αποτελεί στρέβλωση του πολιτικού μας συστήματος το γεγονός ότι για πρώτη φορά
υπάρχει τέτοια ταύτιση πολιτικής μεταξύ των δύο κομμάτων. Τέτοια ταύτιση, ώστε
να θεωρείται λογικό και αποδεκτό το φαινόμενο π.χ. ότι ο κ. Μάνος μπορούσε με
την ίδια ευκολία να συζητά και με τον κ. Σημίτη και με το κ. Καραμανλή το
ενδεχόμενο της δικής του συμπόρευσης και ένταξης. Ότι ο κ. Κοντογιαννόπουλος
ένιωσε πως ο κ. Σημίτης έφερε το ΠΑΣΟΚ στα μέτρα του, στις δικές του θέσεις
και του επέτρεψε να ενταχθεί και να εκφράζει αυθεντικότερα ίσως από πολλά
στελέχη του ΠΑΣΟΚ τη νέα πραγματικότητα.

Μ’ αυτά που συμβαίνουν, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε και
το φαινόμενο της αποστροφής των νέων κυρίως ψηφοφόρων από την πολιτική.

Όταν τα οράματα, οι ιδέες και οι αξίες που εμπνέουν τους νέους αντικαθίστανται
από τον πεζό στόχο μιας καλύτερης ή όχι διαχείρισης του συστήματος, για να
εξυπηρετήσουν ουσιαστικά την οικονομική ολιγαρχία, δεν μπορούμε να περιμένουμε
ενθουσιασμό των νέων.

Το ερώτημα είναι: υπάρχει διέξοδος ή είμαστε αναγκαστικά εγκλωβισμένοι στον
νεοφιλελευθερισμό;

Υπάρχει περίπτωση να οδηγηθούμε σε μια άλλη πολιτική που θα νοιάζεται για το
μέλλον όλων και όχι μόνο των ολίγων;

Η πολιτική δεν αλλάζει ούτε με ωραία λόγια ούτε με ψεύτικες υποσχέσεις που
ξεχνιούνται την επομένη των εκλογών.

Η αλλαγή επιβάλλεται μόνο ως αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας. Αποτελεί
ουτοπία να πιστεύουμε ότι μπορεί σε περίπτωση ισχυρής αυτοδυναμίας είτε του
ΠΑΣΟΚ είτε της Ν.Δ. να αλλάξει η σημερινή πολιτική.

Διαφορετική πολιτική μπορεί να προκύψει μόνο αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία
κανενός ή αν η αυτοδυναμία είναι ισχνή.

Στην πρώτη περίπτωση η αναγκαστικά νέα κυβερνητική σύνθεση μπορεί να
συνδυασθεί με αλλαγή πολιτικής, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των
πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων. Αλλά και στην περίπτωση ισχνής αυτοδυναμίας ακόμα
και αν ο νικητής επιλέξει να κυβερνήσει μόνος του θα είναι αναγκασμένος να
λάβει σοβαρά υπόψη του το μήνυμα του λαού και να προσαρμόσει ανάλογα την
πολιτική του αν θέλει να σταθεί.

Σε κάθε περίπτωση μια τέτοια προοπτική περνάει μόνο μέσα από την ενίσχυση των
εκτός ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. πολιτικών δυνάμεων.

Από τον ίδιο και μόνο τον λαό εξαρτάται αν στις 10 Απρίλη θα υπάρξουν οι
αναγκαίες προϋποθέσεις για μια διαφορετική και ενδιαφέρουσα εξέλιξη.

Ο Μαν. Δασκαλάκης είναι υποψήφιος στη Β’ Αθηνών με το ΔΗΚΚΙ.