Στέρεψε η Αριστερά από νέα στελέχη

Η Αριστερά γερνά και αναζητεί μάταια τα καινούργια στελέχη της. Αλλά οι
νέοι, ηλικίας 30-40 χρόνων, δεν συγκινούνται πια από την πολιτική. Η γενιά της
περιόδου Μιτεράν δεν είναι διατεθειμένη να παραλάβει τα ηνία της πολιτικής από
τη γενιά του Μάη του ’68.

Θυμάσαι όταν διαδηλώναμε εναντίον του Πινοσέτ, το 1973; Τι ωραία χρόνια εκείνα!

Στον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, τη μόδα μεσουρανούν. Όχι, όμως και στην
πολιτική από την οποία απέχουν συνειδητά. Θα έλεγε κανείς ότι μετά τη γενιά
της Αντίστασης, του πολέμου της Αλγερίας και του Μάη του ’68 ­ που όλες τους
σημάδεψαν την πολιτική ζωή της Γαλλίας ­ η γενιά της δεκαετίας του 1980 δεν
μπόρεσε να αποκρυσταλλώσει μία πρωτοπορία γύρω από ένα γεγονός, το οποίο
συνιστά, σύμφωνα με τον ιστορικό Πιερ Νορά, την αναγκαία προϋπόθεση για να την
εμφάνισή της. Για τους νέους που ήταν 20 χρόνων την εποχή των δύο προεδρικών
θητειών του Φρανσουά Μιτεράν, ούτε ο αγώνας εναντίον της αυξανόμενης δύναμης
του ακροδεξιού ξενοφοβικού Εθνικού Μετώπου, ούτε οι ανθρωπιστικές υποθέσεις
κατάφεραν να προκαλέσουν ενθουσιασμό και στράτευση μακράς πνοής.

«Η υπόθεση κατά του ρατσισμού δεν ήταν αρκετή για να δημιουργήσει έναν θεμέλιο
μύθο», διαπιστώνει ο σοσιαλιστής βουλευτής του Παρισιού Κριστόφ Καμπαντελίς:
μόνο το 20% εκείνων που προσυπέγραψαν το Μανιφέστο του εναντίον του Εθνικού
Μετώπου του Ζαν-Μαρί Λεπέν προσχώρησαν στο Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Τόσο τα κόμματα της Αριστεράς, όσο και της Δεξιάς δυσκολεύονται να βρουν
υποψηφίους για τις δημοτικές εκλογές του 2001. Πρώτος το αναγνωρίζει ο γενικός
γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Ολάντ: «Έχουμε μπροστά μας ένα
ηλικιακό κενό. Αντιμετωπίζω μεγάλη δυσκολία στο να βρω τριαντάρηδες πρόθυμους
να επενδύσουν στην πολιτική».

Αν στο παρελθόν ο δημόσιος τομέας ήταν το ιδανικό των νέων, σήμερα στρέφονται
μαζικά προς τον ιδιωτικό. Οι υπουργοί παραπονούνται ότι δεν μπορούν να βρουν
τα κατάλληλα πρόσωπα για να στελεχώσουν τις υπηρεσίες τους. Και ακόμα πιο
ενοχλητικό είναι το γεγονός ότι νέοι ανώτατοι αξιωματούχοι μάλλον «ροζ
αποχρώσεως» είναι υποψήφιοι για θέσεις στο εξωτερικό, παρά το ότι η Αριστερά
βρίσκεται στην εξουσία. Μεταξύ αυτών των νέων αξιωματούχων, εκφράσεις όπως
«στην υπηρεσία του κράτους» ή «προσήλωση στο καθήκον» προκαλούν ειρωνικά
μειδιάματα.

Στριμωγμένη ανάμεσα στις αποκαλύψεις του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν για τα
σοβιετικά γκούλαγκ και την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η δεκαετία του
1980 είχε εντούτοις όλα τα στοιχεία για να αναδείξει μια έντονη πολιτική
ταυτότητα.

«Είναι αίνιγμα. Ο κόσμος βγήκε από τον κομμουνισμό χωρίς να αντλήσει τα
απαραίτητα συμπεράσματα όσον αφορά στη δημοκρατία», λέει με έκπληξη ο
Μάρκ-Ολιβιέ Παντίς, νέος συντάκτης της πολιτικής επιθεώρησης «Esprit».

Ο φιλελευθερισμός διατήρησε κατά κύριο λόγο την οικονομική σημασία του, ενώ ως
πολιτική έννοια παραμένει μειωτικός για την Αριστερά. Είναι χαρακτηριστικό ότι
οι παλαιότεροι στους κόλπους του Σοσιαλιστικού Κόμματος αποκαλούν ενοχλημένοι
«μπλεριστές» τους νεώτερους, που συζητούν για τον τρίτο δρόμο με τους
Βρετανούς ομολόγους τους. Τους επικρίνουν ως «τεχνοκράτες» και παραπονούνται
ότι δεν έχουν «το όραμα του κόσμου».

«Θέλουμε να σκεφτούμε πολύ πριν δράσουμε», απαντά ο Νικολά Τενζέρ, διευθυντής
της επιθεώρησης «Banquet» και πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών και Μελέτης
Πολιτικής Δράσης. «Δεν θέλουμε να πλανηθούμε, όπως οι μεγαλύτεροί μας, χαμένοι
μέσα στην έλξη που προκαλούσαν στο παρελθόν τα μοντέλα. Διατηρούμε τον
σκεπτικισμό μας, σήμα κατατεθέν της γενιάς μας, που μπορεί να εκληφθεί και ως
κυνισμός». Σύνεση, διανθισμένη με πικρία, που εξηγεί τουλάχιστον εν μέρει την
αποχή των νεώτερων από την πολιτική.

Άσπρισαν τα στελέχη

Μία έρευνα που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο για λογαριασμό της εφημερίδας
«Le Monde» δείχνει πόσο γέρασαν όλοι εκείνοι οι οποίοι εξακολουθούν να
συγκινούνται από τα αριστερά κόμματα.

Πράσινοι. Ο μέσος όρος ηλικίας των οπαδών του κόμματος είναι τα 47
χρόνια ­ ­ αρκετά μεγάλος για ένα οικολογικό κόμμα, αν και παραμένει
μικρότερος σε σύγκριση με τα άλλα κόμματα (49 για το Κομμουνιστικό Κόμμα και
55 για το Σοσιαλιστικό Κόμμα). Πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η
κατηγορία των κάτω των 25 χρόνων δεν αντιπροσωπεύει παρά το 1% των οπαδών.

Κομμουνιστικό Κόμμα. Μέσα σε μία εικοσαετία, το ποσοστό των κάτω των 30
χρόνων περιορίστηκε στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος, στη Γαλλία. Αν
το 1979 αντιπροσώπευαν το 25% των οπαδών του, σήμερα μόλις και μετά βίας
φτάνουν το 10%.

Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η ηλικιακή ανανέωση είναι ακόμα πιο δύσκολο έργο
για το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Οι κάτω των 40 χρόνων οπαδοί του, που
αντιπροσώπευαν το ένα τρίτο των Σοσιαλιστών το 1985, περιορίστηκαν σήμερα στο
14%. Όσον αφορά στους κάτω των 30 χρόνων, ανέρχονται σ’ ένα πενιχρό 5%.