ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι ωραίοι αδέσποτοι

Με διασκεδάζουν πολύ οι αδέσποτοι σκύλοι που κυκλοφορούν στο κέντρο της
Αθήνας.

Καθένας τους έχει την περιοχή του. Το πεζοδρόμιό του, τους δρόμους που
βολτάρει, τα μαγαζιά που ανοίγουν τις πόρτες και κάποιοι τους προσφέρουν φαΐ
και νερό. Κανείς δεν είναι εχθρικός μαζί τους.

Ούτε οι περαστικοί, ούτε τα αυτοκίνητα που σταματούν υπομονετικά, για να
περάσουν ανάμεσά τους οι κοπρίτες, ράθυμοι κι αδιάφοροι.

Κανείς δεν τους χαϊδεύει, αλλά και κανείς δεν τους κυνηγάει, δεν τους
κλωτσάει.

Αντίθετα, πολλοί τους κοιτούν με συμπόνοια. Α, η συμπόνοια είναι μια ανθρώπινη
κατάσταση.

Σε κάνει ανεκτικό, τρυφερό. Στις καθημερινές μου διαδρομές έχω ξεχωρίσει ένα
μεγαλόσωμο κανελί μπάσταρδο. Τον βλέπω πάντα στο ίδιο σημείο. Κάθεται ώρες στα
πισινά του πόδια και χαζεύει τον κόσμο.

Πού και πού σηκώνεται, πάει ως τη γωνία, περιεργάζεται τον κάθετο δρόμο και
ξαναγυρίζει ήσυχα στη γωνιά του. Κάθε φορά που περνάω από μπροστά του, του
κορνάρω.

Σηκώνει τότε το κεφάλι του, τεντώνει τ’ αυτιά του και γαβγίζει πολύ ελαφρά, σα
να αντιχαιρετάει.

Μετά πάλι ξανακάθεται. Απλώνει μπρος και πίσω τα πόδια του, ακουμπάει κατάχαμα
το μουσούδι του και κοιτώντας μπροστά του αρχίζει και πάλι το χάζεμα.

Το κοπρόσκυλο!

Είναι δάσκαλος στο χαζολόγημα.

Μου φαίνεται, τελικά, πως αυτός ο όμορφος σκύλος και τα άλλα αδέσποτα, που
κυκλοφορούν ελεύθερα και υγιή στο κέντρο της Αθήνας, δίνουν στην πόλη ένα πιο
ανθρώπινο πρόσωπο.