ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι είναι κάτι νύχτες…

Ακούω το θρόισμα της κλαδεμένης λεμονιάς, δεν φταίει αυτό που ξύπνησα στις
4.00 το πρωί ούτε που δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ, τίποτα δεν φταίει, μονάχα οι
άρρωστες διαδρομές του μυαλού μου, έτσι μου είπαν κάποτε κι εγώ τους πίστεψα,
δεν είχα και λόγο να αμφιβάλλω…

Δεν θυμώνω, με τίποτα και για τίποτα, όχι πια, ψάχνω στο σκοτεινό σπίτι την
επόμενη φυγή, οι φυγές, ξέρεις, δεν είναι λύση, δίνουν όμως την ψευδαίσθηση
ότι κάτι κάνεις, ότι είσαι ακόμη ικανή για «ανατροπές», για «ανάληψη κόστους»,
κρύβουν με επιμέλεια την κούραση ­ αυτή την κούραση που προκαλεί η δύναμη της
μοναχικότητας…

Ανοίγω το παράθυρο να μπει ο παγωμένος αέρας, το φως του φεγγαριού πέφτει πάνω
στο βραχιόλι από τη Σίντρα, τραβάει το βλέμμα μου από τα ασπριδερά χέρια,
κορίτσι μου εσύ δεν είσαι για στολίδια, ναι, βέβαια, ούτε για αγάπες ούτε για
χαμόγελα, έτσι δεν είναι;…

Αφήνω την ώρα να περνά, η σιωπή, η απουσία ανθρώπινης φωνής μοιάζει βάλσαμο
και βραχνάς ταυτόχρονα, αποφάσισε τι θέλεις, δεν μπορώ, γαντζώνομαι από την
απραξία, πολυτέλεια κι αυτό αν το καλοσκεφτείς, παρανομία σε κώδικες δικούς
μου… Και διάλογοι, εκεί, λίγο πριν από το χάραμα, διάλογοι που ποτέ δεν
μπορώ να κάνω στην πραγματικότητα, με κενά κι ερωτηματικά και ψιθύρους,
πράγματα που ξεφεύγουν από τη μαγική λογοκρισία, σε γλώσσα ιδιόλεκτο που στο
βάθος του μυαλού μου ξέρω ότι θα ήταν κατανοητή, αλλά να, ο φόβος την έχει
τυλίξει σε ένα κουκούλι, το απόθεσε μετά στην αγκαλιά μου, «είναι ελαφρύ», μου
είπε, κι έκτοτε κουβαλώ αυτό το αόρατο βάρος… Το φως της μέρας δεν έχει
τίποτα το παρήγορο, απλώς βάζει το δικό του τέλος στην παρένθεση, σήκω,
κορίτσι μου, ώρα να φορέσεις τον ρόλο σου, έναν από τους ρόλους σου
τελοσπάντων, μη νοιάζεσαι για την αυθεντικότητα…

Κανείς, άλλωστε, δεν την ανακάλυψε σε μια νύχτα αγρύπνιας…