ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έι, Σνούπι, κουράγιο…

Ήταν οι αγαπημένοι του σύντροφοι στην άκρη του μολυβιού του, για περισσότερα
από πενήντα χρόνια. Οι ήρωες των σκέψεών του, οι πρωταγωνιστές σε ιστορίες
χιουμοριστικές, σε στιγμές που χωρούσαν σε πολύχρωμα ή ασπρόμαυρα
τετραγωνάκια. Ήταν και είναι οι αγαπημένοι μου. Γνήσιοι και ανεπιτήδευτοι, να
μου μιλούν για τη φαντασία, τη ζεστασιά, τη φιλία, τον πόνο, την απογοήτευση,
με λέξεις καθημερινές, σαν να μην είναι σκίτσα, αλλά φίλοι από τα παλιά. Φίλοι
των παιδικών χρόνων που έρχονται να επιβεβαιώσουν πως ορισμένα παιδιά,
πράγματι, δεν μεγαλώνουν ποτέ…

Τους χαιρέτισε, όπως χαιρέτισε τους αγαπημένους του φίλους και συγγενείς, ο
δημιουργός τους, ο Charles Schulz, λίγες μέρες πριν αφήσει τον καρκίνο να τον
νικήσει. Τον Τσάρλι Μπράουν, τον Σνούπι, τον Λίνους, τη Σάλι, τη Λούσι… Σ’
αυτό το τελευταίο του σκίτσο, καμία νεφέλη δεν φιλοξενούσε σκέψεις πάνω από το
κεφάλι του Σνούπι. Αυτή τη φορά, το πρόσωπό του δεν είχε έκφραση, δεν είχε
χαμόγελο, δεν έδειχνε έκπληξη ή απορία. Μόνο μια αδιόρατη θλίψη, σ’ εκείνα τα
σημαδάκια που σχημάτιζαν τα μάτια του.

«Αντίο», έλεγε. Μ’ ένα σκίτσο που εμφανίστηκε ξαφνικά, ανάμεσα σε λέξεις, σε
ρεπορτάζ και σχόλια ελληνικών και ξένων εφημερίδων, για να αναδείξει τη δύναμη
ψυχής ενός ανθρώπου που αφήνει πίσω του τη ζωή. Το κοίταξα ξανά και ξανά
εκείνο το σκίτσο. Δεν μπόρεσα να φέρω την εικόνα του ανθρώπου στο μυαλό μου.
Δεν τον ήξερα. Ήξερα όμως τον Σνούπι και τα όνειρα των ημερών του, τον Σνούπι
που δεν μιλάει ποτέ, παρά μόνο με εκφράσεις και με λέξεις κρυμμένες στα
συννεφάκια με τις σκέψεις του, τη δική του φαντασία και εξυπνάδα ήξερα, και
όμως άκουσα τη φωνή του δημιουργού του να χαιρετά με θάρρος τη ζωή, να λέει
ευχαριστώ σε μένα, σε σας, στους ήρωές του… Άκουσα τον θόρυβο του μολυβιού
του όπως το ακούμπησε στο γραφείο. Και μπόρεσα να δω το χαμόγελό του… Έφυγε,
ξέροντας πως η ζωή που αποχαιρετούσε είχε νόημα, είχε σκέψεις, είχε χρώματα,
είχε φαντασία…