Και υπουργός να είσαι δεν μπαίνεις χωρίς την ειδική ταυτότητα στον Λ. Οίκο

Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν τους πρώτους μήνες που ήμουν στην
Ουάσιγκτον είδα την ασφάλεια του Λευκού Οίκου να απαγορεύει την είσοδο στον
Αμερικανό αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Στρομπ Τάμπλοτ ­ το Νο 2 του Στέιτ
Ντιπάρτμεντ και φίλο του προέδρου Κλίντον ­ στον Λευκό Οίκο επειδή δεν είχε
μαζί του την ειδική ταυτότητα που θα του επέτρεπε την πρόσβαση στο προεδρικό
μέγαρο.

«Δεν μπορείτε να μπείτε στον Λευκό Οίκο εάν δεν υπάρχει για σας άδεια
εισόδου» απαντούσε στωικά στον ανώτατο Αμερικανό αξιωματούχο ­ μέσω μικροφώνου
και πίσω από το αλεξίσφαιρο τζάμι ­ ο άνδρας του Σίκρετ Σέρβις!

Φυσικά, έπειτα από λίγο, και αφού εκδόθηκε η απαιτούμενη άδεια, ο κ.
Τάλμποτ πήγε στο ραντεβού του με τον πρόεδρο Κλίντον. Η διαδικασία, όμως,
τηρήθηκε. Και βέβαια το Νο 2 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν σκέφτηκε ούτε λεπτό ότι
ο άνθρωπος του «Σίκρετ Σέρβις που τον κρατούσε επί 10 λεπτά έξω από την πύλη
του Λευκού Οίκου έδειχνε έλλειψη… σεβασμού προς το προσωπό του, όπως
ενδεχομένως κάποιοι Έλληνες πολιτικοί θα σκέφτονταν.

Βεβαίως, στην Αμερική η πιστή εφαρμογή των κανονισμών είναι ένα από τα
βασικά γνωρίσματα του συστήματος, σε σημείο, μάλιστα ­ όπως στο περιστατικό με
τον κ. Τάλμποτ ­ να φτάνει, ίσως, στο όριο της τυπολατρίας. Όμως σε μια
κοινωνία τόσο βίαιη όσο η αμερικανική, με πάνω από 250 εκατομμύρια όπλα στην
κυκλοφορία και με δύο προέδρους εν ενεργεία (Λίνκολν, Κέννεντυ) δολοφονημένους
στην ιστορία της, κανείς δεν παίρνει το ρίσκο να μην τηρήσει κατά γράμμα τα
μέτρα ασφαλείας.

Πόσο μάλλον όταν ακόμη κι αυτή η αυστηρή τήρηση των μέτρων ασφαλείας δεν
απέτρεψαν την προσγείωση ενός μονοκινητήριου αεροπλάνου στην αυλή του Λευκού
Οίκου το 1994, την τοποθέτηση ρωσικών «κοριών» σε ευαίσθητους χώρους του Στέιτ
Ντιπάρτμεντ πριν από λίγους μήνες ή τη δολοφονία πριν από μερικά χρόνια της
γραμματέως του τότε υφυπουργού Εξωτερικών κ. Ντερβίνσκι μέσα στο Στέιτ
Ντιπάρτμεντ από υπάλληλο που «πέρασε» μέσα στο υπουργείο… κυνηγετική
καραμπίνα!

Μπορεί τα μέτρα ασφαλείας στην Αμερική να είναι υπερβολικά. Όμως στην
Ελλάδα βρισκόμαστε στο άλλο ακριβώς άκρο: η ανυπαρξία των μέτρων ασφαλείας
είναι, νομίζω, παροιμιώδης. Με μοναδικές, ίσως, εξαιρέσεις το Προεδρικό
Μέγαρο, το Μαξίμου και τη Βουλή, ο καθένας μπορεί με τη μεγαλύτερη ευκολία να
φτάσει σήμερα σε οποιοδήποτε γραφείο Έλληνα υπουργού.

Και μη μου πείτε πως αυτό είναι ένδειξη ελευθερίας…