Δεύτερο σχόλιο

* Η 20ή αγωνιστική του πρωταθλήματος είναι πολύ πιθανό να σημάνει μια,
ψυχολογική τουλάχιστον, καμπή. Η σχεδόν απίστευτα, εύκολη, όπως εξελίχθηκαν τα
πράγματα, νίκη του Παναθηναϊκού στην Τούμπα, σε συνδυασμό με μια ακόμα διόλου
πειστική εμφάνιση του Ολυμπιακού σε θεωρητικά εύκολο παιχνίδι ενισχύουν την
υποψία περί ώρας των «πρασίνων».

* Οι φίλαθλοι που ξέρουν να βλέπουν ­ και γι’ αυτό ξεχωρίζουν οι σωστοί
φίλαθλοι ­ δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν, για αρκετούς λόγους, ότι ο
Παναθηναϊκός αξίζει την εκτίμησή τους. Ο πρώτος βέβαια λόγος έχει να κάνει με
το γεγονός ότι η ομάδα βρισκόταν για τόσα χρόνια σε χειμερία ­ και εαρινή ­
νάρκη.

* Ουσιαστικότερη επιτυχία συνιστά ο τρόπος με τον οποίο επιτεύχθηκε η
αγωνιστική βελτίωση ­ κι εδώ είναι ασφαλώς πρωταρχική η συμβολή του προπονητή.
Έχω ακόμα στ’ αυτιά μου τις καλοκαιρινές αντιδράσεις ­ κυμαινόμενες από τη
δυσπιστία στον καγχασμό ­ για την προεδρική επιλογή. Μετά τον θεαματικό και
επικοινωνιακό Ρότσα, που είχε παρουσιασθεί δυο φορές ως σωτήρας, ερχόταν ο
φειδωλός στα λόγια και στις εξάρσεις Κυράστας, που πάνω απ’ όλα αρνιόταν να
παίξει αυτόν τον ρόλο.

* Όσοι τον υποτίμησαν (όψιμοι, φυσικά, οι περισσότεροι, σημερινοί
θαυμαστές του) ξεχνούσαν τι είδους παίκτης είχε υπάρξει ο Γιάννης Κυράστας. Τη
δεκαετία του ογδόντα, που το ποδόσφαιρό μας, αλλά και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο,
δεν παρουσίαζε καθόλου ­ κι ίσως ήταν καλύτερα έτσι ­ τη σημερινή σχεδόν
χρηματιστηριακού τύπου κινητικότητα και κοσμοπολιτισμό, η μεταπήδηση από τον
έναν αιώνιο στον άλλο και η ποδοσφαιρική ωρίμανση με τη μετατροπή από ένα καλό
αριστερό μπακ στον πρώτο ίσως μοντέρνο Έλληνα λίμπερο δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

* Η επιτυχία της οφείλεται στο χαρακτηριστικό εκείνο που επιτρέπει και
σήμερα, υπό άλλη ιδιότητα, την αγωνιστική ανάσταση της ομάδας που υιοθέτησε
τον Κυράστα: τη σοβαρότητα. Όσο μεθοδικά βρήκε, ως παίκτης, το δρόμο που
οδηγούσε από το πείσμα στην κλάση, το ίδιο μεθοδικά έχτισε, ως προπονητής, μια
ομάδα όπου τα άτομα σέβονται τον εαυτό τους, και το σύνολο.

* Το αποτέλεσμα είναι εμφανίσεις σαν την χθεσινή στην Τούμπα, έστω και
απέναντι σε έναν ΠΑΟΚ τόσο τραγικό, που κινδυνεύει να παρασύρει ­ ή μήπως το
αντίθετο συμβαίνει; ­ το μύθο του Μπάγιεβιτς. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να μη
λάμπει ακόμα, διαθέτει ωστόσο όλα τα χαρακτηριστικά μιας καλής σύγχρονης
ομάδας: οργάνωση, ταχύτητα, αλτρουισμό, θάρρος. Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του
είναι ότι έφθασε σε αυτό το σημείο όχι μόνο χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά και
χωρίς καμιά εξωτερική βοήθεια. Το πρωτάθλημα μπορεί να μην τέλειωσε ακόμα,
αλλά ήδη, στο σημείο αυτό, υπερτερεί οριστικά του μεγάλου αντιπάλου του, που
έκανε τα πάντα για να υπονομεύσει μόνος του τις κατακτήσεις χρόνων.