Η αγάπη τους για το κυνήγι είχε … μακάβριο τέλος

«Σε πολλές περιπτώσεις ανθρωποκτονιών από αμέλεια, που προέρχονται από
παντός είδους ατυχήματα ­ κυρίως από τροχαία ή εκπυρσοκροτήσεις όπλων στο
κυνήγι ­ όπου το θύμα είναι οικείος του δράστη, η τιμωρία του τελευταίου γι’
αυτήν του την πράξη είναι κοινωνικά πρόδηλα περιττή. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις
η ψυχική οδύνη του δράστη από το γεγονός ότι σκότωσε στενό συγγενή του, είναι
τόσο μεγάλη, ώστε να αποτελεί επαρκέστατη τιμωρία. Η συντριβή που νιώθει π.χ.
ο δράστης γονέας, ο οποίος από κάποια αμελή συμπεριφορά του επέφερε τον θάνατο
του παιδιού του και την οποία θα φέρει, θα εκτίει ισοβίως, δεν αντισταθμίζεται
από την οποιαδήποτε ποινή που θα του επιβάλει το ποινικό δικαστήριο. Γι’ αυτό
και ο νομοθέτης, υπακούοντας σ’ αυτά τα κοινωνικά ρεύματα, από το το 1984, με
σχετική ρύθμιση στον Ποινικό Κώδικα, όρισε ότι στις περιπτώσεις ανθρωποκτονιών
από αμέλεια, όπου το θύμα είναι οικείος του υπαιτίου, το δικαστήριο μπορεί να
απαλλάξει τον υπαίτιο από κάθε ποινή. Αρκεί να πειστεί ότι λόγω της ψυχικής
οδύνης που υπέστη δεν χρειάζεται να υποβληθεί σε ποινή. Θυμάμαι πριν από 8
χρόνια, όταν υπηρετούσα ως αντεισαγγελέας σε πόλη της Πελοποννήσου, την
περίπτωση μιας τραγικής νεαρής μητέρας, που, οδηγώντας μέρα-μεσημέρι το
αυτοκίνητό της, στο οποίο επέβαινε η 5χρονη κόρη της, από κάποια αδέξια κίνησή
της έχασε τον έλεγχο του οχήματος. Αυτό εξετράπη της πορείας του, με
αποτέλεσμα να ανοίξει η πόρτα και να πεταχτεί έξω το κοριτσάκι, που σκοτώθηκε
αυτοστιγμεί. Δεν άσκησα ποινική δίωξη κατά της μητέρας, φρονών ότι αυτό θα
επεδείκνυε αφόρητη αναλγησία. Η ψυχική οδύνη της ήταν επαρκής τιμωρία γι’
αυτήν. Αλλά και όταν ασκείται ποινική δίωξη ­ ορθώς κατά νομική ακριβολογία ­
και οι υποθέσεις καταλήγουν στα ακροατήρια, είναι πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο
να δικάζεις τέτοιες υποθέσεις. Πάντως, στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι
αποφάσεις είναι αθωωτικές, μιας και οι δικαστές μας επιδεικνύουν την
ευαισθησία τους σ’ αυτά τα θέματα, αφήνοντας τον κατηγορούμενο να τυραννιέται
μια ολόκληρη ζωή με τις τύψεις του και την οδύνη του».Ο νομοθέτης από το
1984, με σχετική ρύθμιση στον Ποινικό Κώδικα, όρισε ότι στις περιπτώσεις
ανθρωποκτονιών από αμέλεια όπου το θύμα είναι οικείος του υπαιτίου, το
δικαστήριο μπορεί να απαλλάξει τον υπαίτιο από κάθε ποινή. Αρκεί να πειστεί
ότι λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστη δεν χρειάζεται να υποβληθεί σε ποινή

Για τα δύο αδέλφια το κυνήγι του Σαββατοκύριακου ήταν απόλαυση. Έμεναν εδώ και
πολλά χρόνια σε διαφορετικές πόλεις και βρίσκονταν μόνον όταν έβγαιναν για
κυνήγι. Στη θέα του λαγού καταλαμβάνονταν από το ίδιο πάθος. Χωρίς ποτέ να
μαλώνουν για το ποιος θα ρίξει. Μια ανοιξιάτικη ημέρα, ο Ηρακλής και ο
Χαράλαμπος Βασιλάκης, 57 και 55 ετών αντίστοιχα, επέστρεφαν στο σπίτι τους
ύστερα από πολλές ώρες περιπλάνησης. Στη θέση Πετριά, κοντά στο χωριό Άγιος
Θωμάς Ηρακλείου, είδαν ένα λαγό. Ο Ηρ. Βασιλάκης ετοιμάστηκε να ρίξει. Η
καραμπίνα εκπυρσοκρότησε και τα σκάγια τραυμάτισαν θανάσιμα τον αδελφό του…

* Ο γιος ακολουθούσε τον πατέρα σε απόσταση ενάμιση μέτρου. Ο Παν. Παναγιώτου
είχε βγει με τον 18χρονο Γιάννη για κυνήγι, όπως έκαναν συχνά τον τελευταίο
καιρό. Στον ώμο του είχε κρεμασμένη την καραμπίνα και προχωρούσε μπροστά για
κάθε ενδεχόμενο. Σε μια κατηφόρα, ο 44χρονος άνδρας γλίστρησε. Προσπάθησε να
πιαστεί από κάπου για να μην πέσει και πριν προλάβει ο Γιάννης να αντιδράσει,
το όπλο εκπυρσοκρότησε. Τα σκάγια βρήκαν τον νεαρό στο πρόσωπο. Λίγα λεπτά
αργότερα ξεψυχούσε στην αγκαλιά του συντετριμμένου πατέρα του…

* Ήταν φίλοι με κοινό ενδιαφέρον για το κυνήγι.

Ο Αντ. Πρίμης και ο γνωστός έμπορος Μιλτ. Διαμαντής είχαν πάει στην Παιανία
για την αγαπημένη τους ασχολία. Ένα σμήνος πουλιών περνούσε από πάνω τους τη
στιγμή που ο Μιλτ. Διαμαντής είχε αφήσει την καραμπίνα δίπλα του. Επειδή
θεώρησε πως δεν θα προλάβαινε να ρίξει, υπέδειξε στον φίλο του να το κάνει
εκείνος. Ο Αντ. Πρίμης έκανε μια γρήγορη κίνηση για να ξεκρεμάσει την
καραμπίνα από τον ώμο του. Το όπλο εκπυρσοκρότησε και τα σκάγια βρήκαν τον
Μιλτ. Διαμαντή στο πρόσωπο. Αιμόφυρτος σωριάστηκε στο έδαφος.

Ήταν ήδη νεκρός…

Και στις τρεις περιπτώσεις, όπως και σε πολλές άλλες παρεμφερείς, το κυνήγι
είχε μακάβριο τέλος. Η ιδιαιτερότητα αυτών των ανθρωποκτονιών είναι ότι θύμα
δεν είναι μόνον εκείνος που χάνει τη ζωή του. Είναι και ο «δράστης». Που
βασανίζεται μια ζωή. Γι’ αυτό και ο νόμος τον μεταχειρίζεται αναλόγως. Εκτός
αν ο ισχυρισμός περί τυχαίας εκπυρσοκρότησης δεν είναι αρκετά πειστικός!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΑΣ

Είπαν ότι το έκανε από πρόθεση

Ένας πυροβολισμός. Μια κραυγή απόγνωσης «βοήθεια – βοήθεια». Δεύτερος
πυροβολισμός. Η παρέα των κυνηγών σπεύδει προς τα εκεί. Όλα όμως έχουν
τελειώσει με τον πιο δραματικό τρόπο. Ο Κώστας, ένα 18χρονο παιδί, δεν
αναπνέει. Βρίσκεται στο έδαφος. Σκυμμένος πάνω του, ο Νικήτας προσπαθεί να του
σταματήσει την αιμορραγία.

«Μου το ‘φαγε το παιδί…». Ο πατέρας τού Κώστα, έμπειρος κυνηγός και μέλος
της ίδιας ομάδας, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το κακό που τους βρήκε. Είχαν
ξεκινήσει πρωί-πρωί για κυνήγι με τους δύο γιους του, τον Νικήτα και άλλους.
Δεν είχε περάσει πολλή ώρα, όταν ο Κώστας με τον Νικήτα λοξοδρόμησαν, επειδή,
όπως είπαν, εντόπισαν ίχνη λαγού. Όταν οι υπόλοιποι τους έχασαν από το οπτικό
τους πεδίο, ο αδελφός τού Κώστα τούς φώναξε για να καταλάβει πού βρίσκονται.
Ένα σφύριγμα του Κώστα, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι κυνηγοί προκειμένου να
μην τρομάξουν το υποψήφιο θήραμα, τους καθησύχασε.

Δευτερόλεπτα αργότερα όλοι έτρεχαν προς το σημείο από όπου είχαν ακουστεί οι
πυροβολισμοί. Ήταν ήδη ανήσυχοι, λόγω της κραυγής που καλούσε σε βοήθεια, αλλά
μάλλον δεν ήταν προετοιμασμένοι για το θέαμα που αντίκρυσαν.

«Τι έγινε;», ρωτούσαν όλοι τον Νικήτα, που ήταν σαν χαμένος.«Εκπυρσοκρότησε το
όπλο του», τους απάντησε, αρπάζοντας από το σημείο δύο καραμπίνες που ήταν
εκεί. Η μία ανήκε στον πατέρα τού Κώστα. Με το παιδί στα χέρια έτρεξαν όλοι
προς τα αυτοκίνητα με κατεύθυνση το νοσοκομείο. Ο Νικήτας, σε κακή κατάσταση,
συνόδευσε τον Κώστα μέχρι το χειρουργείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν τον
θάνατο του νεαρού.

Ο πατέρας του Κώστα, παρά την οδύνη του, άδειασε το όπλο του γιου του και
βεβαιώθηκε πως δεν έλειπαν φυσίγγια. Οι αμφιβολίες άρχισαν να τον βασανίζουν.
«Δεν μπορεί να ήταν ατύχημα…», έλεγε στους άλλους. Άλλωστε, ήδη ο Νικήτας
είχε ομολογήσει στην Αστυνομία πως το όπλο που εκπυρσοκρότησε ήταν το δικό
του. Η κατηγορία που απαγγέλθηκε εναντίον του ήταν η βαρύτερη. Ανθρωποκτονία
από πρόθεση.

Το γεγονός αυτό έδωσε λαβή σε διάφορες εκτιμήσεις. Η κλειστή κοινωνία που
ζούσαν, ευνοούσε τα κακεντρεχή σχόλια. Η οικογένεια του Κώστα, βυθισμένη στο
πένθος, αναζητούσε μια εξήγηση. Όλα τα ενδεχόμενα ήταν πιθανά. Ακόμη και να
είχε κάνει ο Νικήτας ανήθικες προτάσεις στον νεαρό και να τον σκότωσε για να
μην το πει στον κόσμο. Έτσι είπαν στο δικαστήριο ότι τους έλεγαν πολλοί από το
χωριό. Ότι ο Νικήτας είχε περίεργα γούστα.

Η δίκη ήταν δύσκολη. Όλοι οι μάρτυρες, από την πλευρά του θύματος, απέδιδαν
στον κατηγορούμενο πρόθεση. Δεν ήταν όμως σε θέση να την τεκμηριώσουν. Το
δικαστήριο δεν πείστηκε. Δεν ήταν δυνατόν να δεχθεί ότι ένας οικογενειακός
φίλος, αποφάσισε ξαφνικά να σκοτώσει ­ παρουσία σχεδόν τόσων ανθρώπων ­ το
18χρονο παιδί. Και μετέτρεψε το κατηγορητήριο. Επέβαλε στον Νικήτα φυλάκιση
2,5 χρόνων για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Επειδή εκπυρσοκρότησε το όπλο του τη
στιγμή που το κατέβασε από τον ώμο και ακούμπησε στο έδαφος.

ΛΑΚΩΝΙΑ

Πυροβολισμοί για τα μάτια… ενός λαγού

Κάπου στη Λακωνία, τέλη Σεπτεμβρίου, δύο παρέες κυνηγών περιπλανώνται με τις
καραμπίνες ανά χείρας. Την ησυχία που επιβάλλουν μεταξύ τους προκειμένου να
ακούν το τρέξιμο των λαγών, ταράζει ξαφνικά ένας πυροβολισμός και ταυτόχρονα
το αλύχτισμα των σκυλιών.

Και το δύο προκλήθηκαν από την εμφάνιση ενός λαγού.

Μόνο που ο πυροβολισμός προήλθε από τον άνδρα της μιας παρέας, ενώ τα σκυλιά
ανήκαν στους «αντιπάλους». Ωστόσο, οι άγραφοι νόμοι του κυνηγίου απαγορεύουν
να ρίξει ο ένας κυνηγός εναντίον του θηράματος που έχει εντοπίσει ο άλλος.
Ενοχλημένος, λοιπόν, ο ιδιοκτήτης των σκύλων, που θεωρούσε τον λαγό δικό του,
ανηφόρισε σ’ ένα ύψωμα αναζητώντας τον… παραβάτη.

«Ο λαγός είναι δικός μου. Να μου τον δώσεις αμέσως», είπε απευθυνόμενος στον
άλλο κυνηγό, παρουσία και των υπολοίπων μελών της παρέας.

«Βρε άνθρωπε δεν σκότωσα κανένα λαγό. Μου έφυγε…», του απάντησε ο άλλος,
χωρίς όμως να πείσει τον ήδη εκνευρισμένο κυνηγό, που επέμενε να πάρει τον
λαγό. Λόγο με το λόγο, ο διαπληκτισμός των δύο κυνηγών πήρε διαστάσεις. Ο ένας
διεκδικούσε τον λαγό επιμόνως και οι άλλοι προσπαθούσαν να του εξηγήσουν πως ο
λαγός είχε γλιτώσει και από τα σκυλιά και από τα σκάγια.

«Σημασία έχει ότι ο λαγός μάς ξέφυγε. Είτε εσύ τον έβγαλες είτε εμείς»,
επενέβη ο ψυχραιμότερος της παρέας ελπίζοντας πως το επεισόδιο θα σταματούσε
εκεί. Ματαίως όμως. «Τον έχετε και μου τον κρύβετε!».

«Άντε φύγε από ‘δω ρε…». Αυτό δεν το άντεξε ο κυνηγός. Να του έχουν πάρει
τον λαγό και να τον βρίζουν κι όλας… Στο χέρι κρατούσε την καραμπίνα του. Τη
σήκωσε και πυροβόλησε εναντίον του άλλου, που βρισκόταν σε απόσταση 60 μέτρων.
Ευτυχώς ένα μόνον από τα σκάγια τραυμάτισε ελαφρά το υποψήφιο θύμα στο
μάγουλο.

Ο δεύτερος πυροβολισμός δεν βρήκε στόχο. Ο τρομοκρατημένος κυνηγός πρόλαβε να
κρυφτεί πίσω από τους θάμνους. Το γεγονός όμως ότι ο τραυματισμός του δεν ήταν
σοβαρός δεν βοήθησε καθόλου τον δράστη που κατηγορήθηκε για απόπειρα
ανθρωποκτονίας από πρόθεση και για παράνομη οπλοχρησία.

Το Δικαστικό Συμβούλιο που τον παρέπεμψε σε δίκη δεν είχε κανένα περιθώριο
επιείκειας. Πώς να τον δικαιολογήσει τη στιγμή που θα μπορούσε να σκοτώσει
άνθρωπο για ένα λαγό που, χάρη στην ταχύτητά του, τους είχε ξεγελάσει
όλους;«Είχε ανθρωποκτόνο σκοπό ο δράστης», έκριναν δικαστές και εισαγγελέας,
λαμβάνοντας υπόψη τους και τις μαρτυρίες των υπολοίπων. «Σήκω πάνω να σε
σκοτώσω», είπαν πως φώναζε όταν έχασε από το οπτικό του πεδίο το θύμα του.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως πυροβόλησε για εκφοβισμό. Για να αναγκάσει τον
«σφετεριστή» του λαγού να του παραδώσει το θήραμα. Και ο δεύτερος
πυροβολισμός; «Νόμιζα πως πήγαινε να κατεβάσει το όπλο από τον ώμο του για να
μου ρίξει», απάντησε. Είναι αμφίβολο πάντως αν πίστεψε ποτέ ότι όλα έγιναν για
ένα λαγό που είχε γίνει… άφαντος!