ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με πόσες λεπτομέρειες ικανοποιείσθε, κύριοι;

Το πρωινό στη Βοστώνη ήταν βροχερό και ο βετεράνος Αμερικανός πολιτικός που
είχα απέναντί μου ήξερε πολλά από καταιγίδες. Ήταν ο πρώτος γερουσιαστής που
είχε παραδεχθεί ανοικτά την ομοφυλοφιλία του και περιέγραφε πως, παρότι οι
σεξουαλικές του προτιμήσεις ήταν πια «παλιά νέα» για την πολιτική ζωή της
χώρας του, έπρεπε σε κάθε προεκλογική εκστρατεία να φυλάγεται από τα χτυπήματα
των αντιπάλων του, να προσέχει διπλά τις κινήσεις του, να φτιάχνει ένα προφίλ,
βάσει όσων του πρότειναν οι σύμβουλοί του ­ παρότι είχε ήδη εκλεγεί αρκετές
φορές ώστε οι ψηφοφόροι του να μη θέλουν να μάθουν άλλες λεπτομέρειες για τη
ζωή του.

«Εκείνους που λυπάμαι περισσότερο», έλεγε τότε, «δεν είναι τους υποψηφίους
αλλά τους συντρόφους μας ­ κυρίως τις γυναίκες των συναδέλφων μου. Εκείνες
καλούνται να παίζουν ρόλους άχαρους και άνευ ουσίας ­ πόσα παιδάκια να
χαϊδέψεις, πόσα ιδρύματα να επισκεφθείς, σε πόσους δημοσιογράφους να
χαμογελάσεις όταν στην πραγματικότητα θέλεις να τους διαολοστείλεις και να
κρατήσεις τον άνθρωπό σου σπίτι, μακριά από την κρεατομηχανή του δημόσιου
βίου;». Πολλή κουβέντα γίνεται τις τελευταίες ημέρες για το σκυλάκι του
αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Συμπαθέστατο και μακάρι να το βλέπαμε
περισσότερο αντί να παρακολουθούμε δηλώσεις χωρίς ενδιαφέρον και ουσία. Εκείνο
που με τρομάζει είναι πως διαβάζω ότι ένα ολόκληρο κόμμα σκέφτεται να
χρησιμοποιήσει ως αιχμή της επικοινωνιακής του πολιτικής τη σύζυγο του αρχηγού
του. Υπάρχει κάποιος που θα αποφασίσει ποιο κόμμα θα υποστηρίξει λόγω απλώς
ενός συμπαθητικού χαμόγελου; Στην εποχή της πλήρους γυναικείας συμμετοχής σε
όλους τους τομείς είναι πρόοδος να βλέπουμε μια σύγχρονη γυναίκα να παίζει
έναν «συνοδευτικό» ρόλο που σαφώς δεν την εκφράζει;

Εκείνος ο παλαίμαχος πολιτικός είχε κάποιο δίκιο. Όταν αρχίσεις να μοιράζεις
ενσταντανέ της προσωπικής σου ζωής, με πόσες λεπτομέρειες θα είναι
ικανοποιημένος ο ψηφοφόρος;