Εκσυγχρονισμός, μια λέξη με… νόημα

Το εξώφυλλο του βιβλίου του υφυπουργού Γιώργου Πασχαλίδη: «Τελική ευθύνη ­ σκέψεις από ιδανική απόσταση για τον εκσυγχρονισμό και τη διακυβέρνηση»

Ο εκσυγχρονισμός, όπως εμφανίσθηκε στην Ελλάδα ως πολιτικό ρεύμα στις αρχές
της δεκαετίας του ’90, άλλους προσείλκυσε και άλλους απώθησε.

Ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Γιώργος Πασχαλίδης, της «σχολής» του
εκσυγχρονισμού, αποφάσισε να μεταφέρει σε βιβλίο με τον τίτλο «Τελική ευθύνη»,
το οποίο κυκλοφορεί από σήμερα από τις εκδόσεις Καστανιώτη, τις σκέψεις του
για το θέμα. Και να συμπεριλάβει σε αυτό εκτός από κείμενα που έγραψε για την
έκδοση αυτή και παλιά του άρθρα ή συνεντεύξεις.

«Ο εκσυγχρονισμός», υποστηρίζει στον πρόλογο του βιβλίου του, «υπερβαίνοντας
τα όρια της πολιτικής διαδικασίας, εισέρχεται στα αμφισβητούμενα εδάφη της
πολιτικής ιδεολογίας, λειτουργώντας ως ενοχλητική πολιτική αίρεση»!

Βεβαίως, ο συγγραφέας «επιστρατεύει» και τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη για να
στηρίξει τις θέσεις του και παραθέτει στιχομυθία που είχε μαζί του.

«Θυμάμαι κάποια μέρα, τον Ιούνιο του 1991», γράφει, «όταν είχαμε βρεθεί μια
ομάδα βουλευτών με τον Κώστα Σημίτη επικεφαλής, σε περιοδεία στην Κόρινθο.
Ήταν η εποχή των εξορμήσεων του ΠΑΣΟΚ για την υπεράσπιση της πολιτικής τιμής
των σοσιαλιστών, σε μία περίοδο στην οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου ζούσε την
περιπέτεια του Ειδικού Δικαστηρίου. Στον βραδινό απολογισμό μου είχα πει στη
συντροφιά πως είχα κάνει σε μία μέρα πέντε ομιλίες σε περιοχές της Κορινθίας.

Ο Κώστας Σημίτης παρατήρησε: “Πέντε ομιλίες; Τη λέξη εκσυγχρονισμός πόσες
φορές την είπες;”.

“Δεν θυμάμαι”, του απάντησα, “αλλά έχω τη γνώμη πως πρόκειται για μια
κοινότοπη λέξη”.

“Όχι, δεν είναι έτσι”, μου είπε, “είναι μια λέξη που ενοχλεί”».

«Αρκετά χρόνια μετά», συνεχίζει ο Γιώργος Πασχαλίδης, «τον Ιούνιο του 1999,
ήρθε η σειρά μου να ρωτήσω πόσες φορές εκφωνήσαμε στις πρόσφατες ευρωεκλογές
τη λέξη εκσυγχρονισμός.

Η ερώτηση γίνεται σε μια εποχή που είναι φανερή η προσπάθεια υποβάθμισης της
σημασίας του εκσυγχρονισμού στην κομματική καθομιλουμένη, παρά το γεγονός πως
(η έννοια του εκσυγχρονισμού) καταγράφεται, στις κατά καιρούς δημοσκοπήσεις,
ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς έννοιες και παρά το αμφισβητούμενο γεγονός πως οι
“εκσυγχρονιστές” κράτησαν το ’96 ζωντανό το ΠΑΣΟΚ.

Πιστεύω πως με την αδυναμία να ξεπεράσουμε το κομματικό σύνδρομο της
“καθοδήγησης” και των “χρισμάτων” στις δημοτικές εκλογές του ’98, όπως και
στις ευρωεκλογές του Ιουνίου ’99, παγιδευτήκαμε στο σύνδρομο της εσωστρεφούς
συσπείρωσης εντός των κομματικών τειχών. Παράλληλα, κάνουμε το λάθος να
θεωρούμε ως βασικό ακροατήριο τους ψηφοφόρους που μας ψήφισαν στις
προηγούμενες εκλογές».

Ο Γιώργος Πασχαλίδης, χωρίς να τους κατονομάζει ­ και σαφώς χωρίς να τους
περιορίζει στα πλαίσια της λεγόμενης «εσωκομματικής αντιπολίτευσης» ­
υποστηρίζει ότι «πολλοί στο κόμμα, και όχι μόνο, θέλουν να βάλουν τον
εκσυγχρονισμό στο αρχείο. Πλανώνται! Η λέξη παραμένει εκσυγχρονισμός!».

Ο υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ «δεν το βάζει κάτω». Υπέρμαχος αυτού του
εκσυγχρονισμού, όπως εκείνος τον αντιλαμβάνεται, σημειώνει: «Σήμερα αισθάνομαι
ίσως αιρετικός στην επαναφορά της έννοιας… Η αποστολή του Κώστα Σημίτη
παραμένει η συμφιλίωση της Ελλάδας της Ανατολής με την Ελλάδα της Δύσης».