Η θητεία επιστημόνων εξωτερικού

Ένα ζήτημα για τη στρατιωτική θητεία θέτουν οι Αντώνιος Παπαντωνίου,
Νικόλαος Αναγνωστόπουλος, Εμμανουήλ Ζαχαράκης, Βασίλειος Αργυρόπουλος,
Γεώργιος Αντωνίου και Περικλής Ξαρχάκος:

«Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν επιτύχει στις σπουδές τους εδώ και στο
εξωτερικό και αποτελούν σήμερα διακεκριμένα στελέχη πανεπιστημιακών ιδρυμάτων
ή μεγάλων επιχειρήσεων. Τα άτομα αυτά είναι ηλικίας τριάντα ετών και άνω και η
στράτευσή τους ελάχιστα ή καθόλου δεν πρόκειται να ωφελήσει τη στρατιωτική
ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων· και τούτο, διότι είναι δεδομένη η κατεύθυνση της
πολιτείας να προχωρήσει στη συγκρότηση επαγγελματικού στρατού, αφού αυτό
επιτάσσει η τεχνολογία των σύγχρονων οπλικών συστημάτων. Το πρόβλημα
καθίσταται ακόμα οξύτερο, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι η πολύμηνη στράτευσή
τους έχει σαν συνέπεια την απώλεια των θέσεων εργασίας που κατέχουν, και τούτο
μάλιστα σε μία περίοδο κατά την οποία η χώρα μας, όπως και το σύνολο των χωρών
της Ε.Ε., αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα ανεργίας και μάλιστα νέων ανθρώπων. Η
ουσιαστική επομένως απαγόρευση από μέρους της πολιτείας της εισόδου των
ανθρώπων αυτών στη χώρα, την στερεί από έναν σημαντικό αγωγό μεταφοράς
τεχνογνωσίας, που αποτελεί σήμερα το κύριο μέσο ανάπτυξης της
ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας».