ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι φίλοι από απέναντι…

Τους συνάντησα μια μέρα που έριχνε πολύ χιόνι σ’ ένα Ίντερνετ καφέ στο
Ερζερούμ. Τότε ξαφνιάστηκαν, όσο θα ξαφνιάζονταν και οι θαμώνες καφετέριας
στην Κοζάνη αν έβλεπαν ξαφνικά μπροστά τους έναν Τούρκο συνάδελφο να ρωτάει
διάφορα αδιάκριτα πράγματα για την καθημερινότητά τους. Το ενδιαφέρον της
γνωριμίας όμως με τον Τσεϊχάν, την Ντενέτ, την Ασιγιέ και τον Αμίτ είναι ότι
έγινε σε καιρούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Στοιχείο καταλυτικό γιατί σε αντίθεση με όλα τ’ άλλα μέσα (ταχυδρομείο,
τηλέφωνο, φαξ) είναι άμεσο, γρήγορο, εύκολο και φτηνό. Ξαφνικά το mailbox
γέμισε μηνύματα από τους γείτονες!

Στην αρχή είπαν για τον καιρό. Χθες έβγαλε ήλιο στο Ερζερούμ, ενώ προχθές είχε
κακοκαιρία. Δύο κουβέντες για τα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο, «μόλις τελείωσαν
οι εξετάσεις και τώρα έχει μειωθεί το άγχος», μια πρόταση του τύπου «είμαστε
καλά στην υγεία μας το αυτό επιθυμούμε και δι’ υμάς» και… τέλος! Την επόμενη
φορά το μήνυμα ήταν μεγαλύτερο και σχεδόν αποκαλυπτικό.

«Όπως ξέρεις η φιλία μας γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Ο κ. Παπανδρέου ήρθε
στην Άγκυρα και ο κ. Τζεμ στην Αθήνα. Είχαν πολύ σοβαρές και χρήσιμες
συνομιλίες για μας και ελπίζω ότι θα συνεχιστούν. Και η φιλία μας θα γίνεται
όλο και πιο μεγάλη. Αυτά για την ώρα».

Τα μηνύματα του Τσεϊχάν, της Ντενέτ, της Ασιγιέ και του Αμίτ μού θυμίζουν
συνάντηση εξωγήινων-γήινων που ένα τυχαίο περιστατικό ­ θα μπορούσε να λέγεται
και σεισμός ­ τους έφερε ξαφνικά δίπλα-δίπλα πριν ανακαλυφθεί ακόμα κοινός
κώδικας της επικοινωνίας (και ενώ οι καλοί τρόποι απαγορεύουν τη… σωματική
έρευνα για τυχόν όπλα). Κοιτάζει ο ένας τον άλλον με περιέργεια, δείχνουν
φιλικά αισθήματα, χαμογελούν συνέχεια και μετά… σιωπή! Προφανές ότι
χρειάζονται χρόνο για να αποφασίσουν αν θα γίνουν φίλοι.

Όμως από κάπου δεν πρέπει ν’ άρχίσει κανείς;

Ετοιμάζω ήδη την απάντηση: σήμερα είχε ήλιο στην Αθήνα, αλλά ακόμα κάνει κρύο.
Πήρα το Μετρό για να κατέβω στο γραφείο, είναι πολύ ωραίο.

Η δουλειά συνεχίζεται με τους γνωστούς ρυθμούς. Τι άλλα νέα;