ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πόσο καλύτερα παράπονα να κάνω;

“Και τι θα ήταν τ’ άστρα,

δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση.

Επίγεια ασημικά, τίποτα κηροπήγια, τασάκια

να ρίχνει εκεί τις στάχτες ο αρειμάνιος πλούτος

να επενδύει ο θαυμασμός την υπερτίμησή του”.

Διαβάζω πάλι ποίηση- με τη μανία που το έκανα στα 14-15 χρόνια μου. Σαν
βάλσαμο του νου και της ψυχής μου, αλλά και σαν ξόρκι στα… “δαιμονικά” που
έχουν βάλει στο μάτι τη ζωή μας. Λέω για όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους
που… έχουν πιάσει παράθυρα και – τάχα μου – σοβαροφρονούν… Μικρό δείγμα:
Σοβαρός δημοσιογράφος πρωινής εκπομπής κάνει μια πολύ κρίσιμη ερώτηση σε δύο
πρωτοκλασάτα στελέχη μεγάλων κομμάτων, από αυτά που θεωρούνται “σοβαρά”: Πόσα
ξοδέψατε για την προεκλογική σας εκστρατεία και πόσα θα ξοδέψετε τώρα; Η
απάντηση θα μπορούσε να είναι 20 λέξεις. Και αντί γι’ αυτή ακούς έναν
ατέλειωτο μονόλογο, κενό ουσίας, και υπεκφυγές…

Πρέπει να σας διακόψω, λέει ευγενικά ο παρουσιαστής, για να δούμε ένα ρεπορτάζ
από τους Κούρδους που πιάστηκαν σε ένα νησί έξω από την Κω. Κανείς δεν τον
ακούει. Συνεχίζουν τις άχρηστες θεωρητικούρες τους. Μόνη τους αγωνία το ποιος
θα πει την τελευταία λέξη. “Χρειαζόμαστε γάλα”, “τα παιδιά μας πεινάνε”. Η
εικόνα, οι λέξεις αυτών που είναι έτοιμοι να αυτοπυρποληθούν παρά να γυρίσουν
πίσω, όπου “τους περιμένει μαχαίρι”, σε χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι. Ο
δημοσιογράφος (Νάσος Αθανασίου) αγωνιά: θέλουμε τα σύνορά μας ασφαλή, αλλά και
κάτι πρέπει να γίνει με αυτούς τους ανθρώπους. Οι δύο απλώς ενοχλούνται που
τους διέκοψαν για… μελό λαϊκισμό.

Καλή μου Κική Δημουλά. Κι εγώ “ερασιτέχνης άνθρωπος είμαι. Πόσο καλύτερα
παράπονα να κάνω;”. Το μόνο που μπορώ είναι να κλείσω το παράθυρο σε αυτούς
που λένε “ποιηματάκια” αλλά δεν διάβασαν ποτέ ποίηση.