Οι περιθωριοποιημένοι ενώθηκαν με τον Χάιντερ

Για να γεννηθείς στην Αυστρία δεν χρειάζεσαι κομματική ταυτότητα, αλλά αν
έχουν οι γονείς σου, βοηθάει. Ο γιατρός που θα σε ξεγεννήσει είναι σχεδόν
σίγουρο ότι θα είναι μέλος είτε των «Μαύρων» (Λαϊκό Κόμμα) είτε των «Κόκκινων»
(Σοσιαλδημοκράτες). Ως νήπιο, η πολιτική σου ένταξη αρχίζει πλέον να επείγει,
αφού οι παιδικοί σταθμοί χωρίζονται σ’ αυτά τα δύο χρώματα, όπως συμβαίνει και
με όλα όσα θα συναντήσεις στην κατοπινή ζωή σου.

Με την πτώση του κομμουνισμού, η Αυστρία είναι πλέον το τελευταίο «κομματικό
κράτος» της Ευρώπης. Η κομματική ταυτότητα χαρακτηρίζει όλους τους τομείς της
ανθρώπινης δραστηριότητας, από την παιδεία ως την εργασία και τη διασκέδαση.
Οι Μαύροι και οι Κόκκινοι έχουν περικλείσει ασφυκτικά το απηρχαιωμένο πολιτικό
σύστημα, την οικονομία και τη σφαίρα των ιδιωτικών δραστηριοτήτων.

Η κατάσταση αυτή δημιούργησε γόνιμο έδαφος για την «αουτσάιντερ» πολιτική του
Γιεργκ Χάιντερ. Αυστριακοί που αισθάνονται περιθωριοποιημένοι, αποκλεισμένοι ή
στερημένοι, συρρέουν σ’ αυτόν.

Υπάρχουν δύο λέσχες αυτοκινήτου, μία για τους συντηρητικούς Αυστριακούς και
μία για εκείνους με σοσιαλδημοκρατικές τάσεις. Πολλοί αθλητικοί σύλλογοι
λειτουργούν κατά τον ίδιο τρόπο. Σχολεία κλίνουν προς τους Κόκκινους ή τους
Μαύρους ­ ο διευθυντής τους έχει την κομματική ταυτότητα των μεν ή των δε.
Νοσοκομεία, βιβλιοθήκες, μουσεία και πανεπιστήμια, είναι όλα πλίνθοι στο
οικοδόμημα του κομματικού κράτους. Πέρα από ένα ορισμένο επίπεδο, ουδείς
μπορεί να προχωρήσει χωρίς το όνομά του να υπάρχει στα μητρώα ενός εκ των δύο
κομμάτων.

Αυτό εξηγεί γιατί, στα χαρτιά τουλάχιστον, οι Αυστριακοί είναι ο πιο πολιτικά
ενεργός λαός του πλανήτη. Σχεδόν ένας στους δέκα Αυστριακούς, των μωρών
περιλαμβανομένων, είναι σοσιαλδημοκράτης με κομματική ταυτότητα.

Το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα μπορεί να καυχάται για ανάλογα επίπεδα στράτευσης.
Αλλά τα μέλη αμφοτέρων μειώνονται, οι νέοι αρνούνται να ενταχθούν και υπάρχουν
στοιχεία ότι τα δύο κόμματα δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μέλη τους να τα
ψηφίσουν.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στην ιδεολογία του ατόμου, το
σύστημα αυτό μοιάζει καταδικασμένο. Όσο όμως παραμένουν στην εξουσία τα δύο
κόμματα που μοίρασαν μεταξύ τους την Αυστρία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο
Πόλεμο, η αλλαγή είναι αργή, αν όχι αδύνατη.

Το Κόμμα της Ελευθερίας του κ. Χάιντερ δεν ανήκει στο κλαμπ και για τον λόγο
αυτό θέλει να το ανατρέψει. «Θα πρέπει να απαλλαγούμε από το κομματικό
κράτος», είχε δηλώσει νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ο κ. Χάιντερ, ενώ οι
υπαρχηγοί του παζάρευαν με το Λαϊκό Κόμμα το μοίρασμα των λαφύρων.

Αν αποδειχθεί πιστός στα όσα λέει, θα κερδίσει την απεριόριστη ευγνωμοσύνη των
συμπατριωτών του. Περίπου 27% εξ αυτών ψήφισαν το κόμμα του κ. Χάιντερ στις
εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου, ορισμένοι σίγουρα από ενθουσιασμό για τη
ξενοφοβική ρητορεία του, αλλά και πολλοί με βαθιά επιθυμία για αλλαγή.

Μετά τη ναζιστική δικτατορία, το σύστημα στην Αυστρία πάλεψε για συναίνεση. Η
ιδεώδης μορφή διακυβέρνησης θεωρήθηκε ότι είναι ένας “μεγάλος συνασπισμός”
μεταξύ Μαύρων και Κόκκινων. Ακόμη κι όταν αυτός δεν υπήρχε, οι χαμένοι είχαν
εγγυημένες θέσεις στο γλέντι, καθώς και καλοπληρωμένες δουλειές στη διοίκηση,
την κρατική βιομηχανία και τον δημόσιο τομέα. Μια κομματική ταυτότητα ήταν το
εισιτήριο για ν’ ανέβει κανείς στο τρένο. Συνειδητοποιώντας τον θυμό της
κοινής γνώμης, τα δύο κυβερνώντα κόμματα υποσχέθηκαν επανειλημμένα να
χαλαρώσουν το σύστημα των κομματικών προνομίων και σφαιρών επιρροής, αλλά με
λίγα αποτελέσματα.