[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεν είναι μόνο ο Ισμαήλ Τζεμ που αισθάνθηκε μια κρυάδα να διατρέχει τη
σπονδυλική του στήλη, την Πέμπτη το απόγευμα, κατά την άφιξή του στην Ελλάδα,
ακούγοντας τον Γιώργο Παπανδρέου να αναφέρεται με επιμονή στο Κυπριακό. Είναι
και όσοι πίστεψαν ότι με αυτό το συνεχές σούρτα-φέρτα των υπουργών Εξωτερικών
και των πιο κάτω από αυτούς λύθηκαν όλα τα προβλήματα με την Τουρκία. Ε, όχι
λοιπόν, δεν λύθηκαν. Και όχι μόνο δεν λύθηκαν, αλλά απ΄ όσο δείχνουν τα
πράγματα δύσκολα θα λυθούν. Ιδιαίτερα όσο οι Τούρκοι επιμένουν σ’ αυτή την
ίδια πολιτική που ακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια. Κι αυτό δεν χρειάζεται να
είσαι Πάγκαλος για να το καταλάβεις…

Περιμένει τα βήματα

Πάντως με όσα είπε ο Γιώργος Παπανδρέου κατά την άφιξη του Τζεμ στην Ελλάδα,
πολλοί κατάλαβαν ότι αυτές οι αναφορές περί «χαζοχαρούμενης» εξωτερικής
πολιτικής ανήκουν μάλλον στο επίπεδο μιας πολιτικής «κακιούλας» παρά αποτελούν
χαρακτηριστικό της ακολουθούμενης από τον υπουργό Εξωτερικών πολιτικής. Ο
Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζει καλά, και το αναφέρει και στις κατ’ ιδίαν
συνομιλίες του, ότι μέχρι εδώ καλά τα πήγαμε με τους Τούρκους, δηλαδή στα
θέματα χαμηλής πολιτικής, αλλά από εδώ και μπρος για να υπάρξει ουσιαστική
πρόοδος πρέπει να γίνουν πολύ σοβαρά βήματα, κυρίως από την πλευρά της
Τουρκίας. Ούτε αφελής είναι ο άνθρωπος ούτε επιπόλαιος. Γνωρίζει πού βαδίζει
και ας πιστεύουν ό,τι θέλουν ορισμένα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων
της Βουλής. Που διακατέχονται από το σύνδρομο «κάνε με εμένα υπουργό
Εξωτερικών για 24 ώρες και στο λύνω το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές
σχέσεις στο λεπτό».

Ο ένας για τον άλλον

Τι γνώμη έχει το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών για τον Ισμαήλ Τζεμ; Πριν πάμε
σ’ αυτό, να θυμίσουμε απλώς ότι ο Θεόδωρος Πάγκαλος θεωρεί τον καλεσμένο μας
ως την πιο σκληρή έκφραση του τουρκικού πολιτικού κατεστημένου και ως μέγα
οραματιστή του κράτους του Κεμάλ. Η ηγεσία λοιπόν του υπουργείου Εξωτερικών
θεωρεί ότι ο επίσημος επισκέπτης μας είναι η σημαντικότερη ίσως φυσιογνωμία
που πέρασε τις τελευταίες δεκαετίες από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Και
πιστεύει ότι η ανέλιξή του σε υψηλότερα επίπεδα στην πολιτική πυραμίδα της
Τουρκίας είναι βέβαιη. Ή Πρωθυπουργός θα γίνει δηλαδή ή Πρόεδρος της Τουρκίας.
Τόσο πολύ. Εντάξει, πολλών η σκέψη θα οδηγηθεί τώρα σε αντιστοίχηση. Τι λένε
στο τουρκικό υπουργείο των Εξωτερικών για τον Γιώργο Παπανδρέου; Ε, δεν θα
λένε…

Τήρησε τα προσχήματα

Αντιθέτως, τίποτε δεν έλεγε όλες αυτές τις ημέρες ο Πρωθυπουργός Κώστας
Σημίτης για τις εκλογές. Από εδώ τον πίεζαν, από εκεί τον πίεζαν, εκείνος
Σφίγγα, στο βάθρο της. Και όλοι εμείς στα πόδια της ως σύγχρονοι Οιδίποδες, να
προσπαθούμε να λύσουμε το αίνιγμα της ημερομηνίας των εκλογών. Το ότι ο ίδιος
το έλυσε μόλις χθες, δηλώνοντας και τον χρόνο διεξαγωγής τους, τον Απρίλιο,
δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να μην πει χθες
ημερομηνία. Υπάρχει και το θεσμικό ζήτημα. Πώς δηλαδή μπορείς να αναγγέλεις
πρόωρες εκλογές χωρίς να τις προσδιορίζεις και χρονικά; Θα ήταν άκομψο έναντι
του Προέδρου της Δημοκρατίας. Θεσμικό ζήτημα; Άλλοι θα το ονόμαζαν ανάγκη να
τηρηθούν τα προσχήματα…

Οι «δικαστές»

Τι κρίμα που ελάχιστοι πια τηρούν τα προσχήματα στα ηλεκτρονικά μέσα
ενημέρωσης. Ελάχιστοι έως καθόλου. Οι κανόνες της δεοντολογίας που επιβάλλουν
μια συγκεκριμένη ορολογία για θύματα, θύτες, πρωταγωνιστές, παραμένουν κενό
γράμμα για ορισμένα κανάλια. Ο αστυνομικός της Σητείας, που αυτοκτόνησε μη
αντέχοντας τη διαπόμπευση από τα κανάλια, ήρθε να υπενθυμίσει τη σοβαρότητα
του προβλήματος. Σκότωσε τη γυναίκα του, είχαν αποφανθεί κάποιοι. «Είμαι
αθώος» ωρυόταν εκείνος. Δεν τον πίστεψαν. Το μέλλον του ήταν
προδιαγεγραμμένο…

Όλα δικά μας

Αυτή η ευκολία με την οποία εκδίδουμε αποφάσεις στο λεπτό, για κάθε θέμα,
μικρό ή μεγάλο, χωρίς να εξετάσουμε όλες τις παραμέτρους, είναι τραγική. Πάρτε
παράδειγμα το Μετρό. Με το που κινήθηκαν οι συρμοί στις ράγες, εκδώσαμε
απόφαση: λύθηκε το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας. Πέρασαν ορισμένες ημέρες
και αρχίσαμε την γκρίνια. Άχρηστο το Μετρό. Δεν έχει τουαλέτες! Κανείς δεν
σκέφτεται ότι για μια διαδρομή 9′ λεπτών, τι να τις κάνεις τις τουαλέτες. Δεν
έχει πάρκινγκ ή για την ακρίβεια δεν έχει σημαντικό αριθμό θέσεων για
παρκάρισμα. Ωραία. Αλλά τι το θέλεις το αυτοκίνητο, αν μένεις δίπλα από τον
σταθμό; ΄Η έστω ένα χιλιόμετρο μακριά; Άσε που υπάρχουν και τα λεωφορεία ή τα
τρόλεϊ για να μετακινηθείς από ή προς τους σταθμούς του Μετρό. Συμπέρασμα:
έχουμε μάθει να τα θέλουμε όλα δικά μας. Μα όλα…

Και πώς θα βγεις;

Όλα ή τίποτε είναι και η λογική των «επενδυτών» στο Χρηματιστήριο. Αυτών
δηλαδή που μετείχαν στη χαρά του Αυγούστου, μετρούσαν «οχτάρια» από τις
παραλίες όπου βρίσκονταν, και μετά που ήρθαν οι κακές ημέρες δημιουργήθηκε η
μεγάλη κάστα «επενδυτών» που ονομάσθηκαν «εγκλωβισμένοι». Αυτοί λοιπόν τώρα οι
«εγκλωβισμένοι» περιμένουν να επιστρέψει το Χρηματιστήριο στη χρυσή εποχή του
Αυγούστου, τότε που η Σοφοκλέους ήταν η κότα που γεννούσε χρυσά αυγά. Και
παραμένουν εντός, ενώ θα μπορούσαν να εξέλθουν έστω και με μικρότερα κέρδη. θα
έρθουν όμως αυτές οι ημέρες; Εδώ είναι ένα μεγάλο ερώτημα. Διότι το κακό με το
Χρηματιστήριο είναι το εξής: όλοι σού λένε πώς θα μπεις, αλλά κανείς δεν σου
λέει πότε να βγεις, για να μη χάσεις.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε

Χάθηκε πάντως κάθε μνήμη από τις χώρες που αιματοκύλησαν τον κόσμο πριν από 60
χρόνια. Αυτό τουλάχιστον διδάσκει η Ιστορία της Αυστρίας, με τη συμμετοχή στον
κυβερνητικό συνασπισμό του Γιέργη Χάιντερ. Και καταρρίπτεται έστω και ύστερα
από τόσα χρόνια ο μύθος που και εδώ στην Ελλάδα είχε βρει έδαφος, ότι για τα
εγκλήματα του ναζισμού ευθύνονται μόνο οι Γερμανοί, αλλά όχι οι Αυστριακοί,
που ήταν καλοί. Αποδεικνύεται επίσης ότι τίποτε δεν ήταν τυχαίο και στην
υπόθεση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και μετέπειτα προέδρου της Αυστρίας
Κουρτ Βαλντχάιμ, που ήταν αξιωματικός των ναζί. Όλα είναι ευεξήγητα και
απολύτως εναρμονισμένα με την πραγματικότητα. Αλλά εμείς δεν ξεχνάμε και ούτε
πρόκειται να ξεχάσουμε. Το λέμε αυτό, γιατί ο καγκελάριος της Αυστρίας Β.
Σούσελ ισχυρίσθηκε ότι η Ελλάδα διαφοροποιείται από την κοινή στάση των
υπολοίπων εταίρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Είναι δυνατόν;