ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και το ανθρώπινο κόστος;

«Ένα αυτοκίνητο ακινητοποιημένο σε έναν μποτιλιαρισμένο δρόμο είναι ταυτόχρονα
το σύμβολο μιας νέας μορφής υποδούλωσης» έλεγε ο Πρωθυπουργός το περασμένο
Σάββατο στην Πανευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστικών Κομμάτων.

Και νιώθοντας ακριβώς αυτή την υποδούλωση ­ σωματική και ψυχική ­ κλεισμένη ή
μάλλον αποκλεισμένη κυριολεκτικά (θα χρησιμοποιήσω την ταλαιπωρημένη λέξη
«κυριολεκτικά», γιατί εδώ έχει όσο λίγες φορές την πραγματική σημασία της),
την περασμένη Δευτέρα στην κάθοδο της Κηφισίας, έκανα δύο ακριβώς ώρες ­ 3 με
5 το απόγευμα ­ να φθάσω από το Παλαιό Ψυχικό στο Μέγαρο Μουσικής… Με τα
ασθενοφόρα να ουρλιάζουν πίσω μου απεγνωσμένα ­ σαν σκυλιά που κλαίνε τη νύκτα
­ μπροστά στο αρραγές τείχος των ακίνητων γιωταχί… Κτυπώντας με (ανίσχυρη)
δύναμη τη γροθιά μου στο τιμόνι και στο λεβιέ των ταχυτήτων του καινούργιου
αυτοκινήτου (ποιος νοιαζόταν γι’ αυτό μέσα στην απόλυτη υστερία)…

Ποιος συγκεκριμένα, ποια κυβέρνηση, έχει δικαίωμα, κύριε Πρωθυπουργέ, να
επιτρέπει σε μια χούφτα ανθρώπων (ανεξαρτήτως δικαίων ή αδίκων αιτημάτων τους)
να προκαλούν κάθε τρεις και λίγο εγκεφαλικά επεισόδια, καρδιακά εμφράγματα και
κρίσεις πανικού στον πληθυσμό μιας ολόκληρης πρωτεύουσας και να γίνονται
πιθανώς αιτία θανάτου αρρώστων που δεν μπορούν να φθάσουν σε νοσοκομείο;
Γιατί, ξέρετε, εκτός από το πολιτικό κόστος ­ που άλλωστε έχετε διακηρύξει ότι
δεν πρωτεύει στις επιλογές σας ­ υπάρχει και το ανθρώπινο κόστος. Εάν θέλουμε
βέβαια «να οργανώσουμε και να απολαύσουμε την καθημερινότητα» και να φτιάξουμε
πόλεις που «θα βοηθούν στην επικοινωνία, θα αποπνέουν και θα δίνουν ζωή,
ασφάλεια, ποιότητα, διευκολύνσεις», όπως επίσης αναφέρατε στην ομιλία σας.