ΠΡΟΣΩΠΑ Τα σπασμένα της βιοποικιλότητας

Σούζαν Μάντακορ. Ο ΟΗΕ την έβγαλε (κατά λάθος) από το γκέτο, η Τράπεζα θέλει να τη στείλει πίσω

Όταν η πρώτη δόση κατατέθηκε στον τραπεζικό λογαριασμό της, η Σούζαν Μάντακορ,
μια πάμπτωχη ανύπανδρη μητέρα από το Μπρούκλυν, πίστεψε ότι το λαχείο έπεσε
επιτέλους και σ’ αυτήν. Και καθώς κάθε μήνας έφερνε κι άλλα χρήματα, άρχισε να
απολαμβάνει τη ζωή, πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια. Πήρε καινούργιο αμάξι,
παιχνίδια για τον δεκάχρονο γιο της, ρούχα για την ίδια, έκανε ασφάλιση ζωής
για το μέλλον και για τις σπουδές του παιδιού της, μετακόμισε με τη μητέρα και
το γιο της σ’ ένα ανθρώπινο διαμέρισμα. Τα χρήματα συνέχιζαν να έρχονται και η
Σούζαν τα επένδυσε σε ένα καθαριστήριο ρούχων. Οι καταθέσεις στον τραπεζικό
λογαριασμό της έφτασαν τα 700.000 δολάρια (σχεδόν 240 εκατομμύρια δραχμές).

Τα χρήματα όμως δεν ήταν τα κέρδη από την είσοδό της σε μια “διεθνή λοταρία”,
όπως νόμιζε η 40χρονη πρώην λογίστρια, αλλά η χρηματοδότηση μιας
περιβαλλοντικής οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών στην Κένυα, ο αριθμός λογαριασμού
της οποίας διέφερε κατά ένα μόνο ψηφίο από εκείνον της Σούζαν Μάντακορ. Και
τώρα ο ΟΗΕ ζητάει πίσω τα χρήματά του από την Τράπεζα, η οποία τα ζητάει με τη
σειρά της από τη Σούζαν.

Η Τράπεζα κέρδισε τον πρώτο γύρο σε δικαστήριο του Μανχάταν, το οποίο διέταξε
να παγώσει ο λογαριασμός της Σούζαν έως ότου ολοκληρωθεί η εκδίκαση της
υπόθεσης, πιθανώς στις αρχές του επόμενου χρόνου. Αλλά η νομική μάχη για τα
χρήματα που λείπουν αναμένεται να διαρκέσει πολύ.

Η Σούζαν είναι πολύ αναστατωμένη και αντιμετωπίζει οικονομική καταστροφή. Η
Τράπεζα της ζητάει ώς και το τελευταίο δολάριο. Σύμφωνα με τον δικηγόρο της, η
Σούζαν εξαπατήθηκε από απατεώνες που της πούλησαν, έναντι 100 δολαρίων, ένα
μερίδιο σε μια φανταστική διεθνή λοταρία και, όταν η πρώτη δόση κατατέθηκε
στον λογαριασμό της, η Σούζαν πίστεψε ότι επρόκειτο για τα κέρδη της. Η πλάνη
της διαλύθηκε έπειτα από οκτώ μήνες και αφού είχαν κατατεθεί 13 δόσεις. Τότε
ήταν που η Τράπεζα εδέησε να καταλάβει ότι τα χρήματα αυτά, που προέρχονταν
από εννέα ξένες κυβερνήσεις και προορίζονταν για “προγράμματα βιοποικιλότητας”
στην Κένυα, είχαν καταλήξει σε λάθος χέρια.

Ωστόσο, τα χρήματα αυτά έβγαλαν μια οικογένεια από το γκέτο και έσωσαν μια
γυναίκα στο χείλος της χρεοκοπίας. Δύσκολα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με
καλύτερο τρόπο. Επιπλέον, η Τράπεζα έσπευσε να της υποδείξει επενδύσεις, χωρίς
ποτέ να ρωτήσει πώς άλλαξε τόσο απροσδόκητα η οικονομική κατάσταση τής ώς τότε
καταχρεωμένης πελάτισσάς της. Αφού, λοιπόν, έσπευσε να επωφεληθεί από τα
χρήματα, μήπως θα έπρεπε και να πληρώσει τα σπασμένα της βιοποικιλότητας;