ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γυναίκες «εκτός αγοράς»

Ήταν μια γυναίκα με νεανικό πρόσωπο και κινήσεις ­ αν και σίγουρα είχε περάσει
τα 70. Έπεσα πάνω της τελείως τυχαία στην τελευταία απεργία των ταξιτζήδων,
όταν αναγκάστηκα να κάνω οτοστόπ για να φτάσω στη δουλειά μου. Είχα σταματήσει
μπροστά σ’ ένα φανάρι, κουρασμένη και παγωμένη από το κρύο, και εκείνη βρέθηκε
σταματημένη μπροστά μου, οδηγώντας ένα παλιό αλλά φροντισμένο αυτοκίνητο.

Καθώς η ευγενική μορφή της μπήκε στο οπτικό μου πεδίο, πήρα ξαφνικά την
απόφαση: “Μήπως πηγαίνετε προς το κέντρο; ” ρώτησα και εκείνη άνοιξε αμέσως
την πόρτα ­ σαν να είχε ήδη καταλάβει, πριν καν το πω, τι ήθελα.

“Με εντυπωσιάζει που μπήκατε στο αυτοκίνητό μου” είπε χαμογελώντας και με
ξάφνιασε. Η εξήγηση με ξάφνιασε ακόμη περισσότερο. “Όταν βλέπουν μια γυναίκα
μεγάλης ηλικίας στο τιμόνι ­ προσέξτε, μόνο γυναίκα ­ δεν την εμπιστεύονται”
σχολίασε στωικά αλλά και με κάποια πίκρα. Περισσότερο οι άνδρες οδηγοί και
ιδιαίτερα οι οδηγοί ταξί. Την αντιμετωπίζουν προσβλητικά, υποτιμητικά,
επιθετικά. Τη στέλνουν σπίτι της να… πλένει πιάτα, της φωνάζουν να φύγει από
τη μέση, την αποφεύγουν ή και την κοροϊδεύουν.

“Οδηγώ 40 χρόνια και ποτέ δεν σταμάτησα. Ξέρω καλά να οδηγώ και ποτέ δεν
προκάλεσα ατύχημα. Ίσως να υπάρχει πρόβλημα με αυτούς που μαθαίνουν να οδηγούν
σε μεγάλη ηλικία ­ αλλά αυτό δεν είναι θέμα φύλου…”.

Αχ, καλή μου κυρία. Εσύ νομίζεις ότι ζούμε σε μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει
το ρατσισμό της με τις γυναίκες ­ κι εγώ το ίδιο νόμιζα για να πω την αλήθεια.
Αλλά αρκεί να δεις πώς φέρονται στις ηλικιωμένες γυναίκες ­ δηλαδή τις “εκτός
αγοράς” ­ για να καταλάβεις ότι ο ρατσισμός είναι πάντα εδώ…