ΠΡΟΣΩΠΑ Ο αποχαιρετισμός του «κόκκινου επισκόπου»

Ο «κόκκινος επίσκοπος» Σαμουέλ Ρουίς αποχώρησε χθες, στα 75 του, από την
επισκοπή του Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού.

Επίσκοπος Ρουίς. Στη φωτογραφία με τον κομαντάντε Μάρκος, τον Ιανουάριο του 1996

Οι Ινδιάνοι τού έκαναν χθες αποχαιρετιστήρια γιορτή και τον ευχαρίστησαν για
τα 40 χρόνια που πέρασε κοντά τους. Για τον Ρουίς, ήταν η ώρα του απολογισμού.
Όταν έφθασε στην περιοχή τους ήταν 35 χρόνων και ήξερε ήδη ότι οι απόκληροι
αυτοί δεν είχαν ανάγκη από κηρύγματα, αλλά από υγεία, παιδεία και παπούτσια.
Δεν περίμενε όμως ότι θα «προσηλυτιζόταν» στον αγώνα τους. «Όταν φθάσαμε στο
Τσιάπας, πιστεύαμε ότι ο τρόπος ζωής μας ήταν ο μόνος δυνατός, απορρίπταμε την
ινδιάνικη κουλτούρα», εξηγεί ο επίσκοπος στην εφημερίδα «Ρεφόρμα» του Μεξικού.
«Αλλά οι δρόμοι μας κατέληξαν να ενωθούν και οι Ινδιάνοι συνειδητοποίησαν ότι
φτιάχνουν οι ίδιοι την ιστορία τους. Ήταν μια εξέλιξη αναπότρεπτη».

Η στράτευσή του στο πλευρό των Ινδιάνων ­ οι οποίοι τον φωνάζουν «Τατίκ»,
«πατέρα» ­ έκανε τον Ρουίς υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης το 1994 και το 1995.
Δεν το πήρε όμως ποτέ, αφού ορισμένοι τον κατηγορούν ότι υποκίνησε την
εξέγερση των Ζαπατίστας, τον Ιανουάριο του 1994, η οποία συνεχίζεται, αφού οι
διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση έχουν μπλοκάρει από τα τέλη του 1996. Ο
επίσκοπος διευκρινίζει πως ήταν ανέκαθεν κατά της βίας. «Ουδέποτε επεδίωξα να
διαδραματίσω πρώτο ρόλο», τονίζει. «Απλώς συμμετείχα σε μια διαδικασία που
αφορούσε όλη την ήπειρο και στο πλαίσιο της οποίας απαντήσαμε στις αδικίες με
το Ευαγγέλιο».

Η στράτευσή του, διαβεβαιώνει, είναι «υπέρ της ειρήνης». Και ως μέλος πολλών
διεθνών οργανώσεων, όπως το Συμβούλιο Ειρήνης στο οποίο συμμετέχει μαζί με τον
Νέλσον Μαντέλα και τη Ριγκομπέρτα Μεντσού, θα συνεχίσει να μάχεται, κυρίως,
για να αλλάξει «το άδικο διεθνές οικονομικό σύστημα». «Οι Ινδιάνοι υπέφεραν
πολύ απ’ αυτό», προσθέτει. «Κατέληξαν να αντιδράσουν για να μπορέσουν να
επιβιώσουν». Ο επίσκοπος Ρουίς είναι πεπεισμένος ότι οι πραγματικοί υπεύθυνοι
για τη βίαιη εξέγερση των Ινδιάνων είναι ακριβώς αυτοί που πίστεψαν ότι θα
μπορούσαν να τους κακομεταχειρίζονται αιωνίως και ατιμώρητα. «Θα μπορούσα να
σου διηγηθώ χιλιάδες ιστορίες Ινδιάνων που, επειδή δεν θέλησαν να δουλέψουν
περισσότερο από επτά ώρες αφού είχαν μεταφέρει φορτία καφέ ή ξύλου σε μεγάλες
αποστάσεις, έμειναν δεμένοι ολόκληρη τη νύκτα και μαστιγώθηκαν», λέει ο
επίσκοπος στην απεσταλμένη της «Ρεφόρμα». «Κι εσύ μου λες για τη βία των
Ινδιάνων, ενώ για την προηγούμενη βία δεν μιλάς καθόλου: γι’ αυτήν, κανένας
δεν μιλάει. Η βία δεν προέρχεται από τους Ινδιάνους, αλλά απ’ έξω».